তৰানা

হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীত
ধাৰণা
স্বৰ ঠাট শ্ৰুতি ৰাগ স্বৰগম তাল লয় বন্দিশ ঘৰানা স্বৰলিপি অলংকাৰ
প্ৰকাৰ
শাস্ত্ৰীয় ধ্ৰুপদ ধামাৰ খেয়াল তৰানা সাদৰা শিখ সংগীত অৰ্ধ-শাস্ত্ৰীয় ঠুমৰী দাদৰা টপ্পা কাজৰী চৈতী ভাটিয়ালী সাৱনী হোৰি ভজন অভংগ সংগীত নাটক কাৱালী গজল
ঠাট
বিলাৱল খামাজ কাফী আশাৱৰী ভৈৰৱ ভৈৰৱী তোড়ী পূৰ্বী মাৰৱা কল্যাণ
অলংকাৰ
মীড় কান খটকা আন্দোলন গমক মুৰকী
বাদ্যযন্ত্ৰ
তান কণ্ঠ চেতাৰ সৰোদ সুৰবাহাৰ ৰূদ্ৰ বীণা বেহেলা সাৰংগী এছৰাজ/দিলৰুবা বাঁহী চেহনাই সন্তুৰ হাৰমনিয়াম জলতৰংগ লয় তবলা পখাৱজ Drone তানপুৰা Shruti box স্বৰমণ্ডল

তৰানা হৈছে হিন্দুস্থানী শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠ সংগীতৰ এটা সংৰচনাৰ প্ৰকাৰ য’ত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট শব্দ (যেনে "ওদানী", "তোদানী", "তাদীম" আৰু "ইয়ালালী") যিবোৰ ফাৰ্চী আৰু আৰবী ধ্বনিমূলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মধ্যম (মধ্য লয়) বা দ্ৰুত (দ্ৰুত লয়) গতিত পৰিৱেশন কৰা হয়। ইয়াক আমিৰ খশ্ৰু (১২৫৩-১৩২৫ খ্ৰীষ্টাব্দ)ই উদ্ভাৱন কৰিছিল।। আধুনিক কালত, গায়ক আমিৰ খানই ইয়াক জনপ্ৰিয় কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু ব্যৱহৃত শব্দাংশসমূহৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। নিছাৰ হুছেইন খান এজন তৰানা গায়ক আছিল। তৰানা শিখৰ দশম গুৰু গোবিন্দ সিংই তেওঁৰ সংৰচনাতো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।^{[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]}

ৰূপ

এটা দ্বিতীয়, বিপৰীতমুখী সুৰ, সাধাৰণতে উচ্চ স্বৰৰ সৈতে, এবাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত মূল সুৰলৈ ঘূৰি আহে।^{[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]} তৰানাত ফাৰ্চী চতুৰ্দলী অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে, আৰু চেতাৰ বা তবলাৰপৰা শব্দাংশ যেনে "দৰ-দৰ" বা "দিৰ-দিৰ" ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে; গায়কসকলে তৰানাৰ মূল অংশত সম্পূৰ্ণ সংৰচনা (যেনে তিহাই, গত, তুকড়া) পঢ়িব পাৰে।

ইতিহাস

ভাৰতীয় সংগীতৰ ভাষ্যকাৰ ঠাকুৰ জয়দেৱ সিংই কৈছিল:

[তৰানা] সম্পূৰ্ণৰূপে খুছৰোৰ উদ্ভাৱন আছিল... সঁচা, খুছৰোৰ সন্মুখত নিৰ্গত গীতৰ উদাহৰণ আছিল যিবোৰে শুষ্ক-অক্ষৰ (অৰ্থহীন শব্দ) আৰু পাট-অক্ষৰ (মৃদংগৰ স্মৃতিসম্পন্ন শব্দাংশ) ব্যৱহাৰ কৰিছিল... কিন্তু সাধাৰণতে নিৰ্গতত কঠিন ব্যঞ্জনধ্বনি ব্যৱহাৰ হৈছিল। খুছৰোই... বেছিভাগ ফাৰ্চী শব্দ মৃদু ব্যঞ্জনধ্বনিৰে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। দ্বিতীয়ত, তেওঁ এই শব্দসমূহ এনেদৰে সজাইছিল যাতে সিহঁতে কিছু অৰ্থ বহন কৰে।