জুট্টি
জুতি বা জুট্টি (ইংৰাজী: Jutti) উত্তৰ ভাৰত, পাকিস্তান, আৰু চুবুৰীয়া অঞ্চলত জুট্টি এক প্ৰকাৰৰ জোতা। পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰকৃত সোণ আৰু ৰূপৰ সূতাৰে এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা চামৰাৰে তৈয়াৰী । ই ৪০০ বছৰতকৈও অধিক পূৰ্বতে উপমহাদেশৰ ৰজাঘৰৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল । তাৰ আগতে উত্তৰ-পশ্চিমৰ ৰাজপুতসকলে সাধাৰণ চামৰাৰ জুট্টি পিন্ধিছিল, যাক জনগোষ্ঠীয় জোতা বুলিও কোৱা হয়।
এতিয়া সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে তলুৱাত ৰবৰ লগোৱা বিভিন্ন জুট্টি উপলব্ধ কৰা হৈছে। আজি অমৃতসৰ আৰু পটিয়ালাত ("টিলা জুট্টি") হাতেৰে নিৰ্মিত জুট্টিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ, য'ৰ পৰা ইয়াক সমগ্ৰ বিশ্বতে পাঞ্জাবী প্ৰব্ৰজনকাৰীলৈ ৰপ্তানি কৰা হয়।[1][2][3]
মোজাৰীৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত কেইবাটাও স্থানীয় জুট্টি নিৰ্মাতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি জুট্টিৰ বিকাশ হৈছে । কিন্তু সামগ্ৰিকভাৱে ইহঁতৰ বাওঁ বা সোঁফালৰ কোনো পাৰ্থক্য নাথাকে আৰু সময়ৰ লগে লগে ভৰিৰ আকৃতি লয়। সাধাৰণতে ইহঁতৰ তলুৱা সমতল, আৰু মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়ৰে বাবে ডিজাইনত একে, পুৰুষৰ বাহিৰ ডোখৰ জোঙা বহল, পৰম্পৰাগত গোঁফৰ দৰে ওপৰলৈ বেঁকা, আৰু ইয়াক খুছা বুলিও কোৱা হয়।
সময়ৰ পৰিৱৰ্তিত সময়তো জুট্টিবোৰ আনুষ্ঠানিক সাজ-পোছাকৰ অংশ হৈয়েই আছে, বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতীয় বিয়াত, অসজ্জিত জুটিবোৰ পঞ্জাৱৰ বেছিভাগ অঞ্চলতে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বাবে দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বেছিভাগেই "জলছা জুটী" বুলি কোৱা হয় যিটোৰ ৰং ক'লা।
পুন:নিৰীক্ষণ
[সম্পাদনা কৰক]
পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ জুটি (পাঞ্জাবীত ‘জেউত-তি’ উচ্চাৰণ বা হিন্দী/উৰ্দুত ‘জেউ-চা’) উপলব্ধ। কিছুমান বিশেষ উৎসৱৰ সময়ত গৰুৰ ভৰিত বিশেষ জুটিও লগোৱা হয়। ভাৰতৰ আন ঠাইত জুটীক সাধাৰণতে মোজাৰী বুলিও কোৱা হয়, আনহাতে পাকিস্তানত এটা বিকল্প নাম হৈছে খুছা। পশ্চিমীয়া দেশতো এতিয়া অতি জনপ্ৰিয়। মোজাৰীৰ দৰে এইবোৰো দীঘল জোতা আৰু মূৰটো ওপৰলৈ কুটিল কৰি লোৱা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি চলি আহিছে, প্ৰতিটো প্ৰজন্মই ইয়াত কিছু ভিন্নতা অৰিহণা যোগাইছে। এইবোৰ হৈছে পৰম্পৰাগত জনগোষ্ঠীয় ভাৰতীয় জোতা।[4]
সাধাৰণতে মিহি চামৰাত সুক্ষ্মভাৱে সূতাৰে এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা হয়। জুট্টিৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে পিছফালে একিলিছ টেণ্ডনলৈকে ওপৰলৈ উঠি ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ঘূৰণীয়া বা এম আকৃতিৰ গধুৰভাৱে এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা ওপৰৰ অংশৰে ঢাকি থোৱা, যাৰ ফলত ভৰিৰ ওপৰ অংশ প্ৰায় উদং হৈ পৰে। কিছুমানত হাতেৰে কৰা বিস্তৃত এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ বৈশিষ্ট্য আছে। [5]
ভাৰত উপমহাদেশত পিন্ধা জোতাৰ অন্যতম প্ৰাচীন উদাহৰণ হ’ল কাঠৰ চেণ্ডেল, যিটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ২০০ চনৰ। বৌদ্ধ যুগত ৩য় আৰু চতুৰ্থ শতিকাত ষ্ট্ৰেপযুক্ত চেণ্ডেল পিন্ধাটো যথেষ্ট সাধাৰণ আছিল আৰু ভাৰতীয় ৰজাসকলে বহুমূলীয়া ৰত্নেৰে অলংকৃত চেণ্ডেল পিন্ধিছিল। জৈন সাহিত্যত দেখা যায় যে জোতা তৈয়াৰ কৰিবলৈ চামৰাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত ভৰিৰ আঙুলিবোৰ আঘাত পোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা হৈছিল। গৰু, ম'হ, ছাগলী, ভেড়া আৰু অন্যান্য বন্যপ্ৰাণীৰ ছাল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।[6] পশ্চিমীয়া দেশতো জুটিসকলে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে, তেওঁলোকৰ অনন্য শৈলী আৰু কাৰুকাৰ্য্যৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হৈছে।
তথ্য সূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ "Walking the path of common tradition". The Times of India. May 3, 2011. Archived from the original on January 3, 2013.
- ↑ "A glimpse into Punjabi culture". The Hindu. Feb 13, 2003. Archived from the original on January 12, 2014.
- ↑ "The love and care we get in India is unparalleled". The Times of India. May 2, 2011. Archived from the original on January 12, 2014.
- ↑ Feet and Footwear in Indian Culture, Jutta Hindu-Neubauer, Bata Shoe Museum Foundation, Toronto, Canada, in association with Mapin Publishing Pvt. Ltd., p.171.
- ↑ "A glimpse into Punjabi culture". The Hindu. Feb 13, 2003. Archived from the original on January 12, 2014.
- ↑ Feet and Footwear in Indian Culture, Jutta Hindu-Neubauer, Bata Shoe Museum Foundation, Toronto, Canada, in association with Mapin Publishing Pvt. Ltd., p.171.