অৱদান গ্ৰন্থ

অৱদান (সংস্কৃত; পালি: অপদান)^[1] হৈছে অতীতৰ জীৱনৰ গুণী কৰ্মক পৰৱৰ্তী জীৱনৰ পৰিঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা এক প্ৰকাৰৰ বৌদ্ধ সাহিত্যক দিয়া নাম।

ৰিচাৰ্ড চেলমনে ইয়াক "সাধাৰণতে বুদ্ধই বৰ্ণনা কৰা কাহিনী, যিয়ে কোনো বিশেষ ব্যক্তিৰ পূৰ্বৰ জীৱনৰ কাৰ্য আৰু তেওঁৰ বৰ্তমান জীৱনত সেই কাৰ্যৰ ফল উন্মোচন কৰি কৰ্মৰ কাৰ্যকলাপৰ চিত্ৰণ কৰে।"^[2]

এই সাহিত্যত পালি ভাষাৰ অপদান ("কিংবদন্তি")ৰ প্ৰায় ৬০০টা গল্প সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। সংস্কৃত সংকলনতো বৃহৎ সংখ্যক আছে, ইয়াৰে প্ৰধান হ'ল মহাছাংঘিকৰ মহাবাস্তু ("মহান পুথি") আৰু সৰ্বস্তিবাদৰ অৱদানশাতক (কিংবদন্তি শতিকা) আৰু দিব্যাবাদন (স্বৰ্গীয় কিংবদন্তি)।^[3] এই পিছৰ সংকলনসমূহত গৌতম বুদ্ধ আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ "ধাৰ্মিক শাসক" অশোকৰ সৈতে জড়িত বিৱৰণীসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।^[4]

উত্তৰ হীনযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জনপ্ৰিয় অৱদানসমূহৰ ভিতৰত হ'ল-

ৰত্নমালাবাদন,^[5] যিটো ভ্ৰমণকাৰী বণিকৰ কাহিনীৰ সংকলন।
সুধনৰ কাহিনী, মহাবাস্তুত কিন্নৰী জাতক নামেৰে সংৰক্ষিত, অন্যান্যৰ লগতে, যিয়ে কিন্নাৰীৰ প্ৰেমত পৰি নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰে।
বসন্তৰা জাতক, দয়ালু ৰাজকুমাৰৰ কাহিনী যিয়ে নিজৰ পত্নী আৰু সন্তানকে ধৰি নিজৰ সকলো বস্তু দান কৰে, যাৰ ফলত নিখুঁত দানৰ গুণ প্ৰদৰ্শন কৰে।
সুৱন্নশংখ জাতক।^[6]

যদিও বেছিভাগ নীতিগত বৌদ্ধ গ্ৰন্থতকৈ পৰৱৰ্তী সময়ৰ, অৱদানসমূহ গতানুগতিকসকলে শ্ৰদ্ধাৰে গ্ৰহণ কৰে আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত পুৰাণসমূহে হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰতি যি স্থান দখল কৰে, সেই একে স্থান দখল কৰে।^[3] পূৰ্বতে উল্লেখিত পুৰাণ, শিখ ধৰ্মৰ দশম গ্ৰন্থ আৰু জনমসখী, জৈন ধৰ্মৰ কল্প সূত্ৰ আদি অঞ্চলৰ অন্যান্য পৰম্পৰাত পালন কৰা অতীতৰ কৰ্ম বা অতীতৰ জীৱনৰ বৰ্ণনা কৰা আন গ্ৰন্থৰ দৰেই এইবোৰে কাম কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

↑ While avadāna (Sanskrit) and apadāna (Pali) are cognates, the former refers to a broad literature, including both canonical and non-canonical material from multiple Buddhist schools, while the latter refers explicitly to a late addition to Theravada Buddhism's Pāli Canon's Khuddaka Nikaya.
↑ Salomon, Richard (2018). The Buddhist Literature of Ancient Gandhara. Wisdom Publications. পৃষ্ঠা. 229. ISBN 978-1-61429-168-8.
↑ ^3.0 ^3.1 Chisholm 1911.
↑ "Avadāna" (2008).
↑ Chandima, G. (2015). An Annotatead Translation into English of the Ratnamãlãvadãna with a Critical Introduction (Thesis). University of Sri Jayewardenepura, Nugegoda. doi:10.31357/fhssphd.2015.00059. http://dr.lib.sjp.ac.lk/handle/123456789/4078.
↑ Jaini, Padmanabh S. (1966). "The Story of Sudhana and Manoharā: An Analysis of the Texts and the Borobudur Reliefs". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London খণ্ড 29 (3): 533-558. doi:10.1017/S0041977X00073407. https://www.cambridge.org/core/journals/bulletin-of-the-school-of-oriental-and-african-studies/article/abs/story-of-sudhana-and-manohara-an-analysis-of-the-texts-and-the-borobudur-reliefs/0C87C685313A3BB2542E071F9005EEEE.

[1] While avadāna (Sanskrit) and apadāna (Pali) are cognates, the former refers to a broad literature, including both canonical and non-canonical material from multiple Buddhist schools, while the latter refers explicitly to a late addition to Theravada Buddhism's Pāli Canon's Khuddaka Nikaya.

[2] Salomon, Richard (2018). The Buddhist Literature of Ancient Gandhara. Wisdom Publications. পৃষ্ঠা. 229. ISBN 978-1-61429-168-8.

[FOOTNOTEChisholm1911-3] 3.0 ^3.1 Chisholm 1911.

[4] "Avadāna" (2008).

[5] Chandima, G. (2015). An Annotatead Translation into English of the Ratnamãlãvadãna with a Critical Introduction (Thesis). University of Sri Jayewardenepura, Nugegoda. doi:10.31357/fhssphd.2015.00059. http://dr.lib.sjp.ac.lk/handle/123456789/4078.

[6] Jaini, Padmanabh S. (1966). "The Story of Sudhana and Manoharā: An Analysis of the Texts and the Borobudur Reliefs". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London খণ্ড 29 (3): 533-558. doi:10.1017/S0041977X00073407. https://www.cambridge.org/core/journals/bulletin-of-the-school-of-oriental-and-african-studies/article/abs/story-of-sudhana-and-manohara-an-analysis-of-the-texts-and-the-borobudur-reliefs/0C87C685313A3BB2542E071F9005EEEE.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]