দয়া (গুণ)

দয়া সংস্কৃত ভাষাৰপৰা আহৰিত এটা শব্দ, যাক সাধাৰণতে “সহানুভূতি’’ বা “কৰুণা’’ বুলি অৰ্থ কৰা হয়। ই মূল ধাতু “দা’’ৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "উপহাৰ" আৰু ই হিন্দু আৰু শিখ ধৰ্মৰ এনে এটা ধাৰণাক বুজায়, যাৰ দ্বাৰা আনৰ দুখ-কষ্টৰ প্ৰতি সহানুভূতি অনুভৱ কৰা হয়। যোগ আৰু হিন্দু পৰম্পৰাত দয়াক ১০টা য়মৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।

আলোচনা

পদ্ম পুৰাণত দয়াক চেষ্টা কৰি আনৰ দুখ আৰু অসুবিধা দূৰ কৰাৰ গুণগত ইচ্ছা বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে। মৎস্য পুৰাণত দয়াক এনে এক মূল্যবোধ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে সকলো জীৱকে নিজৰ দৰে ভাবে, আন জীৱৰ কল্যাণ আৰু মংগল বিচাৰে। মৎস্য পুৰাণত দাবী কৰা হৈছে যে দয়া সুখী হোৱাৰ অন্যতম প্ৰয়োজনীয় উপায়। একাদশী তত্ত্বই ব্যাখ্যা কৰিছে যে দয়া হৈছে কোনো অচিনাকি, আত্মীয়, বন্ধু আৰু শত্ৰুক নিজৰ আত্মা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা; ইয়াত যুক্তি দিয়া হৈছে যে, দয়া হৈছে সেই অৱস্থা যেতিয়া কোনোবাই সকলো জীৱক নিজৰ নিজৰ অংশ হিচাপে দেখে, আৰু যেতিয়া সকলোৰে দুখক নিজৰ দুখ হিচাপে দেখা যায়। মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই যুধিষ্ঠিৰক তেওঁৰ দয়া আৰু সকলো জীৱৰ প্ৰতি সহানুভূতিৰ বাবে প্ৰশংসা কৰিছিল। তুলসীদাসএ আহংকাৰক দয়াৰ সৈতে বিৰোধী বুলি দয়াক ধৰ্মীয় জীৱনৰ উৎস আৰু আহংকাৰ পাপৰ উৎস বুলি দাবী কৰে।

হিন্দু ধৰ্মত দয়া কৃপা নহয়, বা দুখীজনৰ প্ৰতি দুখ অনুভৱ কৰা নহয়, কাৰণ সেইটো লাজৰদ্বাৰা বিকৃত; দয়া হৈছে সেই দুখ সক্ৰিয়ভাৱে উপশম কৰিবলৈ নিজৰ আৰু আনৰ দুখক চিনি পোৱা। দয়া হৈছে হিন্দু দৰ্শনৰ এটা মূল গুণ আৰু দৈনন্দিন বিশ্বাস আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰবন্ধ আহিমছাৰ ভিত্তি।

দয়াৰ দুটা ৰূপ আছে - একো ভুল নকৰাৰ পাছতো যিসকলে কষ্ট পায় আৰু কিবা ভুল কৰি কষ্ট পোৱাসকলৰ বাবে। নিৰপেক্ষ দয়া দুয়োটাৰে বাবে প্ৰযোজ্য, আনহাতে আপেক্ষিক দয়াই প্ৰথম আৰু দ্বিতীয়ৰ মাজৰ পাৰ্থক্যক সূচিত কৰে। পিছৰকেইটাৰ উদাহৰণ হ’ল যিসকলে দোষ স্বীকাৰ কৰে বা হত্যাৰ দৰে অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হয়; এই ক্ষেত্ৰত দয়াৰ গুণগত মান আৰু বিচাৰৰ গুণগত মানৰ ভৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব লাগে।