ছাং থং
ছাং থং (ইংৰাজী: Sang Thong; অৰ্থাৎ - ‘সোণালী শংখ'), সোণালী শংখৰ খোলাৰ ৰাজকুমাৰ[1] বা ফ্ৰা চাং থং [2] হৈছে পান্নাছা জাতকৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ লোককথা, যিটো থাইলেণ্ডত কোৱা প্ৰাচীন কাহিনীৰ প্ৰামাণিক সংকলন। ইয়াৰ থাই সংস্কৰণত ইয়াত এজন ৰাজকুমাৰৰ কাহিনী কোৱা হৈছে যিয়ে সোণালী মুখ অৰ্জন কৰে, ছদ্মবেশ পিন্ধে, ৰাজকুমাৰীক বিয়া কৰায় আৰু শহুৰেকৰ ৰাজ্য ৰক্ষা কৰে।[3]
সাৰাংশ
[সম্পাদনা কৰক]ৰজা যোটছৱিমনৰ দুগৰাকী পত্নী আছে, প্ৰথমগৰাকীৰ নাম চন্তাথেভি, দ্বিতীয়গৰাকীৰ নাম সুৱানচাম্পা। চন্তাথেভিই শামুকৰ খোলা এটা জন্ম দিয়ে। তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নীয়ে নিজৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আৰু পুত্ৰক ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা খেদি পঠিয়াবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰে।
মাক-পুত্ৰক ৰাজ্যৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰি বৃদ্ধ দম্পতীৰ ওচৰত আশ্ৰয় লয়। মাকে তাৰ শামুকৰ খোলাটো ভাঙি পেলায়। তেওঁ গুচি যায় আৰু এগৰাকী দৈত্যই তেওঁক নিজৰ ঘৰলৈ লৈ যায়। এদিন তেওঁ সোণালী কুঁৱা এটাত জপিয়াই পৰে আৰু তেওঁৰ শৰীৰে সোণৰ ৰূপ লাভ কৰে। তেওঁ দৈত্যৰ ধন-সম্পত্তি লৈ যায়: মুখা, উৰন্ত জোতা এযোৰ আৰু দুধাৰী দা। তেওঁ নিজকে "এটা কুৎসিত মুখা" পিন্ধি নিজকে চাও এনগো বুলি কয়। (অন্য বিৱৰণীত এই মুখাখন এনগ'ৰ লোক বা এজন নেগ্ৰিটোৰ বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁৰ ছাল ক'লা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে)।[4][5][6]
(আন এটা থাই সংস্কৰণত ৰাজকুমাৰে নিজৰ দত্তক মাতৃ পন্টুৰাটৰ পৰা ধন লৈ পলায়ন কৰে, যিগৰাকীৰ ভগ্ন হৃদয়ৰ বাবে মৃত্যু হয়)।[7]
তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ষ্টপ হৈছে থাও চেমনৰ দ্বাৰা শাসিত চেমন ৰাজ্য, য'ত তেওঁ ৰজা চেমনৰ সপ্তম কন্যা ৰ'ডজানা (নাং ৰ'চানা)ৰ দৰা নিৰ্বাচন পৰীক্ষাৰ সময়ত উপস্থিত হয়। নিৰ্বাচনৰ সময়ত তাই নিজৰ দৰাক ফুলৰ মালা এডাল দলিয়াই দিব লাগিব। ভিৰৰ মাজত চাও এনগো আছিল। নাং ৰোচানাই তেওঁৰ ছদ্মবেশৰ মাজেৰে চাব পাৰে, কিন্তু বাকী সকলোৱে তেওঁক এজন কুৎসিত মানুহ হিচাপে দেখে। তাই ফুলৰ মালাখন তাৰ ফালে দলিয়াই দিয়ে, স্বামীৰ পছন্দৰ চিন। বিয়াৰ পিছত ৰজাই নিজৰ কন্যাক ধাননি পথাৰত থকা এটা ঘৰলৈ নিৰ্বাসিত কৰে।[8]
সাতজন জোঁৱায়েকৰ সাহস পৰীক্ষা কৰিবলৈ তেওঁ তেওঁলোকক হাবিত হৰিণ চিকাৰ কৰিবলৈ কয়। ৰজাৰ জোঁৱায়েক কেইজন অৰণ্যলৈ যায়, আনহাতে ছাং থঙে নিজকে ছদ্মবেশ লৈ নিজৰ সোণালী ছালখন উন্মোচন কৰে আৰু প্ৰতিটো হৰিণক তেওঁৰ ওচৰলৈ প্ৰলোভিত কৰে। ছাং থংৰ ৰজাৰ জোঁৱায়েকহঁতে দেখিলে যে ৰহস্যময় সোণালী চালৰ মানুহজনক বনৰীয়া জন্তুৱে আগুৰি ধৰিছে আৰু তেওঁলোকক কিছুমান শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ কয়। ছাং থঙে নিজৰ কাণৰ এটুকুৰাৰ বিনিময়ত ভায়েকক কিছুমান জীৱ-জন্তু দিবলৈ সন্মত হয়। ইয়াৰ পিছত ৰজাই তেওঁলোকক এশটা মাছ আনিবলৈ আদেশ দিয়ে। ৰজাৰ জোঁৱায়েকহঁতে ৰজাৰ বাবে মাছ ধৰিবলৈ যায়। সোণালী ৰূপত ছাং থঙে নদীৰ পৰা সকলো মাছ মাতি আনে আৰু তেওঁৰ ৰজাৰ জোঁৱায়েকহঁতে তেওঁক লগ কৰি তেওঁৰ ধৰা মাছৰ কিছু অংশ বিচাৰে। আগৰ দৰেই ছাং থঙেও তেওঁলোকক মাছটো দিবলৈ সন্মত হয়, কিন্তু এই চৰ্ততহে যে তেওঁলোকে তেওঁৰ নাকৰ এটা অংশ কাটি পেলায়।
শেষত ইন্দ্ৰই চেমন ৰাজ্যক প্ৰত্যাহ্বান জনায়। ৰাজকুমাৰ চাংথঙে নিজৰ ছদ্মবেশ খুলি নিজৰ প্ৰকৃত ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু ইন্দ্ৰক এখন খেলত পৰাস্ত কৰে। চেমনৰ ৰজাই তেওঁক জোঁৱাই বুলি স্বীকাৰ কৰি ৰাজ্য প্ৰদান কৰে।[9][10][11]
কাহিনীটোৰ উপসংহাৰত তাইৰ প্ৰকৃত মাকে এতিয়া চাং থঙৰ শাসনত থকা চেমন ৰাজ্যলৈ যায় আৰু ৰান্ধনী হিচাপে কাম কৰে। তাই তেওঁলোকৰ যৌথ ইতিহাস এটা লাউৰ ওপৰত লিখে আৰু ৰজাই নিজৰ মাকক চিনি পায়।[12][13][14]
তথ্য সংগ্ৰহ
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ Brandon, James R. Review of Asian Theatre: A Review of Current Scholarship, by Leonard C. Pronko, Lois Wheeler Snow, Colin Mackerras, Chung-wen Shih, Roger B. Bailey, Wu Han, C. C. Huang, et al. In: Educational Theatre Journal 28, no. 3 (1976): 428. https://doi.org/10.2307/3206443.
- ↑ Urquhart, W. A. M. (1963). Tales from Old Siam. Progress Publishing Company. পৃষ্ঠা. 73–85.
- ↑ Thanapol (Lamduan) Chadchaidee. Fascinating Folktales of Thailand. BangkokBooks, 2011. pp. 165-177.
- ↑ Bastian, Adolf (1868). Die Völker des östlichen Asien. 4. প্ৰকাশক Jena: Hermann Costenoble. পৃষ্ঠা. 350–352. https://archive.org/details/dievoelkerdesoe04bastgoog/page/n366/mode/1up.
- ↑ Brandon, James R. Theatre in Southeast Asia. Cambridge, Mass., Harvard University Press, 1974 [1967]. p. 100. আই.এচ.বি.এন. 0-674-87587-7.
- ↑ Porath, Nathan. "Developing Indigenous Communities into Sakais: South Thailand and Riau". In: Tribal Communities in the Malay World: Historical, Cultural and Social Perspectives. Edited by Geoffrey Benjamin and Cynthia Chou. Singapore: ISEAS Publishing, 2002. p. 102. https://doi.org/10.1355/9789812306104-006
- ↑ Brandon, James R. Theatre in Southeast Asia. Cambridge, Mass., Harvard University Press, 1974 [1967]. p. 100. আই.এচ.বি.এন. 0-674-87587-7.
- ↑ Giles, Francis Henry (1926–1927). "Some gleanings of manners and customs of the Chinese people as revealed in historical narratives and novels". Journal of the Siam Society খণ্ড 20 (3): 234-235. https://thesiamsociety.org/wp-content/uploads/2020/02/JSS_020_3b_PhyaIndraMontri_MannersAndCustomsOfChinesePeople.pdf.
- ↑ Thitathan, Siraporn. “Different Family Roles, Different Interpretations of Thai Folktales”. In: Asian Folklore Studies 48, no. 1 (1989): 11-12. https://doi.org/10.2307/1178531.
- ↑ Bhirasri, Silpa; Thailand. Krom Sinlapākō̜n. The Origin and Evolution of Thai Murals: Edifices containing murals. Catalogue of murals in the Silpakorn Gallery. Fine Arts Department, 1959. pp. 22, 36.
- ↑ Leksukhum, Santi. Temples of Gold: Seven Centuries of Thai Buddhist Paintings. George Braziller, 2000. p. 249. আই.এচ.বি.এন. 9780807614761.
- ↑ Boisselier, Jean. Thai Painting. Translated by Janet Seligman. Kodansha International, 1976. p. 170. আই.এচ.বি.এন. 9780870112805.
- ↑ "Sang Tong or The Golden Conch". In: Coombs, Andrew. Folktales from the land of smiles. Bangkok, Thailand: Editions Duang Kamol; Distributors, Book Wholesales House (Thailand), 1994. pp. 63-78.
- ↑ "Sang Tong as the Ngok Baa". In: Coombs, Andrew. Folktales from the land of smiles. Bangkok, Thailand: Editions Duang Kamol; Distributors, Book Wholesales House (Thailand), 1994. pp. 79-98.