সমললৈ যাওক

জাপানী কাপোৰ

অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ পৰা
পৰম্পৰাগত কাপোৰ পিন্ধা জাপানৰ ওছাকা চহৰত তোলা এজন পুৰুষ আৰু এগৰাকী মহিলাৰ ফটো

জাপানত সাধাৰণতে দুইপ্ৰকাৰৰ কাপোৰ পিন্ধা হয়: জাপানৰ পৰম্পৰাগত কাপোৰ ৱাফুকু (和服, wafuku) আৰু পশ্চিমীয়া কাপোৰ (洋服, yōfuku)। জাতীয় সাজ কিমোনো হৈছে ৱাফুকু(和服, wafuku) আৰু জাপানৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক হিচাপে স্বীকৃতি নোপোৱা বাকী সকলো ধৰণৰ পশ্চিমীয়া কাপোৰক ইৱফুকু (洋服, yōfuku) বুলি ধৰা হয়।

পৰম্পৰাগত জাপানৰ পোছাক-পৰিচ্ছদে দেশৰ সংস্কৃতিৰ ইতিহাসক দীৰ্ঘদিন ধৰি প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আহিছে। ইয়াত হেইয়ান যুগত বিকশিত ৰঙৰ সঁফুৰা, টাং বংশৰ কাপোৰ আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰপৰা গ্ৰহণ কৰা চিলোৱাট, জাপানী সংস্কৃতি, প্ৰকৃতি আৰু পৰম্পৰাগত সাহিত্যৰপৰা আহৰণ কৰা বুটা, কিছুমান কাপোৰৰ বাবে ৰেচমৰ ব্যৱহাৰ আৰু ইডো যুগৰ শেষৰফালে মূলতঃ সম্পূৰ্ণৰূপে বিকাশ হোৱা পৰিধানৰ শৈলী আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

পৰম্পৰাগত জাপানী ফেশ্বনৰ আটাইতকৈ পৰিচিত ৰূপটো হৈছে কিমোনো। কিমোনো শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "পিন্ধিবলগীয়া কিবা এটা" বা "কান্ধত পিন্ধা বস্তু।" [1] আনপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত ফেশ্বনৰ ভিতৰত আইনু জনগোষ্ঠীৰ কাপোৰ (আট্টুছ নামেৰে জনাজাত)[2] আৰু ৰ্যুকিউয়ান জনগোষ্ঠীৰ কাপোৰ যিটো ৰ্যুছ' (琉装) নামেৰে জনাজাত,[3][4] ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য হ'ল ৰ্যুকিউ দ্বীপপুঞ্জত উৎপাদিত বিংগাটা আৰু বাশ্বফু[5] হ'ল পৰম্পৰাগত কাপোৰ।

আধুনিক জাপানী ফেশ্বনত বেছিভাগেই 'য়োফুকু' (পশ্চিমীয়া পোছাক) অন্তৰ্ভুক্ত, যদিও বহুতো প্ৰখ্যাত জাপানী ফেশ্বন ডিজাইনাৰ—যেনে ইছেই মিয়াক, য়োজী য়ামামোটো আৰু ৰেই কাৱাকুবোৱে —পৰম্পৰাগত ফেশ্বনৰপৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছে আৰু কেতিয়াবা পৰম্পৰাগত প্ৰভাৱ থকা পোছাক ডিজাইন কৰিছে। তেওঁলোকৰ কামসমূহে বিশ্বব্যাপী ফেশ্বন উদ্যোগত এক সন্মিলিত প্ৰভাৱ পেলাইছে আৰু তেওঁলোকৰ বহুতো কৃতি বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ফেশ্বন শ্ব'ত প্ৰদৰ্শিত হৈছে। লগতে, তেওঁলোকে স্বয়ং জাপানী ফেশ্বন উদ্যোগটোৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলাইছে, য'ত বহুতো ডিজাইনাৰে জাপানী 'ষ্ট্ৰীট ফেশ্বন'ৰপৰা সমল আহৰণ কৰিছে অথবা ইয়াত অৰিহণা যোগাইছে।

পৰম্পৰাগত জাপানী পোছাক-পৰিচ্ছদে এক ভিন্ন সংস্কৃতিৰ প্ৰতিনিধিত্ব হিচাপে পশ্চিমীয়া বিশ্বত ব্যাপক আকৰ্ষণ লাভ কৰিছে। ১৮৬০-ৰ দশকত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা 'জাপানিজিম' ধাৰাৰ অধীনত পশ্চিমীয়া দেশসমূহলৈ পৰম্পৰাগত পোছাক ৰপ্তানি কৰা হৈছিল—ইয়াৰে কিছুমান পোছাক কেৱল ৰপ্তানিৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যিবোৰ জাপানী লোকসকলে দৈনন্দিন পিন্ধা পোছাকতকৈ গঠনশৈলীত পৃথক আছিল। অতি সোনকালেই এইসমূহ পশ্চিমৰ শিল্পী আৰু ফেশ্বন ডিজাইনাৰসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। জাপানী পোছাকৰ প্ৰতি থকা এই আকৰ্ষণ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়লৈকেও অব্যাহত আছিল, যি সময়ত "গেইশা গাৰ্লছ" (geisha girls)-ৰ দৰে জাপানী সংস্কৃতিৰ কিছুমান গতানুগতিক ধাৰণা বহুলভাৱে বিয়পি পৰিছিল।

সময়ৰ লগে লগে, পৰম্পৰাগত আৰু আধুনিক জাপানী পোছাকক লৈ গঢ়ি উঠা আগ্ৰহ তথা চিত্ৰায়ণে সাংস্কৃতিক আত্মসাৎ আৰু পোছাকৰ জৰিয়তে কোনো এক সংস্কৃতিক কিদৰে গতানুগতিক বা সংকীৰ্ণ ৰূপত উপস্থাপন কৰিব পাৰি, সেই সন্দৰ্ভত বিতৰ্কৰ সূচনা কৰিছে। ২০১৬ চনত বষ্টন মিউজিয়াম অৱ আৰ্টছত আয়োজিত "কিমোনো ৱেডনেচডে" অনুষ্ঠানটো ইয়াৰ এক অন্যতম উদাহৰণ হৈ পৰিছিল।[6]

ইতিহাস

[সম্পাদনা কৰক]

য়ায়োই যুগ (নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰপৰা লোহা যুগ)

[সম্পাদনা কৰক]
পুনৰ তৈয়াৰ কৰি উলিওৱা য়ায়োই কাপোৰ

য়ায়োই যুগৰ সাজ-পোছাকৰ বিষয়ে বহু কমকৈ জনা যায়। তৃতীয় শতিকাৰ ৱেইজি ৱৰেনচুয়ান (魏志倭人伝 (গিচি ৱাজিণ্ডেন), চীনা পণ্ডিত চেন শ্বৌৱেৰ সংকলিত তিনিখন ৰাজ্যৰ বিষয়ে লিখা এটা অংশত[7] জাপানত পিন্ধা কাপোৰৰ কিছু বৰ্ণনা আছে। ইয়াত বহল কাপোৰ (সম্ভৱতঃ দুগুণ প্ৰস্থ)ৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিটো কঁকাল আৰু কান্ধত বান্ধি আকৃতিহীন কাপোৰ তৈয়াৰ কৰা হয়।[8]

কোফুন যুগ (৩০০–৫৩৮ খ্ৰীষ্টাব্দ)

[সম্পাদনা কৰক]

খ্ৰীষ্টীয় ৫ম শতিকালৈকে জাপানত পিন্ধা কাপোৰৰ কলাত্মক প্ৰমাণ কম।[9] হানিৱাৰ ওপৰত ব্যৱহাৰ কৰা মাটিৰ ভাস্কৰ্য্যৰপৰা কোফুন যুগৰ কাপোৰৰ বিষয়ে জনা যায়।[10] এইবোৰ ৫ম আৰু ষষ্ঠ শতিকাত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যদিও বেছিভাগ হানিৱাৰ ওপৰত কোনো ভাস্কৰ্য্য নাই।[11] এই ভাস্কৰ্য্যৰবোৰে সম্ভৱতঃ দৈনন্দিন সাজ-পোছাকক প্ৰতিনিধিত্ব নকৰে; ই ঘোঁৰাত উঠি যুদ্ধ কৰাসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে। বহুতে কৱচ পিন্ধে।[12]

কোফুন যুগত, পোছাকৰ সোঁফালটো বাঁওফালৰ ওপৰত জাপি দি পিন্ধা হৈছিল (চীনৰ দৰে নহয়), আৰু এই জাপি দিয়া অংশটো সোঁফালে ফিতাৰে বন্ধা হৈছিল। হাত আৰু পটলুংবোৰ চুঙা আকৃতিৰ আছিল। মহিলাসকলে প্ৰায়ে স্কাৰ্ট পৰিধান কৰিছিল, আনহাতে পুৰুষসকলে আঁঠুৰ অলপ তলত গাৰ্টাৰে বন্ধা পটলুং পিন্ধিছিল, যাতে সেইবোৰ আঁঠুৰ ওপৰত ফুলি থাকে আৰু মুক্তভাৱে চলাচল কৰাত সুবিধা হয়। 'মো' নামৰ মেৰিয়াই পিন্ধা স্কাৰ্টবোৰ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে পিন্ধিছিল, কেতিয়াবা এইবোৰ হাকামাৰ (এৱিধ জাপানী পটলুং) ওপৰতো পৰিধান কৰা হৈছিল।[13][14]

কোফুন যুগত চীনা দূতসকলৰ জৰিয়তে জাপানলৈ পৰম্পৰাগত চীনা পোছাকৰ পৰিচয় ঘটিছিল। দুই দেশৰ মাজত হোৱা প্ৰব্ৰজন আৰু টাং ৰাজবংশৰ ৰাজসভালৈ যোৱা দূতসকলৰ ফলত চীনা শৈলীৰ সাজ-পাৰ, ৰূপ আৰু সংস্কৃতি জাপানী ৰাজকীয় সমাজত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। জাপানী সাম্ৰাজ্যবাদী ৰাজসভাই অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে চীনা শৈলীৰ সাজ-পাৰ আৰু পোছাক গ্ৰহণ কৰিছিল। খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্থ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জাপানৰ পুৰোহিত-ৰাণী আৰু জনজাতীয় মুৰব্বীসকলৰ ছবিত তেওঁলোকক চীনৰ হান ৰাজবংশৰ দৰে একে ধৰণৰ পোছাক পিন্ধা দেখা গৈছিল। শ্বুছুইন মন্দিৰত সংৰক্ষিত 'শ্বিবুৰী' টাই-ডাই কাপোৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি নমুনাৰ উৎস চীন দেশ বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে, কাৰণ সেই সময়ত এনে কাপোৰ উৎপাদন কৰাৰ বাবে জাপানৰ সক্ষমতা সীমিত আছিল[15] (চাওক: তানমোনো)।

অশোক যুগ (৫৩৮–৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দ)

[সম্পাদনা কৰক]

অশোক যুগৰ আৰম্ভণি হৈছিল বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তনৰ লগে লগে, আৰু জাপানত চীনা আখৰৰ লিখা ব্যৱস্থাৰ পৰা; এই সময়ছোৱাত জাপানৰ ওপৰত চীনৰ প্ৰভাৱ যথেষ্ট শক্তিশালী আছিল।[18]

সম্ৰাজ্ঞী ছুইকোৰ (৫৯৩–৬২৮) ৰাজত্বকালত টেনজুকোকু শ্বুচো মণ্ডলাত দেখুওৱা চিত্ৰসমূহৰপৰা বিচাৰ কৰিলে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ দৰবাৰৰ সাজ-পোছাক অতি মিল আছিল। দুয়োজনে ঘূৰণীয়া ডিঙিৰ সন্মুখত ফাষ্টনিং হো পিন্ধিছিল আৰু ইয়াৰ ওপৰত উপৰা-উপৰি নোহোৱাকৈ লেপেল আছিল, সন্মুখত কলাৰ আৰু কফত কাপোৰৰ প্ৰান্ত আছিল, সম্ভৱতঃ এটা তলৰ কাপোৰ; আঁঠুৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ওপৰৰ ৰান স্কাৰ্টটোৰ এটা মিল থকা প্ৰান্ত আছিল। ৰানৰ তলত আৰু তাৰ তললৈ প্ৰায় আঁঠুৰ দৈৰ্ঘ্যলৈকে বিস্তৃত হৈ হিৰামি নামৰ অধিক গধুৰভাৱে প্লিট কৰা কনট্ৰাষ্টেণ্ট স্কাৰ্ট পিন্ধিছিল। হিৰামিৰ তলত পুৰুষে সংকীৰ্ণ হাকামা পিন্ধিছিল যাৰ তলৰ প্ৰান্তৰ বিপৰীত আৰু মহিলাসকলে পিছলৈ যাবলৈ যথেষ্ট দীঘলকৈ প্লিটেড মো পিন্ধিছিল।[19]

তাকামাতসুজুকা সমাধি (প্ৰায় ৬৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দ) সেই সময়ৰ উচ্চবৰ্ণৰ লোকসকলৰ সাজ-পাৰৰ বিষয়ে তথ্যৰ এক অন্যতম প্ৰধান উৎস। সেই সময়ছোৱাত, হ' ৰ লেপেলবোৰ ইটোৰ ওপৰত সিটো ওপৰা-উপৰিকৈ পৰিছিল (এতিয়াও সোঁফালটো বাঁওফালৰ ওপৰত ৰখা হৈছিল), আৰু হিৰামিৰ পৰিৱৰ্তে হ' আৰু ম' ৰ দাঁতিবোৰ প্লিট কৰা ফ্ৰিলৰে সজোৱা হৈছিল। পুৰুষ দৰবাৰীসকলে কানমুৰি (লাহৰে টান কৰা ক’লা গজ কাপোৰৰ টুপী) পিন্ধিছিল আৰু এইবোৰ সম্ৰাট তেনমুৰ ৰাজত্বৰ ১১ তম বৰ্ষত (প্ৰায় ৬৮৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল; এই ফেশ্বনটো ২১ শতিকালৈকে আনুষ্ঠানিক ব্যৱহাৰত প্ৰচলিত হৈ আছে।[8]

নৰা যুগ (৭১০–৭৯৪)

[সম্পাদনা কৰক]

নাৰা যুগৰ উচ্চবৰ্ণৰ সাজ-পাৰ পিছৰ সময়ৰ কিছুমান শৈলীতকৈ বহুত সৰল আছিল, যিবোৰ পিন্ধিবলৈ কেইমিনিটমানতকৈ বেছি সময় নালাগিছিল আৰু এই পোছাকবোৰ পিন্ধি মুক্তভাৱে চলা-ফিৰা কৰিব পৰা গৈছিল। উচ্চবৰ্ণৰ মহিলাৰ সাজ-পাৰত আছিল এটা বাঁওফালৰপৰা সোঁফাললৈ মেৰিয়াই লোৱা টপ (একে ধৰণৰ অন্তৰ্বাসৰ ওপৰত পিন্ধা), আৰু এখন মেৰিয়াই লোৱা প্লিট থকা স্কাৰ্ট (যাক ম' বুলি কোৱা হয়)। মহিলাসকলে কেতিয়াবা সমুখৰফালে মেৰিয়াই লোৱা এটা অভাৰভেষ্ট আৰু এখন ঠেক আয়তাকাৰ স্তোল পৰিধান কৰিছিল। আনহাতে, উচ্চবৰ্ণৰ পুৰুষৰ সাজ-পাৰত এটা ঢিলা, মেণ্ডেৰিন-কালাৰ থকা কোটৰ (হ' (袍)) তলত ঠেক, প্লিট নথকা (এক-পেনেল বিশিষ্ট) হাকামা (পেণ্ট) আছিল; লগতে তেওঁলোকে ক’লা কাপোৰৰ টানকৈ বোৱা টুপি (কানমুৰি) পিন্ধিছিল। পোছাকবোৰ ঠেক কঁকালৰ পেটিৰে বন্ধা হৈছিল।

নাৰা যুগৰ মহিলাৰ সাজ-পাৰৰ ওপৰত চীনৰ টাং সাম্ৰাজ্যৰ ব্যাপক প্ৰভাৱ আছিল। মহিলাসকলে তাৰিকুবি (垂領, "ডিঙিৰপৰা ওলমি থকা") কলাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল, যিবোৰ আধুনিক কিমোনোৰ কলাৰৰ দৰেই এটাৰ ওপৰত আনটো ওপৰা-উপৰিকৈ পৰিছিল। আনহাতে, পুৰুষসকলে গোলকৃতিৰ আগেকুবি (上領, "উচ্চ-ডিঙিৰ") মেণ্ডেৰিন কলাৰ পিন্ধিছিল, যিটো পাণ্ডিত্যৰ সৈতে জড়িত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল; তেওঁলোকে বহু পাছতহে তাৰিকুবি শৈলী গ্ৰহণ কৰিছিল। শৰীৰৰ নিম্নভাগত পিন্ধা কাপোৰবোৰ (ম' আৰু হাকামা) আগতে শৰীৰৰ ওপৰভাগৰ বহিঃবস্ত্ৰৰ তলত পিন্ধা হৈছিল। কিন্তু এই সময়ছোৱাত, চীনৰ নতুন ফেশ্বন অনুসৰণ কৰি সেইবোৰ ওপৰত পিন্ধাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হয় (মন কৰিবলগীয়া যে, এই পৰিৱৰ্তন কেৱল মহিলাৰ ক্ষেত্ৰতহে হৈছিল, পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত তেতিয়াও হোৱা নাছিল)।

৭১৮ খ্ৰীষ্টাব্দত য়োৰো সাজ-পাৰ বিধি প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। এই বিধি অনুসৰি, চীনৰ প্ৰচলিত ফেশ্বন অনুকৰণ কৰি সকলো চোলা বা ৰোবৰ সমুখৰ ভাগ বাঁওফালৰপৰা সোঁফাললৈ মেৰিয়াই পিন্ধাটো বাধ্যতামূলক কৰা হৈছিল। চীনাসকলে সোঁফালৰপৰা বাঁওফাললৈ মেৰিয়াই পিন্ধা শৈলীক "অসভ্য" বা "বৰ্বৰ" বুলি গণ্য কৰিছিল। পিন্ধন-উৰণৰ এই নিয়ম আজিও অনুসৰণ কৰা হয়; কেৱল মৃতদেহৰ ক্ষেত্ৰতহে সোঁফালৰপৰা বাঁওফাললৈ মেৰিয়াই কাপোৰ পিন্ধোৱা হয়।

৭৫২ খ্ৰীষ্টাব্দত নাৰাৰ তোদাই-জি মন্দিৰত এক বিশাল ব্ৰঞ্জৰ বুদ্ধ মূৰ্তি অতি আড়ম্বৰপূৰ্ণ অনুষ্ঠানৰ মাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰাসকলৰ আনুষ্ঠানিক সাজ-পাৰসমূহ (যিবোৰৰ সকলোবোৰ সম্ভৱতঃ জাপানত নিৰ্মিত নাছিল) শ্বুছু-ইনত সংৰক্ষণ কৰি থোৱা হৈছিল। ইয়াৰে বেছিভাগ পোছাকৰে সমুখৰ ভাগ বাঁওফালৰপৰা সোঁফাললৈ মেৰিয়াই থোৱা, কিন্তু কিছুমানৰ মুখা-মুখি বা সোঁফালৰপৰা বাঁওফাললৈ মেৰিয়াই থোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ কলাৰৰ আকৃতিবোৰ ঠেক, ঘূৰণীয়া বা 'V' আকৃতিৰ। তাত থকা কাৰিগৰসকলৰ কাপোৰবোৰ আছা (ঘৰুৱা আঁহৰপৰা তৈয়াৰী) বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, যিবোৰ আছিল দীঘল আৰু ঘূৰণীয়া কলাৰযুক্ত বহিঃবাস। ৰেচম কাপোৰেৰে নিৰ্মিত দামী পোছাকবোৰত বয়ন আৰু ৰঞ্জনৰ জৰিয়তে জ্যামিতিক তথা মানুহ বা জীৱ-জন্তুৰ ছবিৰ আৰ্হিৰে অলংকৃত কৰা হৈছিল; কিছুমান পোছাকৰ হাতবোৰ মেলখোৱা বা বহল আছিল। ইয়াৰ উপৰি এপ্ৰণ, হাকামা, লেগিংছ, মোজা আৰু জোতাও সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।

নাৰা যুগত (৭১০-৭৯৪) সাজ-পাৰৰ সামাজিক বিভাজনটো মূলতঃ উচ্চবৰ্ণ আৰু নিম্নবৰ্ণৰ শ্ৰেণী বিভাজনৰ জৰিয়তে স্পষ্ট হৈ পৰিছিল। উচ্চ সামাজিক মৰ্যাদাৰ লোকসকলে এনে পোছাক পিন্ধিছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ বেছিভাগ অংশই ঢাকি ৰাখিছিল। স্ ভিতলানা ৰাইবালকোৱে উল্লেখ কৰাৰ দৰে, "মৰ্যাদা যিমানেই উচ্চ আছিল, আনৰ চকুৰ আগত শৰীৰৰ সিমানেই কম অংশ মুকলি আছিল।" উদাহৰণস্বৰূপে, ভৰিৰ সৰু গাঁঠিলৈকে ঢাকি ৰখা দীঘল চোলাই ডিঙিৰ হাড়ৰপৰা ভৰিলৈকে প্ৰায় সকলো অংশ ঢাকি ৰাখিছিল, হাতৰ হাতবোৰ আঙুলিৰ আগ পৰ্যন্ত ঢাকি ৰাখিব পৰাকৈ দীঘল আছিল আৰু মহিলাসকলে লোকৰ দৃষ্টিৰপৰা বাচিবলৈ বিচনী ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

হেইয়ান যুগ (৭৯৪–১১৮৫)

[সম্পাদনা কৰক]

হিয়ান যুগত (৭৯৪-১১৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দ), জাপানে চীনা ৰাজদৰবাৰলৈ দূত পঠিওৱা বন্ধ কৰি দিছিল। ইয়াৰ ফলত সাজ-পাৰসহ চীনৰপৰা অহা সামগ্ৰীসমূহ ৰাজপ্ৰাসাদত প্ৰৱেশ কৰা আৰু উচ্চবৰ্ণৰ লোকসকলৰ মাজত বিয়পি পৰাত বাধা পৰিছিল। সেই সময়ত এই উচ্চবৰ্ণৰ লোকসকলেই আছিল জাপানী পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ মুখ্য নিৰ্ধাৰক আৰু কেৱল তেওঁলোককহে তেনে সাজ-পাৰ পিন্ধাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা সাংস্কৃতিক শূন্যতাই চীনা ফেশ্বনৰপৰা মুক্ত এক স্বতন্ত্ৰ জাপানী সংস্কৃতি গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিছিল। পূৰ্বতে টাং ৰাজবংশৰপৰা গ্ৰহণ কৰা উপাদানসমূহ স্বতন্ত্ৰভাৱে বিকশিত হৈ "ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্কৃতি" বা "কোকুফু সংস্কৃতি" (国風文化,হিচাপে পৰিচিত হয়; এই শব্দটো বিশেষকৈ উচ্চবৰ্ণৰ হিয়ান যুগৰ জাপানী সংস্কৃতিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

সাজ-পাৰসমূহ ক্ৰমান্বয়ে অধিক শৈলীগত হৈ পৰিছিল। সপ্তম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে পুৰুষ-মহিলা উভয়ে পিন্ধা ঘূৰণীয়া কলাৰৰ আৰু নলী সদৃশ হাত থকা 'চুন জু' জেকেটৰ দৰে কিছুমান উপাদান দৰবাৰীসকলে ত্যাগ কৰিছিল। আনহাতে, সমুখৰফালে মেৰিয়াই পিন্ধা চোলাৰ দৰে কিছুমান উপাদান পুৰুষ-মহিলা উভয়েই ধৰি ৰাখিছিল। মহিলাসকলে পিন্ধা ম' স্কাৰ্টৰ দৰে কিছুমান অংশৰ ব্যৱহাৰ সীমিত হৈ পৰিছিল আৰু কেৱল আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানতহে পিন্ধা হৈছিল; ম' (裳)বোৰ ইমান ঠেক হৈ পৰিছিল যে সেইবোৰ কঁকালত সম্পূৰ্ণকৈ মেৰিয়াই ল’ব নোৱাৰিছিল আৰু ই এটা ট্ৰেপিজইড আকৃতিৰ প্লিট থকা দীঘল ট্ৰেইনৰ দৰে হৈ পৰিছিল যি মাটিত চোঁচৰাই গৈছিল। আনুষ্ঠানিক হাকামা (পেণ্ট)বোৰ ভৰিতকৈও দীঘল হৈ পৰিছিল আৰু পিন্ধোতাজনৰ পিছফালে মাটিত চোঁচৰাই গৈছিল। পুৰুষৰ আনুষ্ঠানিক পোছাকত আগেকুবি কলাৰ আৰু অতি বহল হাত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।

শৰীৰ ঢাকি ৰখাৰ ধাৰণাটো তেতিয়াও আছিল। সেই সময়ৰ মতাদৰ্শ অনুসৰি কাপোৰ আছিল "দুষ্ট আত্মাৰপৰা সুৰক্ষা আৰু সামাজিক মৰ্যাদাৰ বহিৰ্প্ৰকাশ।" ইয়াৰপৰাই এই বিশ্বাস গঢ়ি উঠিছিল যে নিম্নবৰ্ণৰ লোকসকল, যিসকলে শাৰীৰিক শ্ৰম কৰাৰ বাবে কম কাপোৰ পিন্ধিছিল, তেওঁলোকে উচ্চবৰ্ণৰ লোকসকলৰ দৰে সুৰক্ষা নাপায়। এইটোৱেই সেই কালখণ্ড আছিল যি সময়ত জাপানী পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ পাশ্চাত্য জগতৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।

হিয়ান যুগৰ শেষৰফালে, বিভিন্ন চৰকাৰী নিৰ্দেশনাৰদ্বাৰা মহিলাসকলে পিন্ধিব পৰা কাপোৰৰ তৰপৰ সংখ্যা হ্ৰাস কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে কোচোদে অৰ্থাৎ "সৰু হাত" নামৰ পোছাকটো—যাক আগতে অন্তৰ্বাস বুলি গণ্য কৰা হৈছিল—মুৰোমাচি যুগলৈ (১৩৩৬-১৫৭৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) বহিঃবাস হিচাপে পৰিগণিত হয়।

পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকৰ প্ৰকাৰ

[সম্পাদনা কৰক]

ইয়াৰ উপৰি চাওক: জাপানত পৰম্পৰাগতভাৱে পৰিধান কৰা সামগ্ৰীৰ তালিকা

কিমোনো

[সম্পাদনা কৰক]

মূল প্ৰবন্ধ: কিমোনো

এটা ক'লা শিখৰযুক্ত কিমোনো,পিন্ধক-জিয়ন গেইকো ছায়াকা হায়াছি

"জাপানৰ জাতীয় পোছাক" হিচাপে স্বীকৃত কিমোনো (着物) হৈছে জাপানী পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ৰূপ। কিমোনো শৰীৰত মেৰিয়াই পিন্ধা হয়, য'ত সদায় বাঁওফালটো সোঁফালৰ ওপৰত থাকে; কেতিয়াবা ইয়াক এটাৰ ওপৰত আনটো তৰপ কৰিও পিন্ধা হয়। ইয়াৰ সৈতে সদায় এটা অ'বি (obi - কঁকালত মৰা বহল পেটি) ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু লগতে কেইবাটাও পৰম্পৰাগত সামগ্ৰী আৰু জোতা-মোজা পিন্ধিব পাৰি। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ কিমোনোৰ গঠন আৰু পিন্ধনশৈলীৰ মাজত পাৰ্থক্য থাকে।

টোকুগাৱা যুগত (১৬০৩–১৮৬৭) চাৰি-শ্ৰেণীৰ সামাজিক ব্যৱস্থা সমাপ্ত হোৱাৰ পিছত, কিমোনোৰ প্ৰতীকী অৰ্থ সামাজিক মৰ্যাদাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ ব্যক্তিত্বৰ প্ৰতিফলনলৈ সলনি হয়। ইয়াৰ ফলত মানুহে নিজৰ ৰুচি অনুসৰি পোছাকযোৰত ব্যক্তিগত শৈলী সংযোগ কৰাৰ সুযোগ পায়। কিমোনো পিন্ধাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো, লিংগ আৰু অনুষ্ঠানভেদে, অ'বি বন্ধাৰ বিভিন্ন পদক্ষেপ আৰু পদ্ধতিৰ এক বিতং জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন হয়। মহিলাৰ আনুষ্ঠানিক কিমোনো পিন্ধিবলৈ কেতিয়াবা আন এজন ব্যক্তিৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পৰৱৰ্তী সময়ত, কিমোনোৰ প্ৰতি আগ্ৰহীসকলক ইয়াৰ পিন্ধনশৈলী আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ গাঁঠি মৰা শিকাবলৈ 'কিমোনো স্কুল'সমূহ স্থাপন কৰা হৈছিল।

আধুনিক যুগত পিন্ধা কেইবাবিধো বিভিন্ন ধৰণৰ কিমোনো আছে, পুৰুষতকৈ মহিলাৰ জাত বেছি। পুৰুষৰ কিমোনোৰ আনুষ্ঠানিকতাৰ পাৰ্থক্য সাধাৰণতে কাপোৰৰ পছন্দ, কাপোৰৰ ওপৰত থকা শিখৰৰ সংখ্যা (মন বা কামন বুলি জনা যায়) আৰু ইয়াৰ লগত পিন্ধা আনুষংগিক সামগ্ৰীৰদ্বাৰা পৃথক হয়, মহিলাৰ কিমোনোৰ আনুষ্ঠানিকতাৰ পাৰ্থক্য থাকে কাপোৰৰ পছন্দ, সজ্জাৰ শৈলী, নিৰ্মাণ আৰু শিখৰৰ জৰিয়তে।

মহিলাৰ কিমোনো

[সম্পাদনা কৰক]
  • ফুৰিচোদে (অৰ্থাৎ "দুলি থকা হাত"): এয়া একপ্ৰকাৰৰ আনুষ্ঠানিক কিমোনো যিটো সাধাৰণতে যুৱতীসকলে পৰিধান কৰে। প্ৰায়ে 'কামিং অফ এজ ডে' বা কইনাৰ সাজ হিচাপে পিন্ধা এই কিমোনোক যুৱতীসকলৰ বাবে আটাইতকৈ আনুষ্ঠানিক পোছাক বুলি গণ্য কৰা হয়।
  • উচিকাচে : ইয়াকো কইনাৰ সাজ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিটো কিমোনোৰ একেবাৰে ওপৰত কোনো পেটি বা বেল্ট নোহোৱাকৈ এটা তৰপ হিচাপে পিন্ধা হয়।
  • কুৰোটোমেচোদে আৰু ইৰোটোমেচোদে : এইবোৰ হ’ল আনুষ্ঠানিক কিমোনো যাৰ ডিজাইন কেৱল তলৰ পটিটোত থাকে। ফুৰিচোদেৰ বাহিৰে এইবোৰক মহিলাৰ বাবে আটাইতকৈ আনুষ্ঠানিক কিমোনো বুলি গণ্য কৰা হয়।
  • হৌমংগি আৰু চুকেচাগে : এইবোৰ অৰ্ধ-আনুষ্ঠানিক কিমোনো, যাৰ হাতৰ কিছু অংশত আৰু তলৰ পটিত ডিজাইন থাকে।
  • ইৰোমুজি : এয়া এক ৰঙৰ সাধাৰণ কিমোনো, যিটো চাহ পৰিৱেশন উৎসৱ বা আন কম-আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত পিন্ধা হয়।
  • কোমন আৰু এড’ কোমন : এইবোৰ অনানুষ্ঠানিক কিমোনো, য’ত গোটেই কাপোৰখনতে একোটা আৰ্হিৰ পুনৰাবৃত্তি দেখা যায়।

অন্যান্য ধৰণৰ কিমোনো যেনে— য়ুকাটা আৰু ম'ফুকু (শোক প্ৰকাশৰ বাবে) পুৰুষ-মহিলা উভয়ে পিন্ধে, কেৱল ইয়াৰ চিলাই আৰু কেতিয়াবা অলংকৰণতহে পাৰ্থক্য থাকে। আগৰ দশকবোৰত মহিলাসকলে বিয়া হোৱাৰ পিছতহে (সাধাৰণতে ২০-২৫ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত) ফুৰিচোদে পিন্ধিবলৈ এৰিছিল; অৱশ্যে বৰ্তমান সময়ত এগৰাকী মহিলাই বিবাহিত হওক বা নহওক, এই বয়সৰ আশে-পাশে ফুৰিচোদে পিন্ধা বন্ধ কৰে।[20]

কিমোনো পিন্ধনশৈলী

[সম্পাদনা কৰক]

'কিমোনো' শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "পিন্ধিব পৰা বস্তু" (thing to wear), আৰু ১৯ শতিকালৈকে ই জাপানত পুৰুষ-মহিলা উভয়ে পিন্ধা মূল সাজ-পাৰ আছিল।[20]

পৰম্পৰাগতভাৱে, কিমোনো পিন্ধাৰ কলাটো (যাক 'কিতচুকে' বুলি জনা যায়) মাকৰপৰা জীয়েকক কেৱল কেনেকৈ সাজ-পাৰ কৰিব লাগে সেইটো শিকোৱাৰ দৰেই হস্তান্তৰ কৰা হৈছিল। বৰ্তমান সময়ত, এইটো বিশেষ কিমোনো বিদ্যালয়বোৰতো শিকোৱা হয়। প্ৰথমে, এজন ব্যক্তিয়ে 'তাবি' পিন্ধে, যিবোৰ হ'ল বগা কপাহী মোজা। তাৰ পিছত অন্তৰ্বাস পিন্ধা হয় আৰু তাৰ পাছত এটা টপ আৰু এখন মেৰিয়াই লোৱা স্কাৰ্ট পিন্ধা হয়। ইয়াৰ পিছত 'নাগাজুবান' (অন্তৰ্বৰ্তী কিমোনো) পিন্ধা হয়, যিটো 'কোচিহিমো'ৰ সহায়ত বন্ধা হয়। শেষত, কিমোনোযোৰ পিন্ধা হয়, য'ত বাঁওফালটো সোঁফালৰ ওপৰত থাকে; ইয়াক এটা বা দুটা কোচিহিমোৰে বান্ধি সঠিক স্থানত ৰখা হয় আৰু এখন 'দাতেজিমে' বেল্টেৰে মিহি কৰা হয়। তাৰ পিছত 'অ'বি'টো বান্ধি দিয়া হয়। কিমোনো সদায় বাঁওফালটো সোঁফালৰ ওপৰত থকাকৈ পিন্ধা হয়, কেৱল মৃতকৰ ক্ষেত্ৰতহে ইয়াৰ বিপৰীত কৰা হয়, অৰ্থাৎ তেতিয়া সোঁফালটো বাঁওফালৰ ওপৰত থকাকৈ পিন্ধোৱা হয়। যেতিয়া বাহিৰলৈ ওলাই যাওঁতে কিমোনো পিন্ধা হয়, তেতিয়া পৰম্পৰাগতভাৱে 'জোৰি' বা 'গেতা' চেণ্ডেল পিন্ধা হয়।[21]

মহিলাসকলে সাধাৰণতে চাহ পৰিৱেশন উৎসৱ বা ইকেবানা শ্ৰেণীৰ দৰে পৰম্পৰাগত কলাৰ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিলে কিমোনো পিন্ধে। বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত, কইনা আৰু দৰাই প্ৰায়ে কেইবাযোৰো পোছাক সলনি কৰে; যদিও কইনাক প্ৰথমে সম্পূৰ্ণ বগা পোছাকত দেখা যাব পাৰে আৰু তাৰ পিছত ৰঙীন পোছাকলৈ সলনি কৰিব পাৰে, দৰাসকলে হাবুটাই ৰেচমৰপৰা তৈয়াৰী ক’লা কিমোনো পিন্ধে।

পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বাবে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ কিমোনো হ’ল পাঁচটা ক্ৰেষ্ট কুলচিহ্ন থকা সাধাৰণ ক’লা কাপোৰ, অৱশ্যে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত পাশ্চাত্য সাজ-পাৰো পিন্ধা হয়। পাঁচটাতকৈ কম ক্ৰেষ্ট থকা যিকোনো সাধাৰণ ক’লা কিমোনোক শোকসভাৰ সাজ হিচাপে গণ্য কৰা নহয়।

"কামিং অফ এজ" অনুষ্ঠান অৰ্থাৎ চেইজিন নো হি হ’ল আন এটা অনুষ্ঠান য’ত কিমোনো পিন্ধা হয়। এই বাৰ্ষিক উদ্‌যাপনবোৰত মহিলাসকলে উজ্জ্বল ৰঙৰ ফুৰিচোদে পিন্ধে, যাৰ ডিঙিৰ চাৰিওফালে প্ৰায়ে নোমাল স্তোল থাকে। আধুনিক যুগত আন যিবোৰ অনুষ্ঠানত পৰম্পৰাগতভাৱে কিমোনো পিন্ধা হয়, সেইবোৰৰ ভিতৰত আছে নৱবৰ্ষৰ সময়ছোৱা, স্নাতক ডিগ্ৰী প্ৰদান অনুষ্ঠান আৰু চিচি-গো-চান, যিটো ৩, ৫ আৰু ৭বছৰীয়া শিশুসকলৰ বাবে এটা উৎসৱ।

ঋতুসমূহ

[সম্পাদনা কৰক]

কিমোনোসমূহ ঋতুৰ সৈতে মিলাই পিন্ধা হয়। ৰেচম, ঊণ বা কৃত্ৰিম কাপোৰেৰে তৈয়াৰী আৱাচে ( তৰপ থকা) কিমোনোবোৰ ঠাণ্ডা মাহবোৰত পিন্ধা হয়। এই সময়ছোৱাত, অধিক গ্ৰাম্য বা প্ৰাকৃতিক ৰং আৰু আৰ্হি (যেনে- মুগা বৰণৰ শুকান পাত), আৰু ডাঠ ৰঙৰ লগতে কেইবাটাও তৰপ থকা কিমোনোক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয়।[22]

আনহাতে, বসন্ত আৰু গ্ৰীষ্মকালত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে পাতল কপাহী য়ুকাটা পিন্ধে। গৰমৰ দিনবোৰত উজ্জ্বল ৰং আৰু ফুলৰ নক্সা (যেনে- চেৰী ব্লচম বা চেৰী ফুল) থকা কিমোনোৰ প্ৰচলন বেছি।[22]

আনুষ্ঠানিক টাতেয়া মুছুবি ওবি ক ন ট

সামগ্ৰী

[সম্পাদনা কৰক]

১৫ শতিকালৈকে বেছিভাগ মানুহে পিন্ধা সৰহসংখ্যক কিমোনো শণ বা লিনেনৰপৰা তৈয়াৰী আছিল আৰু সেইবোৰ সামগ্ৰীৰ কেইবাটাও তৰপেৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। বৰ্তমান সময়ত কিমোনো ৰেচম, চিল্ক ব্ৰকেড, চিল্ক ক্ৰেপ (যেনে- চিৰিমেন) আৰু চেটিন উইভ (যেনে- ৰিনজু) ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। কম দামী আৰু সহজে যত্ন ল’ব পৰা কাপোৰ যেনে ৰেয়ন, কটন চেটিন, কপাহ, পলিষ্টাৰ আৰু অন্যান্য কৃত্ৰিম আঁহেৰে তৈয়াৰী আধুনিক কিমোনোসমূহ বৰ্তমান জাপানত অধিক ব্যাপকভাৱে পিন্ধা হয়। অৱশ্যে, অধিক আনুষ্ঠানিক কিমোনোৰ বাবে এতিয়াও ৰেচমকেই আদৰ্শ কাপোৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

কিমোনোবোৰ সাধাৰণতে ৩৯–৪৩ ইঞ্চি (৯৯০–১,০৯০ মিমি) দীঘল হয় আৰু ইয়াত ১৪–১৫ ইঞ্চি (৩৬০–৩৮০ মিমি) বহল আঠটা টুকুৰা থাকে। এই টুকুৰাবোৰ একেলগে চিলাই কৰি এটা মৌলিক 'T' আকৃতি গঠন কৰা হয়। কিমোনোবোৰ পৰম্পৰাগতভাৱে হাতেৰে চিলাই কৰা হয়, যি কৌশলক 'ৱাছাই' বুলি জনা যায়। অৱশ্যে, মেচিনত নিৰ্মিত কিমোনোতো যথেষ্ট পৰিমাণে হাতেৰে কৰা চিলাইৰ প্ৰয়োজন হয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে কিমোনোবোৰ 'তানমোনো' নামৰ কাপোৰৰ এটা টুকুৰাৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। তানমোনোসমূহ মানক জোখত আহে আৰু এটা কিমোনো তৈয়াৰ কৰিবলৈ গোটেই কাপোৰখন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তৈয়াৰী কিমোনো এটাত কাপোৰৰ চাৰিটা মূল অংশ থাকে — দুটা অংশই শৰীৰটো ঢাকি ৰাখে আৰু দুটা অংশই হাত দুখন গঠন কৰে — লগতে কিছুমান সৰু অতিৰিক্ত অংশই সমুখৰ ঠেক পেনেল আৰু কলাৰ গঠন কৰে। কিমোনোৰ কাপোৰবোৰ প্ৰায়ে হাতেৰে নিৰ্মিত আৰু হাতেৰে সজোৱা হয়।

কিমোনোৰ সৈতে 'অ’বি' নামৰ কঁকালত মৰা পেটি পিন্ধা হয়, যাৰ কেইবাটাও প্ৰকাৰ আছে। যোৱা শতিকাবোৰত অ’বিবোৰ তুলনামূলকভাৱে নমনীয় আৰু কোমল আছিল, গতিকে সেইবোৰে আক্ষৰিক অৰ্থত কিমোনোযোৰ বন্ধ কৰি ৰাখিছিল; বৰ্তমানৰ অ’বিবোৰ সাধাৰণতে অধিক টান, যাৰ অৰ্থ হ’ল কিমোনোযোৰ আচলতে শৰীৰৰ চাৰিওফালে 'হিমো' নামৰ এক ধাৰাবাহিক ফিতা বা বান্ধনীৰ সহায়তহে বন্ধ কৰি ৰখা হয়। মহিলাৰ বাবে আটাইতকৈ প্ৰচলিত দুইপ্ৰকাৰৰ অ’বি হ’ল— 'ফুকুৰো অ’বি', যিটো অতি অনানুষ্ঠানিক কিমোনোৰ বাহিৰে সকলোতে পিন্ধিব পাৰি, আৰু 'নাগোয়া অ’বি', যাৰ এমুৰ পিন্ধিবলৈ সহজ হোৱাকৈ ঠেক কৰা থাকে।

টকিঅ'ৰ আছাগাও উৎসৱত এহাল দম্পতীয়ে 'মৰ্নিং গ্লৰী' (এবিধ ফুল) কিনি থকা অৱস্থাত য়ুকাটা পৰিধান কৰিছে।

য়ুকাটা

[সম্পাদনা কৰক]

প্ৰধান প্ৰবন্ধ: কিমোনো য়ুকাটা

য়ুকাটা (浴衣) হৈছে এক অনানুষ্ঠানিক কিমোনো যিটো বিশেষকৈ বসন্ত আৰু গ্ৰীষ্মকালত পিন্ধা হয়। ই সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত কিমোনোকৈ কম খৰচী। যিহেতু এইবোৰ গৰম বতৰৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, য়ুকাটাবোৰ প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে কপাহী কাপোৰেৰে নিৰ্মিত আৰু বেছিভাগ কিমোনো কাপোৰতকৈ ইয়াৰ ওজন পাতল তথা ৰং অধিক উজ্জ্বল হয়। বিভিন্ন উৎসৱ আৰু চেৰী ব্লচম দৰ্শন অনুষ্ঠানৰ বাবে ইয়াক পৰিধান কৰা হয়।[23]

হাকামা, অবি, জোৰি

[সম্পাদনা কৰক]

প্ৰধান প্ৰবন্ধ: হাকামা

হাকামা, যি দেখিবলৈ এখন দীঘল আৰু বহল প্লিট থকা স্কাৰ্টৰ দৰে, সাধাৰণতে কিমোনোৰ ওপৰত পিন্ধা হয় আৰু ইয়াক আনুষ্ঠানিক সাজ বুলি গণ্য কৰা হয়। যদিও পৰম্পৰাগতভাৱে ই সকলো বৃত্তিৰ পুৰুষৰ (কাৰিগৰ, খেতিয়ক, চামুৰাই আদি) পিন্ধিবৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, বৰ্তমান সমাজত মহিলাসকলেও ইয়াক পিন্ধাটো গ্ৰহণযোগ্য হৈ পৰিছে।[23]

অ’বি এটা বেল্টৰ দৰে, যিটো কিমোনোৰ একেবাৰে ওপৰত মেৰিয়াই দিয়া হয় আৰু ই সকলোবোৰ তৰপ একেলগে ৰখাত সহায় কৰে, যদিও ই আচলতে সেইবোৰ বান্ধি বন্ধ কৰি নাৰাখে। অ’বিবোৰ সাধাৰণতে দীঘল, আয়তাকাৰ বেল্ট যিবোৰ বিভিন্ন ধৰণে সজাব পাৰি আৰু ৰঙীন কৰিব পাৰি, লগতে এইবোৰ বিভিন্ন ধৰণৰ কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। আধুনিক অ’বিবোৰ সাধাৰণতে খহটা আৰু টানকৈ বোৱা কাপোৰেৰে নিৰ্মিত, আৰু এইবোৰ তুলনামূলকভাৱে ডাঠ আৰু অনমনীয় হ’ব পাৰে।[23]

জোৰি হ’ল কিমোনোৰ সৈতে পিন্ধা একপ্ৰকাৰৰ চেণ্ডেল যিবোৰ দেখিবলৈ 'ফ্লিপ-ফলপ'ৰ দৰে, কেৱল ইয়াৰ তলৰ অংশটো অধিক মজপুত আৰু কেতিয়াবা ইয়াৰ হিলটো সামান্য ঢাল খোৱা ধৰণৰ হয়। জোৰিবোৰ কাঠ, চামৰা আৰু ভিনাইলৰদ্বাৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। অধিক আনুষ্ঠানিক জোৰিবোৰত অলংকৃত ফিতা (যাক হানাঅ’ বুলি জনা যায়) থাকে, য’ত সোণালী আৰু ৰূপালী সূতাৰে এম্ব্ৰইডৰী বা বয়ন কৰা হ’ব পাৰে। এই জোতাবোৰ সাধাৰণতে বগা মোজাৰ সৈতে পিন্ধা হয় আৰু বেছিভাগ সময়তে কিমোনোৰ তলৰ পটিটোৱে এইবোৰ ঢাকি ৰাখে। গেতা হ’ল জোৰিৰ দৰেই চেণ্ডেল যিবোৰ বৰফ বা বোকা-মাটিত পিন্ধিবলৈ তৈয়াৰ কৰা হয়; এই জোতাবোৰৰ তলৰফালে কাঠৰ খুঁটি থাকে।[23]

সুতেটেকো

[সম্পাদনা কৰক]

১৮৮১ চনৰপৰা জাপানী পুৰুষসকলে চুটেটেকো [ja] নামৰ একপ্ৰকাৰৰ আণ্ডাৰপেণ্ট পিন্ধিছিল, যিটো গীতৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। জাপান টাইমছৰ কাওৰি শ্বোজিয়ে লিখিছে যে ইহঁতক "লং জনছৰ ঢিলা, পাতল, ক্ৰেপ কপাহী সংস্কৰণ হিচাপে বৰ্ণনা কৰাটোৱেই উত্তম হ'ব।" প্ৰথম অৱস্থাত পুৰুষে ইয়াক কিমোনোৰ তলত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ ভিতৰত ইয়াৰ নতুন ভিন্নতা আৱিৰ্ভাব হয়। শ্বোজীয়ে উল্লেখ কৰে যে ২০১২ চনত এই কাপোৰখনে এতিয়াও আৱেগিকভাৱে গ্ৰীষ্মকালৰ প্ৰতীক আছিল, যদিও ইয়াৰ চাৰিওফালে লাজৰ অনুভূতি আছিল; তেখেতে কয় যে ১৯৯০ চনলৈকে ই অধিক সাধাৰণ আছিল।[24]

নক্সা

[সম্পাদনা কৰক]

নক্সা কৰোঁতা

[সম্পাদনা কৰক]

কেইবাজনো ডিজাইনাৰে কিমোনোক তেওঁলোকৰ বৰ্তমানৰ ডিজাইনৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁলোক কিমোনোৰ সাংস্কৃতিক আৰু নান্দনিক দিশসমূহৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছে আৰু সেইবোৰক তেওঁলোকৰ সাজ-পাৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।

ইছে মিয়াকে ফেশ্বনৰ সীমা অতিক্ৰম কৰা আৰু সাজ-পাৰৰ নতুন ৰূপ উদ্ভাৱন কৰাৰ বাবে আটাইতকৈ বেছি পৰিচিত, যাৰ জৰিয়তে তেওঁ সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত গুণসমূহ তেওঁৰ কৰ্মত প্ৰতিফলিত কৰে। তেওঁ ডিজাইনৰ বিভিন্ন কৌশল অন্বেষণ কৰিছে, যাৰ ফলত "পোছাক" হিচাপে কিহক চিনাক্ত কৰা হয় সেই বিষয়ে আলোচনাৰ সূত্ৰপাত হৈছে। পৰম্পৰাগত মূল্যবোধৰ সৈতে তেওঁৰ সঘনাই হোৱা সংঘাতৰ বাবে তেওঁক "ফেশ্বনৰ পিকাচো" বুলিও আখ্যা দিয়া হৈছে। মিয়াকে নৰ্তক-নৰ্তকীসকলৰ সৈতে কাম কৰি এনে পোছাক তৈয়াৰ কৰিবলৈ আগ্ৰহ বিচাৰি পাইছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ এৰোবিক চাল-চলনৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত হয়; সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ বাবে উপকাৰী পোছাক প্ৰস্তুত কৰাৰ আশাত তেওঁ শেষত মডেলৰ পৰিৱৰ্তে নৰ্তক-নৰ্তকীসকলৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰা প্লিট আৰু পলিষ্টাৰ জাৰ্চিৰ ব্যৱহাৰে পোছাকৰ ব্যাৱহাৰিক আৰাম আৰু স্থিতিস্থাপকতাৰ বাবে ফেশ্বনৰ এক আধুনিক ৰূপ প্ৰতিফলিত কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত পেৰিছত অনুষ্ঠিত হোৱা "ইজি মিয়াকে: মেকিং থিংছ" নামৰ প্ৰদৰ্শনীত মিয়াকেৰ ১০ বছৰৰো অধিক সময়ৰ কাম প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। তেওঁৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় শৃংখলা দুটাৰ নাম আছিল "প্লিটছ, প্লিজ" "এ-পিঅ'চি (এটা কাপোৰৰ টুকুৰা।" [25]

য়োহজী য়ামামোতো আৰু ৰেই কাৱাকুবো হ'ল এনে দুজন জাপানী ফেশ্বন ডিজাইনাৰ যিয়ে ডিজাইন আৰু শৈলীৰ ক্ষেত্ৰত একে ধৰণৰ ৰুচি বহন কৰে; তেওঁলোকৰ কামৰ মাজত পাৰ্থক্য বিচাৰি উলিওৱাটো ৰাইজৰ বাবে প্ৰায়ে কঠিন বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁলোক সামাজিক সংঘাতৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছিল, কিয়নো তেওঁলোকৰ স্বকীয় কামসমূহ যুদ্ধোত্তৰ কালৰ জাপানৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈ বিকশিত হৈছিল। তেওঁলোক মিয়াকে আৰু আন কেইবাজনো ডিজাইনাৰতকৈ পৃথক, কাৰণ তেওঁলোকে গাঢ় ৰং, বিশেষকৈ ক'লা ৰঙৰ আধিপত্য থকা ডিজাইন ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সেই সময়ৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰত প্ৰায়ে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰং অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ এই "ৰঙৰ অনুপস্থিতি" ৰ ব্যৱহাৰে একাধিক সমালোচকক তেওঁলোকৰ কামৰ সত্যতাৰ ওপৰত মতামত দিবলৈ আৰু সমালোচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল। ১৯৮৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ 'আমেৰিকান ভ’গ' আলোচনীয়ে এই দুয়োকে "আৱঁ-গাৰ্ড ডিজাইনাৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল, যিয়ে অৱশেষত তেওঁলোকক সফলতা আৰু জনপ্ৰিয়তাৰ দিশলৈ লৈ গৈছিল।[25]

নান্দনিকতা

[সম্পাদনা কৰক]

জাপানীসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত কলা আৰু সৰলতাক সৃজনমূলক ডিজাইনলৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ বাবে চিনাক্ত কৰা হয়। ভেলেৰী ফোলিয়ে উল্লেখ কৰাৰ দৰে, "বিচনীৰ আকৃতিবোৰ ঢৌলৈ পৰিৱৰ্তিত হয়, ঢৌবোৰ পাহাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয়; সৰল গাঁঠিবোৰ চৰাইৰ ডেউকা হৈ পৰে; লৰচৰ কৰি থকা অৰ্ধবৃত্তবোৰে হিয়ান যুগৰ আধা-নিমজ্জিত গাড়ীৰ চক্ৰক বুজায়।" এই কলাৰূপবোৰ কাপোৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছে যিবোৰে পাছলৈ সাজ-পাৰৰ ৰূপ লয়। পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান বিশেষ কৌশল ব্যৱহাৰ আৰু অনুসৰণ কৰা হয়, যেনে মেটেল এপ্লিকে, চিল্ক এম্ব্ৰইডৰী আৰু পেষ্ট-ৰেচিষ্ট। সাজ-পাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কাপোৰৰ ধৰণে প্ৰায়ে এজন ব্যক্তিৰ সামাজিক শ্ৰেণীক সূচাইছিল, কিয়নো ধনী লোকসকলে উচ্চমানৰ কাপোৰেৰে তৈয়াৰী সাজ-পাৰ কিনিবলৈ সক্ষম আছিল। চিলাইৰ কৌশল আৰু ৰঙৰ সংমিশ্ৰণেও ধনী লোকসকলক সাধাৰণ লোকৰপৰা পৃথক কৰিছিল, কাৰণ উচ্চ ক্ষমতাসম্পন্ন লোকসকলৰ অলংকৃত আৰু অধিক উজ্জ্বল সাজ-পাৰ পিন্ধাৰ প্ৰৱণতা আছিল।[26][27]

আধুনিক ফেশ্বনৰ ওপৰত প্ৰভাৱ

[সম্পাদনা কৰক]

টকিঅ' ষ্ট্ৰীট ফেশ্বন

[সম্পাদনা কৰক]
জাপানী স্কুল ইউনিফৰ্মৰ চুটি কৰা স্কাৰ্টৰদ্বাৰা চিনাক্ত কৰা কোগাল ছোৱালীবোৰ

মূল প্ৰবন্ধ: জাপানীজ ষ্ট্ৰীট ফেশ্বন

জাপানীজ ষ্ট্ৰীট ফেশ্বনৰ উত্থান ঘটিছিল ১৯৯০-ৰ দশকত আৰু ই পৰম্পৰাগত ফেশ্বনতকৈ এই অৰ্থত পৃথক আছিল যে ইয়াক কোনো ফেশ্বন ডিজাইনাৰৰ পৰিৱৰ্তে সাধাৰণ ৰাইজ, বিশেষকৈ কিশোৰ-কিশোৰীসকলে আৰম্ভ আৰু জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। টকিঅ'ৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ষ্ট্ৰীট ফেশ্বনৰ বিভিন্ন ৰূপৰ জন্ম হৈছিল, যেনে হাৰাজুকুৰ 'ৰ’ৰীতা', শিবুয়াৰ 'কোআকুমা আগেহা' বা 'গ্যাৰু' উপ-সাংস্কৃতিক ফেশ্বন শৈলী।[28]

'ললিটা' ফেশ্বন ২০০৪-০৫ চনৰ মাজভাগত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল "পেটিকোটৰ সহায়ত ঘণ্টাৰ দৰে আকৃতি দিয়া আঁঠুমূৰীয়া স্কাৰ্ট বা ড্ৰেছ, যাৰ সৈতে এটা ব্লাউজ, আঁঠুলৈকে মোজা আৰু মূৰত এটা বিশেষ অলংকাৰ পিন্ধা হয়।" ললিটাৰ বিভিন্ন উপ-শৈলীৰ ভিতৰত আছে কেজুৱেল, চুইট, গথিক, ব্লেক আৰু হিমে ("ৰাজকুমাৰী")। 'কোগ্যাৰু' বা 'কোগাল' হ’ল আন এক জাপানীজ ষ্ট্ৰীট ফেশ্বন যিটো শিবুয়াৰ ক্লাব-হষ্টেছসকলৰ সাজ-পাৰৰ ওপৰত আধাৰিত। এই শৈলীৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ শৰীৰ আৰু মুখৰ বৰণ গাঢ় মুগা ৰঙলৈ পৰিৱৰ্তন কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ ছালৰ সেই ক'লা বা মুগা বৰণটো ফুটি উঠিবলৈ প্ৰায়ে পাতল ৰঙৰ লিপষ্টিক ব্যৱহাৰ কৰে। কোগালৰ এই ধাৰাটো শিবুয়া আৰু হাৰাজুকু দুয়োটা অঞ্চলতে পোৱা যায় আৰু ই "স্কুলীয়া ছাত্ৰী"ৰ সাজ-পাৰৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত; ইয়াৰ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে প্ৰায়ে চুটি স্কাৰ্ট, অতি ডাঙৰ আঁঠুমূৰীয়া মোজা আৰু জিলিকি থকা সামগ্ৰী পৰিধান কৰে।[29][30]

লগতে চাওক

[সম্পাদনা কৰক]

তথ্য সংগ্ৰহ

[সম্পাদনা কৰক]
  1. ↑ Assmann, Stephanie. "Between Tradition and Innovation: The Reinvention of the Kimono in Japanese Consumer Culture." Fashion Theory: The Journal of Dress, Body & Culture 12, no. 3 (September 2008): 359-376. Art & Architecture Source, EBSCOhost (accessed November 1, 2016)
  2. ↑ "Ryukyu and Ainu Textiles". kyohaku.go.jp. Kyoto National Museum. Archived from the original on 10 July 2020. Retrieved 10 July 2020.
  3. ↑ Boivin, Mai (22 April 2013). "Okinawa Traditional Costume – Ryuso". insideokinawa.wordpress.com. Archived from the original on 18 October 2016. Retrieved 10 July 2020.
  4. ↑ "Traditional Costume that Represents Okinawa's Culture and National Features, the "Ryusou"". okinawatravelinfo.com. Archived from the original on 14 July 2016.
  5. ↑ "Ryukyu and Ainu Textiles". kyohaku.go.jp. Kyoto National Museum. Archived from the original on 10 July 2020. Retrieved 10 July 2020.
  6. ↑ Valk, Julie. "The 'Kimono Wednesday' protests: identity politics and how the kimono became more than Japanese." Asian Ethnologyno. 2 (2015): 379. Literature Resource Center, EBSCOhost (accessed October 31, 2016).
  7. ↑ 魏志倭人伝 Archived 2010-10-16 at the Wayback Machine, Chinese texts and its Japanese translation
  8. 1 2 "The Costume Museum - The Rebirth of The Tale of Genji". www.iz2.or.jp. The Costume Museum, Kyoto. Retrieved 16 October 2021. See "Explanation" button for relevant costumes.
  9. ↑ Kennedy, Alan. "Japanese Traditional Dress and Adornment". LoveToKnow.
  10. ↑ Department of Asian Art. "Kofun Period (ca. 300–710)". www.metmuseum.org. MET Museum.
  11. ↑ Department of Asian Art. "Kofun Period (ca. 300–710)". www.metmuseum.org. MET Museum.
  12. ↑ Kennedy, Alan. "Japanese Traditional Dress and Adornment". LoveToKnow.
  13. ↑ Kennedy, Alan. "Japanese Traditional Dress and Adornment" Archived 2022-10-05 at the Wayback Machine. LoveToKnow.
  14. ↑ "The Costume Museum - The Rebirth of The Tale of Genji". www.iz2.or.jp. The Costume Museum, Kyoto. Retrieved 16 October 2021. See "Explanation" button for relevant costumes.
  15. ↑ Wada, Yoshiko Iwamoto; Rice, Mary Kellogg; Barton, Jane (2011). Shibori: The Inventive Art of Japanese Shaped Resist Dyeing (3rd ed.). New York: Kodansha USA, Inc. pp. 11–13. ISBN 978-1-56836-396-7.
  16. ↑ Liddell, Jill (1989). The Story of the Kimono. E.P. Dutton. পৃষ্ঠা. 28. ISBN 978-0525245742.
  17. ↑ উদ্ধৃতি ত্ৰুটি: অবৈধ <ref> টেগ; "iz2_1" নামৰ refৰ বাবে কোনো পাঠ্য প্ৰদান কৰা হোৱা নাই
  18. ↑ Kennedy, Alan. "Japanese Traditional Dress and Adornment". LoveToKnow.
  19. ↑ "The Costume Museum - The Rebirth of The Tale of Genji". www.iz2.or.jp. The Costume Museum, Kyoto. Retrieved 16 October 2021. See "Explanation" button for relevant costumes.
  20. 1 2 Goldstein-Gidoni, O. (1999). Kimono and the construction of gendered and cultural identities. Ethnology, 38 (4), 351-370.
  21. ↑ Grant, P. (2005). Kimonos: the robes of Japan. Phoebe Grant’s Fascinating Stories of World Cultures and Customs, 42.
  22. 1 2 Jackson, Anna. "Kimono: Fashioning Culture by Liza Dalby". Rev. of Kimono: Fashioning Culture. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 58 (1995): 419-20. JSTOR. Web. 6 Apr. 2015.
  23. 1 2 3 4 Spacey, John (July 11, 2015). "16 Traditional Japanese Fashions". Japan Talk. Retrieved November 15, 2016.
  24. ↑ Shoji, Kaori (2012-07-17). "Suteteko: Hanging out in underwear is a cool way to survive the summer heat". Japan Times. Tokyo. Retrieved 2024-08-02.
  25. 1 2 English, Bonnie. Japanese fashion designers : the work and influence of Issey Miyake, Yohji Yamamoto and Rei Kawakubo. n.p.: Oxford; New York : Berg, 2011., 2011. Ignacio: USF Libraries Catalog, EBSCOhost (accessed November 2, 2016).
  26. ↑ Foley, Valerie. "Western fashion, Eastern look: the influence of the kimono and the qipau." Surface Design Journal 24, no. 1 (September 1, 1999): 23-29. Bibliography of Asian Studies, EBSCOhost (accessed November 3, 2016).
  27. ↑ Carpenter, John T. "Weaving Kimono Back into the Fabric of Japanese Art History." Orientations (October 2014): 1-5. Art & Architecture Source, EBSCOhost (accessed November 9, 2016).
  28. ↑ Aliyaapon, Jiratanatiteenun, et al. "The Transformation of Japanese Street Fashion between 2006 and 2011." Advances In Applied Sociology no. 4 (2012): 292. Airiti Library eBooks & Journals - 華藝線上圖書館, EBSCOhost (accessed October 29, 2016).
  29. ↑ Peirson-Smith, Anne; II, Joseph H. Hancock (15 July 2018). Transglobal Fashion Narratives: Clothing Communication, Style Statements and Brand Storytelling. Intellect Books. p. 179. ISBN 978-1-78320-845-6.
  30. ↑ Black, Daniel. "Wearing Out Racial Discourse: Tokyo Street Fashion and Race as Style." Journal of Popular Culture 42, no. 2 (April 2009): p.241. Humanities Source, EBSCOhost (accessed November 16, 2016).
"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=জাপানী_কাপোৰ&oldid=613429"ৰ পৰা অনা হৈছে