কনথৌজাম টাম্ফা লাইৰেম্বি

কনথৌজাম টাম্ফা লাইৰেম্বি (মণিপুৰী: ꯀꯣꯟꯊꯧꯖꯝ ꯇꯝꯐꯥ, চিংফুৰন কনথৌছু বুলিও কোৱা হয়) মণিপুৰৰ থলুৱা ধৰ্ম সনামাহি ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী। পূৰ্বতে তেওঁ হাওৰক কনথৌ বংশ (কনথৌজাম বংশ)ৰ মৰ্ত্যলোক সত্তা আছিল।

পৌৰাণিক কাহিনী

কনথৌজাম্ব আৰু কনথৌজাম্বি এক নিঃসন্তান দম্পতি আছিল। মাইবাসকলৰ পৰামৰ্শ লৈছিল, কিন্তু মাইবাসকলে সন্তান জন্ম দিয়াত সহায় কৰিব নোৱাৰিলে। আকাশ দেৱতা ছালাইলেনক সহায় কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। ছালাইলেনে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি দেৱী ইমোইনুক ক’লে যে দম্পতীহালক সহায় কৰক। ইমোইনুৱে নিজকে লেডী কনথৌজাম্বিৰ গৰ্ভত ৰোপণ কৰিলে।

যেতিয়া কনথৌজাম্বী তিনিমহীয়া ভ্ৰুণৰ গৰ্ভৱতী হৈছিল, তেতিয়া ছালাইলেনে তেওঁক নিৰ্দেশ দিছিল যে তেওঁৰ সন্তান ভৱিষ্যতে তেওঁৰ পত্নী হ’ব। পিছত কনথৌজাম্বিয়ে এটি কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। দম্পতীহালে তেওঁলোকৰ কন্যাৰ নাম ৰাখিলে চিংফুলন কনথৌছু (পিছলৈ টাম্ফা নামেৰে পৰিচিত)।

চিংফুলন কনথৌছু ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে তাইৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু কোমলতাৰ বাবে পৰিচিত হৈছিল। তাই মজাৰ বাবে হাবি, হ্ৰদ, মুকলি ঘাঁহনিলৈ গৈছিল। এদিন টাম্ফা বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে মুকলি পথাৰত ওলাই থাকোঁতে এটা প্ৰচণ্ড বতাহ বলিছিল। টাম্ফাক ঘূৰ্ণীবতাহ এটাই আকাশৰফালে তুলি লৈ গ’ল। তাইৰ বন্ধুসকলে চোৱাৰ বাহিৰে একো কৰিব নোৱাৰিলে। বতাহে তাইক লৈ গ’ল স্বৰ্গলৈ, ছালাইলেনৰ বাসস্থান। সি তাইৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল।

মাক-দেউতাক আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰপৰা বহু দূৰত থকাৰ বাবে টাম্ফা অসুখী হৈ পৰিছিল। তাইক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ছালাইলেনে তাইক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে তাইৰ জন্মস্থানৰ মানুহে অমৰত্ব লাভ কৰিব আৰু সকলো ৰোগৰপৰা সুৰক্ষিত হ’ব। তথাপি তাইৰ পিতৃ-মাতৃ, পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীয়ে তাইক হেৰুৱাই কান্দিছিল। ছালাইলেনে তেওঁলোকক ক’লে যে টাম্ফা তেওঁৰ লগত নিৰাপদ। তাইক পালন কৰা প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰৰ কথা সিহঁতক ক’লে। বহু বছৰ পাৰ হৈ গ’ল আৰু ছালাইলেন আৰু টাম্ফাৰ এটা ল’ৰা হ’ল। তাই আৰু ছালাইলেনে নিজৰ পুত্ৰৰ নাম ৰাখিলে খোৰিফাবা।

টাম্ফাৰ মাক-দেউতাকে তাইক চাব বিচাৰিছিল, গতিকে তাইক লগ পোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিলে। মানুহে নিজৰ চিকাৰ কুকুৰৰ সৈতে থাংজিং পাহাৰৰ সিপাৰে চিকাৰ অভিযানত নামিছিল। দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এটা জন্তুও ধৰিব পৰা নাছিল। ভাগৰুৱা চিকাৰীবোৰে এজোপা গছৰ ছাঁত জিৰণি লৈছিল। ইফালে তেওঁলোকৰ প্ৰিয় চিকাৰী কুকুৰ এটা বিচৰণ কৰি গ’ল। কুকুৰটোৱে এটা ডাঙৰ পাইথন ৰ’দত বহি থকা দেখিলে। পাইথনটোক হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। পাইথনে ইয়াক মাৰি পেলালে। পিছত চিকাৰীয়ে মৃত কুকুৰটো পাই ঘৰলৈ লৈ যায়। কুকুৰটোৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ যুগুত কৰিলে। অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ধোঁৱা আকাশৰফালে ওপৰলৈ উঠি আহিল।

স্বৰ্গত টাম্ফাই নিজৰ জন্মস্থানৰপৰা ধোঁৱা ওলোৱা দেখিলে। তেওঁ জানিছিল যে এইটো শ্মশানৰ পৰা ওলোৱা জুই। তেওঁ মানুহবোৰক লৈ চিন্তিত হৈছিল। হয়তো কোনোবাই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল যদিও ছালাইলেনে তেওঁলোকক ৰোগৰপৰা সুৰক্ষিত ৰখাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। তেওঁ ছালাইলেনক তাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথা সুধিলে। ছালাইলেনে তেওঁক ক’লে যে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াটো কেৱল কুকুৰৰ বাবেহে। তেওঁ তাক বিশ্বাস নকৰি মাক-দেউতাকক চাব বিচাৰিছিল। অনিচ্ছা সত্ত্বেও ছালাইলেনে তেওঁক কিছুমান চৰ্তত মানুহ লগ পাবলৈ অনুমতি দিলে। সিহঁতৰ পুত্ৰ খোৰিফাবা শুই যোৱাৰ পাছতহে যাব পাৰিব আৰু সি সাৰ পোৱাৰ আগতেই ঘূৰি আহিব লাগিব। লগতে তেওঁ কোনো ধৰণৰ পাৰ্থিৱ খাদ্য বা পানীয় সেৱন কৰিব নােৱাৰিব। তাৰ পিছত, তেওঁক তললৈ নামিবলৈ সোণৰ জখলা (বা আন এটা সংস্কৰণত সোণৰ চিৰি) ৰাখিলে। তেওঁ থাংজিং পাহাৰত অৱতৰণ কৰি তাৰ পিছত তেওঁৰ জন্মভূমি কনথৌজামলৈ যায়। তেওঁৰ ওচৰৰ আৰু প্ৰিয়জনক লগ পালে। মাকে টাম্ফাক সুস্বাদু খাদ্য আগবঢ়াইছিল।

তাম্ফাই মাকৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা নাছিল। অৱশ্যে মাকে তাইক ধৰি জোৰকৈ খাবলৈ চেষ্টা কৰে। টাম্ফাই মাকক ক’লে যে পৃথিৱীত তেওঁলোকক লগ ধৰিবলৈ স্বৰ্গ এৰি যোৱাৰ পৰিস্থিতিৰ কথা। তাৰ পিছত, মাকে সাত তৰপ ভুৱা চিলিঙৰ সৈতে এটা ছাঁ সাজিলে, সাত তৰপ ড্ৰেপাৰীৰে আবৃত। তাইৰ পৰিকল্পনা আছিল ওপৰৰপৰা ছালাইলেনৰ দৃষ্টিশক্তি বন্ধ কৰা। শ্বেডবোৰৰ ভিতৰত তাই টাম্ফাৰ বাবে সুস্বাদু খাদ্য পৰিৱেশন কৰিলে। বেচেৰী টাম্ফাই মাকে ইমান মৰমেৰে তাইৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা বস্তু খাবলৈ বাধ্য হ’ল। কিন্তু ছালাইলেনে ড্ৰেপৰ মাজেৰেও সেইটো হোৱা দেখিলে। টাম্ফাই খাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে ছালাইলেনে স্বৰ্গৰপৰা ঘোষণা কৰিলে যে তাই তেওঁৰ বাসস্থানলৈ ঘূৰি আহিব নোৱাৰে। সি তাইৰ হাতত (বা আন এটা সংস্কৰণত তাইৰ খাদ্যৰ ওপৰত) থু পেলোৱাৰ টোপাল এটা থু পেলালে। সোণালী জখলাখন (বা আন এটা সংস্কৰণত সোণালী চিৰি)ও ওপৰলৈ তুলি লোৱা হৈছিল। বেচেৰা টাম্ফাক স্বৰ্গৰপৰা পৰিত্যক্ত কৰা হ’ল। ছালাইলেনে অমৰত্ব আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিও ঘূৰাই লৈছিল।

পিছলৈ তাই কনথৌজামৰ বাহিৰৰ অঞ্চলত বাস কৰিছিল। তেতিয়াৰপৰাই তাই কনথৌজাম টাম্ফা লাইৰেম্বি নামেৰে পৰিচিত হ’ল।