পুৰাণ কাচ্চাপ
পুৰাণ কাচ্চাপ আছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ আশে-পাশে বাস কৰা এজন ভাৰতীয় তপস্বী শিক্ষক, আৰু তেওঁ মহাবীৰ আৰু শাক্যমুনি বুদ্ধৰ সমসাময়িক।
জীৱনী
[সম্পাদনা কৰক]পুৰাণত "অ-ক্ৰিয়া" (পালি, সং: আকিৰিয়াবাদ) তত্ত্ব অৰ্থাৎ শৰীৰে আত্মা, যোগ্যতা বা অগুণৰ পৰা স্বাধীনভাৱে কাম কৰাৰ কথা শিকাইছিল।[1] পালি কেননত পুৰাণক (তপস্বী মাক্ষালি গোছালাৰ সৈতে) অহেতুবাদী বা "কাৰণৰ অস্বীকাৰকাৰী" হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে।[2]
পুৰাণৰ বিশ্বাসৰ উদাহৰণ হিচাপে সমন্নফল সুত্ত (DN 2) ত পুৰাণে কৈছে বুলি কোৱা হৈছে যে:
"(মই) অভিনয় কৰাত বা আনক অভিনয় কৰোৱাত, অংগচ্ছেদ কৰাত বা আনক অংগচ্ছেদ কৰোৱাত, অত্যাচাৰ কৰা বা আনক অত্যাচাৰ কৰোৱাত, দুখ দিয়াত বা আনক দুখ দিওৱাত, আনক যন্ত্ৰণা দিয়া বা দিওৱাত, ভয় খুৱাই বা আনক ভয় খুওৱাত, জীৱন লোৱা, ল’বলৈ নিদিয়া, ঘৰ ভাঙি, ধন লুণ্ঠন, চুৰি কৰা, ৰাজপথত আক্ৰমণ কৰা, ব্যভিচাৰ কৰাত, মিছা কথা কোৱাত — একো বেয়া কাম নহয়। যদি ক্ষুৰৰ ধাৰেৰে এই পৃথিৱীৰ সকলো জীৱক এটা মাংসৰ পণ্ডলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়, এটা মাংসৰ স্তূপলৈ পৰিণত কৰা হয়, তেন্তে সেই কাৰণৰ পৰা কোনো বেয়া নহ’লহেঁতেন, বেয়াৰ কোনো আগমন নহ’লহেঁতেন। গংগাৰ সোঁপাৰে গৈ হত্যা কৰি আনক হত্যা কৰোৱাৰ, অংগচ্ছেদ কৰি আনক অংগচ্ছেদ কৰোৱাত, অত্যাচাৰ কৰা আৰু আনক অত্যাচাৰ কৰিবলৈ দিলেও সেই কাৰণৰ পৰা কোনো বেয়া, বেয়াৰ আগমন নহ’লহেঁতেন। গংগা নদীৰ বাওঁপাৰে গৈ আনক দি দি, ত্যাগ কৰি আৰু আনক ত্যাগ কৰিবলৈ দিলেও সেই কাৰণৰ পৰা কোনো পুণ্য, কোনো পুণ্যৰ আগমন নাথাকিব। উদাৰতা, আত্মনিয়ন্ত্ৰণ, সংযম আৰু সত্য বাক্যৰ দ্বাৰা সেই কাৰণৰ পৰা কোনো যোগ্যতা নাথাকে, কোনো যোগ্যতাৰ আগমন নাথাকে।'[3]
পুৰাণে নিজকে সৰ্বজ্ঞানী বুলি দাবী কৰিছিল বুলিও অংগুতৰা নিকায়ত উল্লেখ আছে। ধৰ্মপদৰ টীকাত দাবী কৰা হৈছে যে, পুৰাণৰ মৃত্যু হৈছিল নিজেই ডুব গৈ।[4]
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ Bhaskar (1972). Rhys Davids & Stede (1921-25), p. 215, entry for "Kiriya" succinctly defines akiriyavāda as: "denying the difference between merit & demerit."
- ↑ Bhaskar (1972). See Rhys Davids & Stede (1921-25), p. 733, entry for "Hetu" for a translation of ahetu-vādin as: "denier of a cause."
- ↑ Thanissaro (1997).
- ↑ Bhaskar (1972).