তাৰকাসুৰ

তাৰকাসুৰ
সম্পৰ্ক	অসুৰ
পিতৃ-মাতৃ	বজ্ৰাংগ (পিতা) বজ্ৰাংগী (মাতা) দিতি (আইতা) কাশ্যপ (ককা)
সন্তান	ত্ৰিপুৰাসুৰ
হিন্দু পাঠ্য	স্কন্দ পুৰাণ, শিৱ পুৰাণ, কুমাৰসম্ভৱ

তাৰকাসুৰ হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক শক্তিশালী অসুৰ। তেওঁ অসুৰ বজ্ৰাংগ আৰু তেওঁৰ পত্নী বজ্ৰংগীৰ পুত্ৰ। তাৰকাৰ তিনিজন পুত্ৰ আছিল: তৰাক্ষ, বিদ্যুন্মালি আৰু কমলাক্ষ, যিসকলক ত্ৰিপুৰাসুৰ বুলি জনা যায়। তেওঁক কাৰ্তিকে বধ কৰে।

কিম্বদন্তি

জন্ম

ভনীয়েক অদিতিৰ প্ৰতি সদায় ঈৰ্ষা কৰা দিতিয়ে স্বামী কাশ্যপৰ পৰা অদিতিৰ পুত্ৰ দেৱতাসকলক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব পৰা পুত্ৰৰ কামনা কৰিলে। সন্মতি দি কাশ্যপে বজ্ৰ(হিন্দু ইতিহাসত অতি কঠিন পদাৰ্থ বা যৌগ)ৰ দৰে অংগ থকা তেওঁৰ পুত্ৰ বজ্ৰাংগক মঞ্জুৰ কৰিলে, যিয়ে ইন্দ্ৰ আৰু দেৱতাক ধৰি শাস্তি দি মাতৃৰ নিৰ্দেশ পালন কৰিলে। ব্ৰহ্মাই বজ্ৰাংগক নিজৰ বন্দীসকলক মুকলি কৰি দিবলৈ আহ্বান জনায়, তেওঁ মান্তি হ’ল, তেওঁ কেৱল মাকে নিৰ্দেশ দিয়া মতেহে কৰা বুলি উল্লেখ কৰে। সন্তুষ্ট হৈ ব্ৰহ্মাই তেওঁৰ বাবে বজ্ৰাংগী নামেৰে পৰিচিত, যি মোহনীয় আৰু মৰমিয়াল দুয়োটা আছিল পত্নী সৃষ্টি কৰিলে। যেতিয়া তেওঁ তেওঁক বৰদান আগবঢ়াইছিল, তেতিয়া তেওঁ তেওঁক এনে এজন পুত্ৰ প্ৰদান কৰিবলৈ ক’লে যিয়ে ত্ৰিভূৱন দখল কৰিব, আৰু বিষ্ণুৰ দুৰ্দশাৰ সৃষ্টি কৰিব। ব্ৰহ্মাই বৰদান দি তেওঁক এজন ভাল পুত্ৰ প্ৰদান কৰে, যিজনৰ জন্ম হয় তাৰকাসুৰ হিচাপে।

বৰ

তাৰকে ব্ৰহ্মক তপস্যা কৰিলে আৰু সৃষ্টিকৰ্তা আবিৰ্ভাৱ হোৱাত দুটা বৰ বিচাৰিলে: প্ৰথম, যে তিনিও জগততে কোনোৱেই তেওঁৰ সমান নহ’ব, আৰু দ্বিতীয়, যে কেৱল শিৱৰ পুত্ৰইহে তেওঁক বধ কৰিব পাৰিব। এই দ্বিতীয় ইচ্ছাক তেওঁৰ ফালৰ পৰা কৌশলী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, যিহেতু শিৱ এজন যোগী আছিল আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা নাছিল। তেওঁৰ ইচ্ছা পূৰণ হ’ল, তাৰকাসুৰে তৎক্ষণাত স্বৰ্গক আগুৰি ধৰিলে, পিতৃৰ দৰেই দেৱতাক বহিষ্কাৰ কৰিলে, কিন্তু এতিয়া নিজকে নতুন ইন্দ্ৰ বুলি ঘোষণা কৰিলে। ইন্দ্ৰই ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক সহায় কৰিবলৈ দাবী জনায়, কিয়নো তেওঁৰ ভক্তসকলে যি আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল, সেই আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰাটো ব্ৰহ্মাৰ দোষ আছিল। ব্ৰহ্মাই তেওঁক বুজাই দিলে যে, তেওঁ এতিয়া বিশেষ একো কৰিব নোৱাৰে, কাৰণ শিৱ গভীৰ তপস্যাত মগ্ন হৈ আছে আৰু তেওঁক স্বামী হিচাপে বিচৰা হিমৱতৰ কন্যা পাৰ্বতীয়ে তেওঁৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব পৰা নাই। ইন্দ্ৰই কামদেৱ আৰু ৰতিৰ লগত এক আঁচনি ৰচনা কৰে, নৃত্যপটীয়সী অপ্সৰা আৰু সংগীতৰ সৈতে, যিয়ে শিৱক উত্তেজিত কৰি প্ৰেমৰ চিন্তাৰে প্ৰলোভিত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। কামদেৱে শিৱৰ ওপৰত পুষ্পশৰ মৰাত পাৰ্বতীৰ প্ৰতি আকৰ্ষণৰ এক শক্তিশালী চেতনা অনুভৱ কৰিলে, কিন্তু তাৰ পিছত ষড়যন্ত্ৰকাৰী কামদেৱক পৰ্যবেক্ষণ কৰি তেওঁক জ্বলাই ছাই কৰি পেলালে। অৱশেষত যি শিৱৰ স্নেহ লাভ কৰিবলৈ পাৰ্বতীয়ে কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল, তেওঁক অতি আড়ম্বৰেৰে বিয়া কৰাইছিল আৰু তাৰকাক বধ কৰাৰ নিয়তিৰ বিধানমতে শিৱৰ পুত্ৰ কাৰ্তিকক জন্ম দিছিল।

স্কন্দৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ

স্কন্দ পুৰাণৰ মতে, কাৰ্তিকেয় (স্কণ্ড)ক দেৱতাৰ সেনাপতি হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু অসুৰক পৰাস্ত কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল।

দেৱতাসকলে তেওঁক শক্তিশালী কৰিবলৈ কেইবাটাও উপহাৰ আগবঢ়াইছিল। দৈত্যৰ ৰজা তাৰকে নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষাৰ বাবে কোটি কোটি অসুৰক মাতিছিল, তেওঁৰ সৈন্যবাহিনীক কালনেমিয়ে নেতৃত্ব দিছিল। অসুৰে আধিপত্য লাভ কৰিলে, দেৱতাৰ সৈন্যবোৰ গছৰ দৰে বনজুইত পৰি গ’ল। ইন্দ্ৰক খুন্দা মাৰিলে। কালনেমীৰ অৱজ্ঞা শুনি কাৰ্তিকেয় আৰু কৃষ্ণই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে দ্বৈত যুদ্ধ কৰিবলৈ উপস্থিত হ’ল, কৃষ্ণই নিজৰ ধনু লৈ গৰুড়ৰ ওপৰৰ পৰা অসুৰৰ ওপৰত কাঁড়ৰ বৰষুণ কৰিলে। কালনেমীয়ে ইয়াৰ উত্তৰত কৃষ্ণ আৰু গৰুড়ক গোটাকৈ গিলি পেলালে, তাৰ পিছত কৃষ্ণই অসুৰৰ পেটটো সুদৰ্শন চক্ৰৰ দ্বাৰা কাটি পেলায় আৰু সেই অস্ত্ৰই দৈত্য যোদ্ধা গণো কাটি পেলায়। তাৰকক পৰ্যবেক্ষণ কৰি কৃষ্ণই কাৰ্তিকেয়ৰ লগত কথা পাতিলে:

হে কুমাৰ, যুগৰ সামৰণিত কাল(মৃত্যুৰ দেৱতা)ৰ দৰে দৈত্যৰাজক চোৱা। এইটোৱেই সেই একেই (দানৱ) যাৰ বাবে শিৱই ভয়ংকৰ তপস্যাৰ দ্বাৰা প্ৰায়শ্চিত্ত কৰা হৈছিল। তেওঁৰ দ্বাৰাই শক্ৰ আদিক এক কোটি বছৰ ধৰি বান্দৰলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল। যুদ্ধৰ কালছোৱাত আমাৰ সকলো (উচ্চতম) অস্ত্ৰৰ স্তূপ হোৱাৰ পিছতো আমাৰ হাতত পৰাস্ত হ’ব পৰা নাছিল তেওঁ। এই মহান অসুৰক অৱজ্ঞাসূচক অৱজ্ঞাৰে চোৱা উচিত নহয়। তেওঁ তাৰকা। এয়া তোমাৰ সপ্তম দিন। এতিয়া দিনৰ ভাগত। সূৰ্যাস্তৰ আগতেই তাক বধ কৰা। অন্যথা তেওঁক হত্যা কৰিব নোৱাৰি। — স্কন্দ পুৰাণ, কৌমাৰিকা কাণ্ড, ৩০ অধ্যায়, ৫৮ - ৬১ পদ

কাৰ্তিকেয়ই তাৰক তাচ্ছিলথসূচক কথাক আওকাণ কৰি তাৰকৰ সৈতে যুঁজিলে, নিজৰ ভয়ংকৰ শক্তি অসুৰবোৰৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰিলে। যেতিয়া অলৌকিক অস্ত্ৰ স্কণ্ডই অবিৰতভাবে নিক্ষেপ কৰিলে, তেতিয়া পৃথিৱীত অত্যধিক ভয়ংকৰ উল্কাপিণ্ডৰ থুপ পৰিল। তাৰ পৰা লাখ লাখ শক্তিৰ ক্ষেপণাস্ত্ৰ সৰি পৰিল, হাজাৰ নিযুত বাহন খুন্দা মাৰিলে। কৃষ্ণই যেতিয়া কাৰ্তিকক তাৰকৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ শক্তি নিক্ষেপ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, তেতিয়া স্কন্দই দ্বিধাবোধ কৰিছিল, কাৰণ তেওঁৰ শত্ৰু ৰুদ্ৰৰ ভক্ত আছিল। তাৰ পিছত কৃষ্ণই তাৰকক শিৱক আক্ৰমণ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰিছিল।

তাৰ পিছত বিভিন্ন দেৱতাই তলত দিয়া ধৰণেৰে (দৈত্যৰ বিৰুদ্ধে) লৰালৰি কৰিলে: জনাৰ্দনে নিজৰ চক্ৰটো তুলি লৈ দ্ৰুতগতিত আগবঢ়ি গ’ল। ইন্দ্ৰই নিজৰ বজ্ৰটো ওপৰলৈ তুলি ল’লে। যমে জোৰেৰে গৰ্জন কৰি নিজৰ লাখুটিডাল ওপৰলৈ তুলিলে।

ক্ৰোধিত ধনেশ্বৰে লোহাৰ লাঠিডাল ওপৰলৈ তুলি গৰ্জন কৰিলে। ফান্দটো ওপৰলৈ তুলি লৈ বৰুণে গৰ্জন কৰিলে। বায়ুৱে নিজৰ ভয়ংকৰ মহান গদাটো ওপৰলৈ তুলিলে। অগ্নিদেৱে (বহ্নি) নিজৰ মহাপ্ৰতিজ্বল শক্তিক ওপৰলৈ তুলিলে। নিৰ্গতিয়ে চোকা তৰোৱালখন ওপৰলৈ তুলিলে। ক্ৰোধিত ৰুদ্ৰসকলে নিজৰ ত্ৰিশূল ওপৰলৈ তুলি ল’লে। সাধ্যা-দেৱে ধনু দাঙি ধৰিলে। ভাছুছে লোহাৰ বল্ট ওপৰলৈ তুলিলে। বিশ্বেদেৱে নিজৰ হাথিয়াৰ তুলিছিল। চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যই তেওঁলোকৰ উজ্জ্বলতা, অশ্বিনীদেৱে ঔষধি বনৌষধি, নাগবোৰে জ্বলন্ত বিষ আৰু হিমাদ্ৰী আৰু অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণবোৰে পৰ্বতৰ ওপৰলৈ তুলি লৈছিল।

— স্কন্দ পুৰাণ, কামুমাৰিকা কাণ্ড, ৩০ অধ্যায়, ১১১ - ১১৫ পদ

তথাপিও তাৰকে বিজয়ীৰ দৰে গৰ্জন কৰি তেওঁলোকৰ সকলো শক্তি মিলি সমান বুলি প্ৰমাণিত হ’ল। কৃষ্ণই তাচ্ছিল্যৰে হাঁহিলে, উচ্চস্বৰে, ভাবিলে যে তেওঁ জানিলে যে স্কন্দই দেৱতা ৰুদ্ৰৰ ভক্তক বধ নকৰে, অন্যথা তেওঁলোকে এনে ধ্বংস দেখা নাপালেহেঁতেন। বিষ্ণুৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি তেওঁ বাহু দুটাত চাপৰ মাৰিলে আৰু সকলো অসুৰক হত্যা কৰাৰ শপত খালে, তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে আক্ৰমণ চলাই দৌৰি যোৱাৰ সময়তো এক কোটি অসুৰক হত্যা কৰিলে। পৃথিৱী কঁপি উঠিল আৰু দেৱতাবোৰ আতংকিত হৈ পৰিল। গন্ধৰ্ব সিদ্ধই বিষ্ণুক সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতি ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা কৰ্মৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। কৃষ্ণ ৰূপলৈ ঘূৰি আহি স্কন্দ আৰু তেওঁ তাৰকৰ ফালে আক্ৰমণ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁলোকে তাৰকৰ মূৰৰ পৰা এগৰাকী মহিলা ওলাই অহা দেখা পালে। মহিলাগৰাকীয়ে ঘোষণা কৰিলে যে তেওঁ শক্তি, যিয়ে তেওঁৰ মহান তপস্যাৰ বাবেই অসুৰত বাস কৰি আহিছে, কিন্তু এতিয়া তেওঁক পৰিত্যাগ কৰিব, কাৰণ তেওঁৰ আধৰ্মই তেওঁলোকৰ সকলো সীমা অতিক্ৰম কৰিছে। কাৰ্তিকেয়ই শক্তিক ধাৰণ কৰি তাৰকৰ হৃদয়ত বিন্ধিলে, অৱশেষত তেওঁ নিজৰ লক্ষ্য পূৰণ কৰিলে আৰুদেৱতাসকলে তেওঁৰ নাম প্ৰশংসাৰে উচ্চাৰণ কৰিলে।