ভাণ্ডাসুৰ

ভাণ্ডাসুৰ বিশেষকৈ শাক্ত ধৰ্মী হিন্দু সাহিত্যত উল্লেখ থকা এজন অসুৰ। ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ ললিতা মহাত্ম্যত তেওঁক উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত তেওঁক ললিতাই দেৱীয়ে বধ কৰে।

কিংবদন্তি

ললিতা দেৱীয়ে তেওঁৰ ভায়েকক বধ কৰাৰ পিছত ভাণ্ডাসুৰে তেওঁৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল’বলৈ শপত খাইছিল। দুয়ো সত্ত্বাৰ সৈন্যবাহিনী যুদ্ধত মুখামুখই হৈছিল। মাছ আৰু ঘঁৰিয়ালৰ দৰে শ শ অসুৰৰ বাহন যুদ্ধক্ষেত্ৰত নামি পৰিছিল। তেজৰ নৈ বৈ গৈছিল। চাৰিদিন পিছত দুয়ো পক্ষৰ সেনাবাহিনীৰ নেতাসকলে ব্যক্তিগত যুদ্ধত মিলিত হয়। দুয়োটা সত্ত্বাই ক্ষেপণাস্ত্ৰৰ আদান-প্ৰদানত লিপ্ত হয়। অন্ধতামিশ্ৰক (মহা আন্ধাৰ) ভণ্ডাসুৰে মাৰি পঠিয়াইছিল, যাক ললিতাৰ মহৎৰাণীয়ে (মহাসূৰ্য্য) নিষ্ক্ৰিয় কৰিছিল। শক্তি নামেৰে পৰিচিত নিজৰ সৈনিকসকলক সকাহ দিবলৈ দেৱীয়ে বিষ্ণু দেৱতাৰ শক্তিশালী নিক্ষেপ কৰিছিল। যেতিয়া অসুৰে মহাসুৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা ললিতাৰ সৈন্যবাহিনীক আক্ৰমণ কৰিলে, তেতিয়া হাজাৰ হাজাৰ অসুৰৰ জন্ম হ’ল, যাৰ ফলত দেৱীৰ শক্তিক অতি বিপদত পৰিল, যিয়ে তেওঁক হস্তক্ষেপৰ বাবে অনুৰোধ কৰিলে। ললিতাই তেতিয়া হাঁহি মাৰি নিজৰ সিংহৰ ওপৰত প্ৰকাশ হৈ মহিষাসুৰকে ধৰি অসুৰ সৈন্যক ধ্বংস কৰিলে। দুয়োপক্ষৰ সহায়ৰ বাবে বিভিন্ন মহাশক্তিশালী সত্তাক মাতি অনা হৈছিল, য'ত নৰসিংহ আৰু কল্কিয়ে ললিতাক সহায় কৰিবলৈ আহিছিল আৰু ৰাৱণ আৰু কুম্ভকৰ্ণক ভণ্ডাসুৰে মাতিছিল। অসুৰৰ অক্ষৌহিনীক নিঃশেষ কৰিবলৈ নাৰায়ণাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু পশুপাতস্ত্ৰই সেনাপতিসকলক বধ কৰিছিল। অৱশেষত মহাকামেশ্বৰ নামেৰে জনাজাত ক্ষেপণাস্ত্ৰৰ দ্বাৰা ভাণ্ডাসুৰক হত্যা কৰা হয়।