কোটা ডৰিয়া

কোটা ডৰিয়া বৈ থকা অৱস্থাত

কোটা ডৰিয়া বা কোটা দোৰিয়া ৰাজস্থানৰ কোটাৰ ওচৰৰ কাইথুন আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা কিছুমান গাঁৱত এতিয়াও পৰম্পৰাগত গাঁতৰ তাঁতশালত হাতেৰে বোৱা সৰু সৰু চতুৰ্ভুজ(খাট)ৰে তৈয়াৰী লঘু বোৱা কাপোৰৰ নাম। কোটা ডৰিয়া শাৰী বিশুদ্ধ কপাহ আৰু ৰেচমৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ওপৰত খাট নামেৰে জনাজাত বৰ্গক্ষেত্ৰৰ দৰে আৰ্হি থাকে। কোটা শাৰীৰ চেকাৰ বয়ন লঘু আৰু আৰামদায়ক পৰিধানৰ বাবে অতি জনপ্ৰিয়। অতি মিহি বয়ন আৰু ইয়াৰ ওজন অতি কম।

ইতিহাস

কোৱা হয় যে, কোটাৰ ঝলা জালিম সিংহই কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰৰ পৰা শিপিনীসকলক কোটাহলৈ আনিছিল, ১৭ শতিকাৰ মাজভাগত, কিয়নো তেওঁলোকে গ্ৰাফ পেপাৰৰ দৰে দেখা যোৱা আৰু পাগুৰিৰ বাবে উপযোগী বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সৰু বৰ্গক্ষেত্ৰৰ লঘু কপাহী কাপোৰ বোৱাইছিল। ১৬৯৬ চনত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ হৈ যুঁজি থকা অৱস্থাত কৰ্ণাটকত হোৱা যুদ্ধত ৰাও কিশোৰ সিঙৰ মৃত্যু হয়। এই শাৰীৰ কাম আৰম্ভ কৰা মিষ্টাৰ মৌলানা ৱাজিৰ মহম্মদ ভাণ্ডাৰীৰ জন্ম ৰাজস্থানৰ কোটাত।

বয়ন

যিহেতু শিপিনীসকল মহীশূৰৰ পৰা আহিছিল, সেয়েহে উৎপাদিত কাপোৰক কোটা মাইছুৰিয়া বুলি কোৱা হৈছিল। ইয়াক পৰম্পৰাগত পাগ (পাগুৰি) বনাবলৈ ৮ ইঞ্চিৰ সংকীৰ্ণ তাঁতশালত বোৱা হৈছিল আৰু পিছলৈ গোছামাৰ লঘু শাড়ীৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা বহল তাঁতশালত বোৱা হৈছিল। কপাহত ৰেচম প্ৰায় ২০:৮০ অনুপাতত মিহলাই শাৰীবোৰক মজবুত কৰা হৈছিল। এইটো হৈ পৰিছে সাধাৰণ কপাহী ৰেচমৰ কোটা ড’ৰিয়া মিশ্ৰণ। আজিকালি হাতেৰে বোৱা ৰেচমৰ কোটা ডৰিয়া শাৰীও জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। প্ৰথমতে বুটি নামেৰে জনাজাত ডিজাইনটো সৰু আৰু নিয়মীয়া আছিল যদিও এতিয়া ফেশ্বন আৰু ৰুচি অনুসৰি ডাঙৰ ডিজাইন তৈয়াৰ কৰা হয়। এখন ষ্টেণ্ডাৰ্ড শাৰী ৬.৫ মিটাৰ দীঘল আৰু ইয়াত ব্লাউজৰ টুকুৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত। অতি অলংকৃত শাৰী এখন বনাবলৈ এমাহ সময় লাগিব পাৰে। এখন প্ৰকৃত কোটা ডৰিয়া শাৰীত এটা চুকত বোৱা জি আই চিহ্ন থাকিব যিয়ে ইয়াক প্ৰকৃত ৰূপ আৰু সোণৰ সূতা ব্যৱহাৰ কৰি হাতেৰে বোৱা বুলি সূচায়।

বেছিভাগ কোটা ডৰিয়া বা কোটা দৰিয়া শাৰী চুৰাট আৰু বাৰাণসীত পাৱাৰ তাঁতশালত তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু বিভিন্ন ধৰণে হেণ্ড ব্লক প্ৰিণ্ট, এম্ব্ৰয়ডাৰী বা হেণ্ড ফিনিচিং হ'ব পাৰে। এই কাপোৰখন ড্ৰেছ ফেব্ৰিক হিচাপে আৰু ষ্ট’ল আৰু ডুপাট্টাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।