সমললৈ যাওক

কোইনিয়েগ

অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ পৰা

কোইনিয়েগ (ইংৰাজী: Caoineag) স্কটিছ লোককথাৰ এটা নাৰী আত্মা আৰু হাইলেণ্ডৰ এটা প্ৰকাৰৰ ভূত, যাৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে “কান্দুৰী’’। তাই সাধাৰণতে অদৃশ্য আৰু ৰাতি জলপ্ৰপাত, নৈ বা খালত বা মুকলি পথাৰ বা পাহাৰৰ ঢালত বিলাপ কৰি নিজৰ বংশৰ মৃত্যুৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰে। বিন নিঘে নামেৰে জনাজাত মৃত্যুৰ ভূতৰ লক্ষণৰ দৰে নহয়, কোইনিয়েগ ওচৰলৈ যাব নোৱাৰি, প্ৰশ্ন কৰিব বা ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি।[1][2]

স্কটিছ লোককথাবিদ আলেকজেণ্ডাৰ কাৰ্মাইকেলে কাৰ্মিনা গাডেলিকাত উল্লেখ কৰিছে যে, তেওঁ যুদ্ধত নিহতসকলৰ মৃত্যুৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছে, আৰু তেওঁৰ শোক আৰু কান্দোনে যিসকল পিতৃ-মাতৃৰ পুত্ৰ যুদ্ধত আছে, তেওঁলোকৰ বাবে বহুত উদ্বিগ্নতাৰ সৃষ্টি কৰে। গ্লেনকোৰ হত্যাকাণ্ডৰ আগতে ক্লান মেকড'নাল্ডৰ কোইনিয়েগসকলে ৰাতিৰ পিছত ৰাতি কান্দি থকা শুনা গৈছিল।[1] তাইৰ বিলাপে যিসকলৰ মনত ভয় জগাই তুলিছিল, তেওঁলোকে সেই ঠাই এৰি পিছত বিশ্বাস কৰি থকাসকলৰ ভাগ্যৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল।

তাইক বুজাবলৈ থকা আন স্থানীয় নামসমূহৰ ভিতৰত আছে কোইনটিয়েগ, কোইনিয়েচাগ, কোইনটিছাগ, আৰু কোইধিয়েগ[1]

আইলে (স্কটলেণ্ডৰ এখন ঠাই)ৰ বিভিন্ন বংশৰ লগত জড়িত এই মৃত্যুৰ আত্মাৰ আন এটা সংস্কৰণ হৈছে কোইনিয়েচাগ। যেতিয়া মানুহৰ অসুস্থতাৰ বাবে মৃত্যু হ’বলৈ ওলায়, তেতিয়া তাই সেউজীয়া চাদৰ এখন পিন্ধি ৰোগীজনৰ ঘৰৰ বাহিৰত দেখা দিয়ে আৰু দুৱাৰত বিলাপ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এটা বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে ব্ৰাউনি[3] আৰু হাইল্টনৰ ক'ল্ড লেডৰ পৰম্পৰাৰ দৰেই তেওঁক কৰুণা কৰি নিজকে ঢাকিবলৈ কাপোৰ উপহাৰ দিয়াৰ পিছত চৌহদৰ পৰা খেদি পঠিওৱা হৈছিল।[4] তাইক কেতিয়াবা নিৰ্জন নৈবোৰক খেদি ফুৰা আৰু মৃত্যুমুখত পৰাসকলৰ কাপোৰ ধুই থকা বিন নিঘে (অশৰীৰী আত্মা)ৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়, কিন্তু এই প্ৰসংগত কেওইনটিচ অধিক ভয়ংকৰ। যদি তাইক বাধা দিয়া হয় তেন্তে তাই ভিজা লিনেনেৰে এজন ব্যক্তিৰ ভৰিত আঘাত কৰিব আৰু ভুক্তভোগীয়ে ভৰি দুখনৰ শক্তি হেৰুৱায়।[5]

এডৱাৰ্ড ড্ৱেলীয়ে স্কটিছ গেলিক অভিধানত দিয়া বানান বিকল্পও হৈছে কাওইনটেচ, য'ত তেওঁক "মহিলা পৰী বা জল-পৰী" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।

তথ্য সূত্ৰ

[সম্পাদনা কৰক]
  1. 1.0 1.1 1.2 Carmichael, Alexander (1900). Carmina Gadelica (Vol. 2). Edinburgh: T. and A. Constable. pp. 240–1.
  2. Mackenzie, Donald (1935). Scottish Folklore and Folk Life. Blackie & Son. pp. 239–40.
  3. MacDougall, James and Calder, George (1910). Folk Tales and Fairy Lore in Gaelic and English. Edinburgh: John Grant. p. 215.
  4. Briggs, Katharine (1976). An Encyclopedia of Fairies. Pantheon Books. pp. 68–9. আই.এচ.বি.এন. 0394409183.
  5. Briggs 1976, pp. 19–20.