বৰোবৰোটন

বৰোবৰোটনৰ চিত্ৰণ

শিশুৰ শ্বিকিবুটন, ১৮০০ চনৰ শেষৰ ফালে। বৰোবৰো (পেচৱৰ্ক) অভাৰ-অল কুইল্টিং চিলাইৰ সৈতে একেলগে ধৰি ৰখা হৈছে

জাপানী লোককথাত বৰোবৰোটন হৈছে এটা চুকুমোগামি ইয়োকাই। জাপানী ভাষাত বোৰোবোৰো শব্দৰ অৰ্থ শতচ্ছিন্ন মেট্ৰেচ বা গাদী আৰু ইয়াক মানুহৰ বাবে দুষ্ট আৰু বিপজ্জনক আত্মা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

বিৱৰণ

বৰোবৰোটন বিবা-বকুবকুৰ দৰেই এক সত্ত্বা, যি ৰাতি জীৱন্ত হৈ উঠা ছিন্নভিন্ন তোচক বা গাদী (জাপানী ভাষাত ফুটন) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ৰাতি ই শূন্যত উঠি গৈ নিজৰ (পূৰ্বৰ) মালিকক বিচনাৰ পৰা পেলাই দিয়ে, তাৰ পিছত শুই থকা মানুহজনৰ মূৰ আৰু ডিঙিত ডিঙি চেপি হত্যা কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে সূতা উলিয়াই ডিঙিত মেৰিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰে।

পৃষ্ঠভূমি

বৰোবৰোটন ইয়োকাইৰ এটা নিৰ্দিষ্ট গোট চুকুমোগামিৰ অন্তৰ্গত। ই হস্তশিল্প কৰ্মৰ পৰা সৃষ্ট। এক আত্মা বা সত্ত্বা। চুকুমোগামি হৈছে মানৱসৃষ্ট বস্তুৰ পৰা আহৰণ কৰা বিভিন্ন ইয়োকাই, যেনে পাকঘৰৰ সামগ্ৰী, অন্যান্য সঁজুলি আৰু দৈনন্দিন আনুষংগিক ব্যৱহৃত সামগ্ৰী, যিবোৰ হয় আত্মা বা ভূতৰ আধিপত্যৰ ফলত বা কমেও ৯০ৰ পৰা ১০০ বছৰ ধৰি অহৰহ ব্যৱহাৰৰ পিছতো জৰাজীৰ্ণ হৈ জীয়াই আছে। এই শেষৰ উৎপত্তিৰ ৰূপ চুকুমোগামি বয়সৰ সত্ত্বেও নতুন বা অথবা অতীতৰ অৱস্থা হিচাপে দেখা দিয়ে। মানুহৰ দ্বাৰা উপেক্ষা কৰা বা অপ্ৰয়োজনীয় যেন অনুভৱ কৰা হ’লেই বৰোবৰোটন জীৱন্ত হৈ উঠিব পাৰে। কিবা এটা প্ৰতিশোধ হিচাপে (আৰু হতাশাৰ বাবে) তেওঁলোকে ৰাতি মানুহৰ বসতিপ্ৰধান ঘৰৰ কোঠাবোৰৰ মাজেৰে ওপঙি ঘূৰি ফুৰে আৰু যিকোনো শুই থকা মানুহক বিচাৰি পালে ডিঙি চেপি হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। নতুবা তেওঁলোকে আন চুকুমোগামিৰ সৈতে লগ হৈ কোলাহলপূৰ্ণ উৎসৱ উদযাপন কৰে বা ঘৰৰ পৰা ওলাই আন সংগী সত্ত্বাৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰে।