গুছমিয়াটি ছুইদ
| গুছমিয়াটি ছুইদ | |
|---|---|
 | |
| জন্ম | গুছমিয়াটি ছুইদ ১৬ আগষ্ট, ১৯৪২ পৰক জুয়া, বাটুশংকৰ, টানাহ ডাটাৰ, জাপানীজ ইষ্ট ইণ্ডিজ |
| মৃত্যু | ২৮ ছেপ্টেম্বৰ, ২০০১ (৫৯ বছৰ) জাকাৰ্টা, ইণ্ডোনেছিয়া |
| পেচা | নৃত্যশিল্পী, নৃত্য শিক্ষাবিদ, অভিনয় শিল্পী |
গুছমিয়াটি ছুইদ (ইংৰাজী: Gusmiati Suid, ১৯৪২–২০০১) এগৰাকী ইণ্ডোনেছিয়ান নৃত্যশিল্পী আৰু নৃত্য পৰিচালক আছিল, যিয়ে সুমাত্ৰা, মালয় আৰু মিনাঙৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ বিশেষজ্ঞ আছিল। তেওঁ পাডাং পাঞ্জাঙৰ ASKI Performing Arts Academy ত অধ্যয়ন কৰি পিছলৈ নৃত্যৰ অধ্যাপনা কৰে। ১৯৮৪ চনত তেওঁ এগৰাকী পেছাদাৰী কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়, ১৯৮২ চনত তেওঁ সৃষ্টি কৰা গুমাৰং শক্তি নৃত্য কোম্পানীত নিজৰ প্ৰচেষ্টা অৰ্পণ কৰে। গুছমিয়াটিয়ে ১৯৮০ চনৰ শেষৰ ফালে আৰু নব্বৈৰ দশকৰ শেষৰ ফালে কোম্পানীটোৰ সৈতে বহুল ভ্ৰমণ কৰিছিল, ভাৰত, ফ্ৰান্স, জাৰ্মানী, আমেৰিকা, কানাডা আৰু নিউজিলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল। ১৯৮৫ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈকে তেওঁৰ নৃত্য ৰচনাত তেওঁ যুদ্ধ কলা ভিত্তিক নৃত্যৰ সৈতে মিনাং সংগীতৰ নিজৰ ব্যাখ্যাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাবলৈ সক্ষম হয়।[1][2][3]
জীৱনী
[সম্পাদনা কৰক]১৯৪২ চনৰ ১৬ আগষ্টত পশ্চিম সুমাত্ৰাৰ বাটুছাংকাৰৰ পাৰক জুৱা গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। গুছমিয়াতি স্কুলৰ শিক্ষক গাছিম চাহাব নামৰ আৰব আৰু এছিয়াহ নামৰ স্থানীয় মিনাঙৰ কন্যা আছিল। স্থানীয় মুছলমান পৰম্পৰাৰ লগত খাপ খুৱাই তেওঁক মাতৃৰ ফালৰ পৰা ককাক ৱাহিদ চাম্পোনো আলমে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল আৰু তেওঁ চাৰি বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁক স্থানীয় যুদ্ধ কলা বা চিলাটৰ শিক্ষা দিছিল।[1] ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ নৃত্যশিল্পী হিচাপে কেৰিয়াৰৰ বাবে এক সুদৃঢ় ভিত্তি লাভ কৰে।[2]
ন বছৰ বয়সত পৰিয়ালটো পাদাং পাঞ্জাঙলৈ গুচি যায়। তাত স্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়তে তাইক মেলায়ু নৃত্যৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছিল ছফিয়ান নানে। পিছলৈ জুনিয়ৰ হাইস্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়তে পৰম্পৰাগত পৰিবেশন কলাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী এগৰাকী ভাল নৃত্যশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ এছ পি জি বৃত্তিমূলক হাইস্কুল ফৰ টিচাৰ্ছত পঢ়িবলৈ যায় য’ত মিচেছ হুৰিয়া আদামে তেওঁক নৃত্যৰ প্ৰতি নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। ১৯৬০ চনত তেওঁ এফ কে আই পি টিচাৰ্ছ কলেজত ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত বিশেষজ্ঞতাৰে শিক্ষকতা পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৬৪ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।[1] পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে পায়াকুম্বুহলৈ গুচি যায় য'ত তেওঁ জুনিয়ৰ হাইস্কুলত অধ্যাপনা কৰে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে এটা অপেশাদাৰী নৃত্য গোট গঠন কৰে য'ত তেওঁ প্ৰকৃতিৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ প্ৰথম চুটি নৃত্যৰ নৃত্য পৰিচালনা কৰে। ১৯৬৭ চনত তেওঁ বাটুছাংকাৰলৈ উভতি যায় আৰু আন এখন জুনিয়ৰ হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰাৰ সময়ত তেওঁ অধিক চুটি নৃত্যৰ নৃত্য পৰিচালনা কৰে।[1]
গুছমিয়াটিয়ে ১৯৭২ চনৰ পৰা ১৯৭৫ চনলৈ পাডাং পাঞ্জাঙৰ ASTI কলেজ অৱ ট্ৰেডিচনেল পাৰফৰ্মিং আৰ্টছত অধ্যয়ন কৰিছিল। স্নাতক হোৱাৰ পিছত বাটুছাংকাৰৰ এখন হাইস্কুলত আৰু পাদাঙৰ এখন ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ত নৃত্য শিকায়। ১৯৭৭ চনত তেওঁ "ৰন্তক" সৃষ্টি কৰে, যিটো তেওঁৰ বহু উল্লেখযোগ্য নৃত্য ৰচনাৰ ভিতৰত প্ৰথমটো। ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮১ চনলৈকে জাকাৰ্টাৰ বুণ্ডা ফাউণ্ডেশ্যনৰ নৃত্য গোটৰ প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল। ১৯৮২ চনত তেওঁ পুনৰ বাটুছাংকাৰলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই গুমাৰং শক্তি নৃত্য কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰে।[1] দলটোৱে পৰিবেশন কৰা নৃত্যসমূহ মিনাং যুদ্ধ শৈলীত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও অধিক জটিলতা আছিল।[3] ১৯৮৫ চনত নৃত্যৰ বাবে সকলো সময় উচৰ্গা কৰাৰ উদ্দেশ্যে শিক্ষকৰ চাকৰি এৰি দিয়ে। ১৯৮৬ চনৰ পৰা তেওঁ পৰিয়াল আৰু জাকাৰ্টাত বসতি স্থাপন কৰে। তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা সুৱিতা য়ান্টি আৰু য়েছাই অপ্ৰিয়াটিয়ে তেওঁৰ দলত নৃত্য কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ য়াণ্ডি ইয়াছিনে (বয় জি শক্তি নামেৰে পৰিচিত) জাকাৰ্টা ইনষ্টিটিউট অৱ আৰ্টছত নৃত্য অধ্যয়ন কৰিছিল।[1]
১৯৮৭ চনত কলিকতাৰ এছিয়ান ফেষ্টিভেল অৱ থিয়েটাৰ এণ্ড মাৰ্শ্বেল আৰ্টছ আৰু জাকাৰ্টাত অনুষ্ঠিত হোৱা ইণ্ডোনেছিয়ান ফেষ্টিভেল অৱ কোৰিঅ'গ্ৰাফীত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ দলটোক হংকং (১৯৮৯), ফ্ৰান্স (১৯৯০) আৰু আমেৰিকা (১৯৯১)লৈ সঁজুলি হিচাপে লৈ যায়।[2] নিউয়ৰ্কৰ জয়ছ থিয়েটাৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত আৰু ফেষ্টিভেল অৱ ইণ্ডোনেছিয়া (KIAS)ত নিজৰ দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ পিছত তেওঁক "অসাধাৰণ সৃষ্টিশীল কৃতিত্ব... সুমাত্ৰাৰ সংগীত আৰু নৃত্যৰ এক মহান শাস্ত্ৰীয় সংস্কৃতিৰ পবিত্ৰ পৰম্পৰাৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত: আচে আৰু মিনাংকাবাউ"ৰ বাবে বেছি, নিউয়ৰ্ক নৃত্য আৰু অভিনয় বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ১৯৯২ চনত গুছমিয়াটি আৰু তেওঁৰ দলটোৱে সমগ্ৰ কানাডাতে আৰু হংকঙৰ ফেষ্টিভেল অৱ এছিয়ান আৰ্টছত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে জাৰ্মানী (১৯৯৪), নিউজিলেণ্ড (১৯৯৫), থাইলেণ্ড (১৯৯৬) আৰু ছিংগাপুৰ (১৯৯৭)ত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে।[1]
২০০১ চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰত জাকাৰ্টাত গুছমিয়াটি ছুইডৰ মৃত্যু হয়।[4] তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ বয় জি শক্তিয়ে গুমাৰং শক্তি নৃত্য কোম্পানী চলাই আছে।[5]
তথয় সূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- 1 2 3 4 5 6 7 Murgiyanto, Sal (14 April 2004). "Gusmiati Suid & Gumarang Sakti: Moving Forward with Tradition". The Pew Center for Arts & Heritage. https://www.pewcenterarts.org/sites/default/files/moving-forward-with-tradition.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 2 October 2020.
- 1 2 3 Negoro, Suryo S. (September 1998). "Fire in the Chaff". Joglosemar. http://cornelios.faithweb.com/goethe/gusmiati.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2 October 2020.
- 1 2 Liu, Siyuan (2016). Routledge Handbook of Asian Theatre. Taylor & Francis. পৃষ্ঠা. 189–. ISBN 978-1-317-27885-6. https://books.google.com/books?id=1VeFCwAAQBAJ&pg=PT189.
- ↑ Nurhazuzah< Ulfah (8 October 2015). "Gusmiati Suid" (Indonesian ভাষাত). M2Indonesia. https://m2indonesia.com/tokoh/sastrawan/gusmiati-suid.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 3 October 2020.[সংযোগবিহীন উৎস]
- ↑ "Indonesian Contemporary Dance class - Gumarang Sakti technique". Social Marketplace: the People of Asia. Archived from the original on 1 October 2020. https://web.archive.org/web/20201001065140/https://socialmarketplace.thepeopleofasia.com/experience/detail/14cf633d-ea34-456d-8e26-2ddb29806aa9। আহৰণ কৰা হৈছে: 3 October 2020.