আন্না ইয়াকিমোভা
আন্না ভাচিলিয়েভনা ইয়াকিমোভা (২৪ জুন [O.S. ১২ জুন] ১৮৫৬ – ১২ জুন ১৯৪২) ৰাছিয়াৰ এজন বিপ্লৱী, দ্বিতীয় জাৰ আলেকজেণ্ডাৰক হত্যা কৰা গোটৰ এজন আৰু দীৰ্ঘদিনীয়া ৰাজনৈতিক বন্দী আছিল।
প্ৰাথমিক জীৱন
[সম্পাদনা কৰক]আন্না ইয়াকিমোভাৰ জন্ম হৈছিল ব্যাটকা প্ৰদেশৰ টুম্যুমুচাচ্চা নামৰ এখন গাঁৱত, গাঁৱৰ পুৰোহিতৰ কন্যা আছিল।[1] ১৬ বছৰ বয়সলৈকে ব্যাটকা ডাইচেচন স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৮৭৩ চনত গাঁৱৰ শিক্ষক হিচাপে পদ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ বয়সৰ আন কেইবা ডজন মানুহৰ দৰে তায়ো ‘পিছল টু দ্য পিপল’ আন্দোলনত আবদ্ধ হৈ পৰিছিল, আৰু কৃষকৰ মাজত অপপ্ৰচাৰ চলাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৮৭৫ চনৰ ১২ মে’ত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা আন্নাই ১৯৩ চনৰ বিচাৰত প্ৰতিবাদী আছিল যদিও তেওঁক দোষমুক্ত কৰা হয়। মুক্তিৰ পিছত ১৮৭৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ প্ৰথম জেমলিয়া ভলিয়াত যোগদান কৰে। যেতিয়া ই বিভাজিত হয়, তেতিয়া তেওঁ নাৰোদনায়া ভলিয়াত যোগদান কৰে আৰু দলৰ কাৰ্যবাহী সমিতিত সহযোগী হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।[1]
সন্ত্ৰাসবাদ
[সম্পাদনা কৰক]১৮৮০ চনৰ বসন্ত কালত ইয়াকিমোভাক ওডেছালৈ পঠিওৱা হয়, য’ত তেওঁ আৰু গ্ৰীগোৰী ইছায়েভক ইটালিয়ানস্কা ষ্ট্ৰীটৰ তলৰ এটা সুৰংগত বিস্ফোৰণ কৰা বোমা নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব দিয়া হয়, যিটো পথত ছাৰে ওডেছা ষ্টেচনৰপৰা তেওঁৰ ভাপ নাওখন ডক কৰা ঘাটলৈ যোৱাৰ সময়ত ল'ব বুলি আশা কৰা হৈছিল।[2] এই পৰিকল্পনা বাতিল হ’ল যেতিয়া ইছাভে ভুলবশতঃ হাতৰপৰা তিনিটা আঙুলি উৰুৱাই দিলে। ইয়াকিমোভাই আঘাতটো পৰিষ্কাৰ কৰি বেণ্ডেজ কৰি তেওঁক চিকিৎসালয়লৈ লৈ যায় আৰু অস্ত্ৰোপচাৰৰ সময়ত তেওঁৰ লগত থাকিব যদিহে তেওঁ এনাস্থেটিকৰ অধীনত থকাৰ সময়ত কোনো অপৰাধমূলক কথা কয়।[3]
১৮৮১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত নাৰোডনায়া ভলিয়াই একে পৰিকল্পনা ব্যৱহাৰ কৰি চেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গত দ্বিতীয় আলেকজেণ্ডাৰক হত্যাৰ চেষ্টা চলাইছিল। ইয়াকিমোভা আৰু ইউৰি বগডানোভিচে ভুৱা পাছপ’ৰ্ট ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁলোকক কোব’জেভ নামৰ বিবাহিত দম্পতী বুলি চিনাক্ত কৰি ৫৬ মালয়া ছাডোভায়াত এখন দোকান ভাড়া কৰি কয় যে তেওঁলোকে পনীৰ বিক্ৰীৰ ব্যৱসায় চলাব বিচাৰে, আনহাতে আন্দ্ৰেই ঝেলিয়াব’ভৰ নেতৃত্বত এটা দলে ৰাস্তাৰ তলত এটা সুৰংগ খান্দিছিল, যিটো তেওঁলোকে আশা কৰিছিল যে জাৰে ব্যৱহাৰ কৰিব। ‘কোবোজেভ’সকলে সন্দেহৰ সৃষ্টি কৰিছিল কাৰণ তেওঁলোক ভালদৰে শিক্ষিত আছিল যদিও পনীৰৰ বিষয়ে অতি কম জনা যেন লাগিছিল আৰু আৰক্ষীয়ে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈছিল, যিয়ে সুৰংগটো দেখা নাপালে।[4] এই পৰিকল্পনা পৰিত্যাগ কৰা হয় যেতিয়া জাৰে বেলেগ পথ লয়, আৰু ছফিয়া পেৰভস্কাৰ নেতৃত্বত বোমা নিক্ষেপকাৰীৰ এটা দলে তেওঁক হত্যা কৰে।
কাৰাগাৰ আৰু নিৰ্বাসন
[সম্পাদনা কৰক]হত্যাকাণ্ডৰ পিছত ইয়াকিমোভা কিয়েভলৈ গুচি যায় যদিও ১৮৮১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তাত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। ২০জনৰ বিচাৰত প্ৰতিবাদী হিচাপে তেওঁক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল যদিও ক্ষমাৰ বাবে অনুৰোধ কৰাৰ পাছত বিশেষকৈ ভিক্টৰ হুগোৱে তেওঁৰ শাস্তি যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডলৈ হ্ৰাস কৰা হয়।[5] পিটাৰ আৰু পল দুৰ্গত এককভাৱে বন্দী হৈ থকাৰ সময়তে কৰ্তৃপক্ষই গম পালে যে তাই গৰ্ভৱতী, সম্ভৱতঃ ইছায়েভৰ। তাইক এটা সুকীয়া অট্টালিকালৈ লৈ যোৱা হ’ল, তাইৰ ৰেচন উন্নত কৰা হ’ল, আৰু তাইক কেঁচুৱাৰ কাপোৰ চিলাই কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হ’ল, কিন্তু কোনো কিতাপৰপৰা বঞ্চিত কৰা হ’ল। তাইৰ পুত্ৰৰ জন্ম কাৰাগাৰত হৈছিল আৰু তেওঁক নিগনিয়ে খাব নোৱাৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ তাই অহৰহ চকু ৰাখিবলগীয়া হৈছিল।[1]
১৮৮৩ চনত ইয়াকিমোভাক চাইবেৰিয়াৰ কাৰালৈ বদলি কৰা হয় যদিও বাটত টাইফাছ ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু ১৮৮৫ চনৰ মে’ মাহলৈকে তেওঁ তাত উপস্থিত নহয়। তেওঁৰ সন্তানটোও অহৰহ অসুস্থ হৈ আছিল আৰু তেওঁক সঠিকভাৱে যত্ন ল'ব নোৱাৰাৰ বাবে তাই তেওঁক প্ৰশাসনিক নিৰ্বাসিত হিচাপে চাইবেৰিয়ালৈ পঠোৱা পৰিয়াল এটাই দত্তক লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।[1] ১৮৯৫ চনৰ মে’ৰপৰা ১৮৯০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে কাৰা আৰু ১৮৯০–৯২ চনত উষ্ট-কাৰাৰ মহিলা কাৰাগাৰত ৰখা হৈছিল। ১৮৯২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁক মুকলি কৰি দিয়া হয় আৰু কাৰাত বসতি স্থাপন কৰাৰ অনুমতি দিয়া হয় আৰু তাৰপৰাই তেওঁৰ এজন সহযোগী নিৰ্বাসিত এম.এ.ডিকোভস্কিক বিয়া কৰায়, যাৰপৰা তেওঁৰ এগৰাকী কন্যা এলিজাবেথৰ জন্ম হয়, যি শৈশৱতে মৃত্যুবৰণ কৰে আৰু এজন পুত্ৰ আন্দ্ৰেই বিজ্ঞানী হয়। ১৮৯৯ চনত তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামী চিটালৈ গুচি যায়, ট্ৰেন্স-বাইকাল ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ কাম কৰিবলৈ।[1]
১৯০৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ইয়াকিমোভাই অবৈধভাৱে চেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গলৈ উভতি আহি ছ’চিয়েলিষ্ট ৰিভল্যুচনেৰী পাৰ্টিত যোগদান কৰে, সময়ত ১৯০৫ চনৰ বিপ্লৱত অংশগ্ৰহণ কৰে। কিন্তু আৰক্ষীৰ চোৰাংচোৱা য়েভনো আজেফে[6] তেওঁক প্ৰতাৰণা কৰি ১৯০৫ চনৰ আগষ্ট মাহত ৰেল ষ্টেচনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰি চিটালৈ ঘূৰাই পঠিওৱা হয় আৰু আঠ মাহ কাৰাগাৰত কটায়। মুক্তিৰ পিছত পিছৰ দহ বছৰ তেওঁ ছিতাত বাস কৰে।[1]
পিছৰ জীৱন
[সম্পাদনা কৰক]১৯১৭ চনত বলছেভিক বিপ্লৱৰ পিছত ইয়াকিমোভাই মস্কোত বসতি স্থাপন কৰে আৰু তাত তেওঁ বিভিন্ন ট্ৰেড ইউনিয়ন আৰু ৰাজ্যিক সমবায়ত কাম কৰে। তেওঁ বহুলভাৱে লিখিছিল, আৰু ছ'চাইটি অৱ ফৰ্মাৰ পলিটিকেল প্ৰিজনাৰ্ছৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু জ্যেষ্ঠ সদস্য আছিল। জাৰ্মান আক্ৰমণৰ পিছত ১৯৪১ চনত তেওঁক নভোচিবিৰ্স্কলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু তাতেই তেওঁৰ মৃত্যু হয়।[1] ইয়াকিমোভাক জায়েল্টছভস্কোয়ে কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়।[7]
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- 1 2 3 4 5 6 7 "Якимова Анна Васильевна, 1856-1942, Биографический Указатель". Khronos. http://www.hrono.ru/biograf/bio_ya/yakimova.php। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 September 2022.
- ↑ Figner, Vera (1991). Memoirs of a Revolutionist. প্ৰকাশক Dekalb, Illinois: Northern Illinois U.P.. পৃষ্ঠা. 84. ISBN 0-87580-552-3. https://archive.org/details/memoirsofrevolut0000fign.
- ↑ Five Sisters, Women Against the Tsar. প্ৰকাশক London: Weidenfeld and Nicolson. 1976. পৃষ্ঠা. 48. ISBN 0-297-77065-9.
- ↑ Venturi, Franco (1983). Roots of Revolution, A History of the Populist and Socialist Movements in Nineteenth-Century Russia. প্ৰকাশক Chicago: Chicago U.P.. পৃষ্ঠা. 709. ISBN 0-226-85270-9.
- ↑ "Процесс 20-ти 1882 г. Исторические Источники". Khronos. http://www.hrono.ru/dokum/1800dok/188203pro20.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 September 2022.
- ↑ (RU ভাষাত) Большая совтская энциклопедия volume 1. প্ৰকাশক (entry on Yevno Azev) Moscow. 1926. পৃষ্ঠা. 666–667.
- ↑ Могила члена организации "Народная воля" А.В. Якимовой (Диковской) (1856 – 1942 гг.). Новосибирский краеведческий портал.