পথৰ খাদ্য

পথৰ খাদ্য (ইংৰাজী: Road food) হৈছে বিশেষকৈ পথেৰে যাত্ৰা কৰা ভ্ৰমণকাৰী, চালক আৰু পৰ্যটকসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা এক ৰন্ধনশৈলী বা খাদ্য সংস্কৃতি। এই ধৰণৰ খাদ্য সাধাৰণতে দীঘলীয়া পথযাত্ৰাৰ সময়ত সহজে পোৱা, সোনকালে প্ৰস্তুত কৰা আৰু তুলনামূলকভাৱে সস্তা মূল্যত উপলব্ধ খাদ্যক বুজায়। বেছিভাগ পথৰ খাদ্য প্ৰতিষ্ঠানসমূহেই হ’ল অনানুষ্ঠানিক ডাইনিং ৰেষ্টুৰেণ্ট। এনে প্ৰতিষ্ঠানসমূহ সাধাৰণতে ৰাজপথ, পথচৌমুহনী, পৰ্যটন এলেকা বা নগৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰত অৱস্থিত হয় যাতে পথযাত্ৰীৰ বাবে সহজে উপলব্ধ হয়।

আমেৰিকান পথৰ খাদ্যসমূহ সাধাৰণতে "কমফৰ্ট ফুড"ৰ সৈতে জড়িত। এইবোৰৰ ভিতৰত হেমবাৰ্গাৰ, হট ডগ, ফ্ৰাইড চিকেন, বাৰ্বেকিউ, পিজ্জা, সেণ্ডৱিচ আৰু ফ্ৰেঞ্চ ফ্ৰাই আদি বিশেষকৈ জনপ্ৰিয়। বহু ক্ষেত্ৰত এই খাদ্যসমূহ অঞ্চলভেদে ভিন্ন স্বাদ আৰু শৈলীৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়, যাৰ ফলত বিভিন্ন অঞ্চলত নিজস্ব ধৰণৰ পথৰ খাদ্য সংস্কৃতি গঢ়ি উঠে। উদাহৰণস্বৰূপে, আমেৰিকাৰ দক্ষিণাঞ্চলত বাৰ্বেকিউ আৰু ফ্ৰাইড চিকেন অধিক জনপ্ৰিয়, আনহাতে কিছুমান অঞ্চলত স্থানীয় বিশেষ ব্যঞ্জনো পথৰ খাদ্য হিচাপে বিক্ৰী কৰা হয়।

পথৰ খাদ্য প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত ফাষ্ট ফুড ৰেষ্টুৰেণ্ট, ডাইনৰ, কেফে, খাদ্য ষ্টেণ্ড, ড্ৰাইভ-ইন ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু বাৰ্বেকিউ শ্বেক আদি অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে। এই ধৰণৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহ সাধাৰণতে সহজ, অনানুষ্ঠানিক আৰু ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ বাবে সুবিধাজনক পৰিৱেশ প্ৰদান কৰে।

১৯৭৭ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত জেন আৰু মাইকেল ষ্টাৰ্নৰ Roadfood নামৰ গ্ৰন্থখন পথৰ খাদ্য সংস্কৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া এক উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখনত আমেৰিকাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত অৱস্থিত সৰু সৰু স্থানীয় ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু খাদ্য প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ বিষয়ে বিৱৰণ দিয়া হৈছে। জেন ষ্টাৰ্নৰ Gourmet আলোচনীত প্ৰকাশিত পথৰ খাদ্য বিষয়ক স্তম্ভসমূহে জেমছ বিয়াৰ্ড বঁটা লাভ কৰিছিল।

পথৰ খাদ্য সংস্কৃতি টেলিভিছন আৰু জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিতো প্ৰভাৱ পেলাইছে। উদাহৰণস্বৰূপে, খাদ্য বিষয়ক লেখক অল্টন ব্ৰাউনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত তিনিটা ছিজনৰ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক Feasting on Asphalt আৰু আল ৰোকাৰৰ Roker on the Road অনুষ্ঠানসমূহত আমেৰিকাৰ বিভিন্ন স্থানৰ পথৰ খাদ্য আৰু স্থানীয় খাদ্য পৰম্পৰা প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে।