ব্যোমাসুৰ

ব্যোমাসুৰ হিন্দু সাহিত্যত উল্লেখ থকা এগৰাকী অসুৰ। তেওঁ মায়াসুৰৰ পুত্ৰ। কৃষ্ণ দেৱতাৰ হাতত তেওঁৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

কিম্বদন্তি

কৃষ্ণই ঘোঁৰা-অসুৰ কেশীক বধ কৰাৰ পিছত আৰু নাৰদে তেওঁক স্তুতি কৰাৰ পিছত দেৱতাই গোপসকলৰ সৈতে এটা পাহাৰৰ ঢালত গৰু-ম’হ চোৱা-চিতা কৰিছিল। তেওঁলোকে লুকা-ভাকুৰ দৰেই খেল খেলাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। তেওঁলোকে নিজকে তিনিটা গোটত বিভক্ত কৰিলে: গৰু, গৰু-ম’হ-পালক অৰ্থাৎ যিয়ে গৰু-ম’হক চোৱা-চিতা কৰে আৰু যিয়ে গৰু-ম’হ আদি জীৱ-জন্তু চুৰি কৰাৰ চেষ্টা কৰে। মায়াসুৰৰ পুত্ৰ যাদুকৰী শক্তিসম্পন্ন অসুৰ ব্যোমই ডেকা বয়সৰ বেশ ধৰি গৰু-ম’হৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি গৰু-ম’হৰ ৰূপ লোৱা গোপসকলক বহুতকে চুৰি কৰি লৈ যায়। তেওঁ প্ৰত্যেককে কঢ়িয়াই লৈ গৈ পাহাৰৰ গুহাবোৰলৈ লৈ গ’ল আৰু ল’ৰাবোৰক নিজৰ গুহাৰ ভিতৰতে বন্ধ কৰি ৰাখে, যেতিয়ালৈকে মাত্ৰ আধা ডজন ল’ৰাকহে বন্দী কৰা হোৱা নাছিল। বন্ধুসকলক বন্দী কৰি লোৱা হৈছে বুলি উপলব্ধি কৰি কৃষ্ণই "সিংহই নিগনিক ধৰাৰ দৰে" এই অসুৰটো ধৰিলে। কৃষ্ণৰ কবলৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ মায়াসুৰে নিজৰ প্ৰকৃত ৰূপ এটা বিশাল পৰ্বত হিচাপে ধাৰণ কৰিলে, কিন্তু কোনো লাভ নহ’ল। কৃষ্ণই তেওঁক পৃথিৱীৰ ওপৰত পেলাই দি শ্বাসৰুদ্ধ কৰি পেলালে। দেৱতাসকলো এই কাৰ্যৰ সাক্ষী হৈ থকাৰ সময়তে গুহাৰ দুৱাৰ ভাঙি বন্ধুসকলক মুক্ত কৰিলে। তেওঁলোকে তেওঁক প্ৰশংসা কৰাৰ পিছত কৃষ্ণ গকুলৰ ঘৰলৈ উভতি গ'ল।