সমললৈ যাওক

মেৰু পৰ্বত

অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ পৰা
মেৰু পৰ্বত আৰু বৌদ্ধ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভূটানী থাংকা (১৯ শতিকা, ট্ৰংছা জং, ট্ৰংছা, ভূটান)।

যাক সুমেৰু, চিনেৰু বা মহামেৰু বুলিও কোৱা হয় – হিন্দু, জৈন আৰু বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানৰ এটা পৱিত্ৰ, পাঁচটা শৃংগযুক্ত পৰ্বত,[1] যিটো সকলো ভৌতিক, আধ্যাত্মিক আৰু আধ্যাত্মিক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে পূজন কৰা হয়। এই পৰ্বতে চাৰিখন মহাজাগতিক মহাদেশৰ সংযোগস্থলত অৱস্থিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয় – পুব্ববিদিহ দীপা, উত্তৰাকুৰু দীপা, অমৰগোয়না দীপা, আৰু জম্বু দীপা। স্পষ্টভাৱে চিনাক্ত বা জনা ভূ-ভৌতিক অৱস্থান নথকা সত্ত্বেও মেৰু পৰ্বতক সদায় হিমালয় পৰ্বত বা আৰাৱল্লী ৰেঞ্জ (পশ্চিম ভাৰতত) বুলি গণ্য কৰা হয়। ভাৰতৰ বাহিৰৰ ধৰ্মসমূহৰ শাস্ত্ৰতও মেৰু পৰ্বতৰ উল্লেখ আছে, যেনে তাও ধৰ্ম – যিটো নিজেই চীনত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আগমনৰ ফলত প্ৰভাবিত হৈছিল।[2]

বহুতো হিন্দু, জৈন, বৌদ্ধ মন্দিৰ মেৰু পৰ্বতৰ প্ৰতীকী প্ৰতিনিধিত্ব হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হয়। চুমেৰু সিংহাসন (চীনা: 须弥座, xūmízuò) শৈলী চীনা পেগোডাৰ এটা সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য। প্যাট্থাটৰ সৰ্বোচ্চ বিন্দু (কলমৰ কলি), বাৰ্মিজ শৈলীৰ বহুস্তৰীয় চাল, মেৰু পৰ্বতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

[সম্পাদনা কৰক]

ব্যুৎপত্তিগতভাৱে 'মেৰু'ৰ অৰ্থ সংস্কৃতত "উচ্চ।" এই পৰ্বতটোৰ সঠিক নাম মেৰু (সংস্কৃত: মেৰুপৰ্বত), ইয়াৰ লগত অনুমোদনকাৰী উপসৰ্গ ছু সংযোজন কৰা হৈছে,[3] যাৰ ফলত ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "উত্তম মেৰু পৰ্বত" বা "উচ্চ মেৰু পৰ্বত।" মেৰু হৈছে ৰোজাৰীৰ কেন্দ্ৰীয় গুটিৰ নামো।[4]

ভৌগোলিক

[সম্পাদনা কৰক]

মেৰু পৰ্বতক দিয়া মাত্ৰাসমূহে—এই সকলোবোৰে ইয়াক মহাজাগতিক মহাসাগৰৰ অংশ বুলি উল্লেখ কৰে, লগতে ইয়াক ভৌগোলিকভাৱে অস্পষ্ট শব্দৰে বৰ্ণনা কৰা আন কেইবাটাও বক্তব্যই (উদাহৰণস্বৰূপে, "সূৰ্য্যই সকলো গ্ৰহৰ সৈতে পৰ্বতটোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে")—ইয়াৰ অৱস্থান অত্যন্ত কঠিন কৰি তোলে, বেছিভাগ পণ্ডিতৰ মতে।[5][6]

বহু গৱেষকে কাশ্মীৰৰ উত্তৰ-পশ্চিমে থকা পামিৰৰ সৈতে মেৰু বা চুমেৰু পৰ্বতক চিনাক্ত কৰিছে।[7][8][9][10][11][12][13]

সূৰ্যসিদ্ধান্তত উল্লেখ আছে যে জম্বুনাদ (জম্বুদ্বীপ) ভূমিত পৃথিৱীৰ কেন্দ্ৰত ("ভুৱ-মধ্য") মেৰু পৰ্বত অৱস্থিত। যমল তন্ত্ৰৰ বেছিভাগেই অপ্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ আধাৰত নৱম শতিকাৰ গ্ৰন্থ নৰপতিজয়চাৰ্য্যশ্ৰোদয়মত[14] এইদৰে কোৱা হৈছে:

"সুমেৰুহ পৃথ্বী-মাধ্যা শ্ৰুয়তে দৰ্শিতে না তু" (সুমেৰু পৃথিৱীৰ কেন্দ্ৰত শুনা যায়, কিন্তু তাত দেখা নাযায়)।

প্ৰচলিত হিন্দু গ্ৰন্থসমূহত ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ পোৱা যায়। এই সকলোবোৰতে ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানৰফালৰপৰা মেৰু পৰ্বতক পূবে মন্দাৰাচল পৰ্বত, পশ্চিমে সুপৰশ্ব পৰ্বত, উত্তৰে কুমুডা পৰ্বত আৰু দক্ষিণে কৈলাস পৰ্বতেৰে আগুৰি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বৌদ্ধ ধৰ্মত বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি মেৰু পৰ্বত পৃথিৱীৰ কেন্দ্ৰত, আৰু জম্বুদ্বীপ ইয়াৰ দক্ষিণে। অভিধৰ্মকোষভাজ্য অনুসৰি ইয়াৰ বহল ৮০,০০০ যোজন আৰু উচ্চতা ৮০,০০০ যোজন আৰু দীৰ্ঘ আগম সূত্ৰ অনুসৰি ইয়াৰ উচ্চতা ৮৪,০০০ যোজন। মেৰু পৰ্বতৰ শিখৰত শাসক শক্ৰৰ বাসস্থান ত্ৰয়স্ত্ৰীংশ। সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ মেৰু পৰ্বতৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে আৰু তাৰ পিছফালে সূৰ্য্য পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে ৰাতি পৰে। এই পৰ্বতটোৰ চাৰিটা মুখ আছে: উত্তৰ মুখখন সোণৰ, পূব মুখখন স্ফটিকৰ, দক্ষিণ মুখখন লেপিছ লাজুলিৰ আৰু পশ্চিম মুখখন ৰুবিৰ।

বজ্ৰায়ণত মণ্ডল প্ৰসাদত প্ৰায়ে মেৰু পৰ্বত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, কাৰণ ই আংশিকভাৱে সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মেৰু পৰ্বত বুদ্ধ চক্ৰসংভাৰৰ বাসস্থান বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।[15]

বৌদ্ধ ধৰ্মত

[সম্পাদনা কৰক]

বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি মেৰু পৰ্বত পৃথিৱীৰ কেন্দ্ৰত [16] আৰু জম্বুদ্বীপ [17] ইয়াৰ দক্ষিণে। অভিধৰ্মকোষভাষ্য'[18][19] and 84,000 yojanas high according to the Long Āgama Sutra.[20] অনুসৰি ইয়াৰ বহল ৮০,০০০ যোজন আৰু উচ্চতা ৮০,০০০ যোজন আৰু দীৰ্ঘ আগাম সূত্ৰ অনুসৰি ইয়াৰ উচ্চতা ৮৪,০০০ যোজন। মেৰু পৰ্বতৰ শিখৰত শাসক শক্ৰৰ বাসস্থান ত্ৰয়স্ত্ৰিষ্ণ। সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ মেৰু পৰ্বতৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে আৰু তাৰ পিছফালে সূৰ্য্য পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে ৰাতি পৰে। পাহাৰটোৰ চাৰিটা মুখ আছে – প্ৰত্যেকটো বেলেগ বেলেগ সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত; উত্তৰ অংশ সোণৰ, পূব অংশ স্ফটিক, দক্ষিণ অংশ লেপিছ লাজুলি আৰু পশ্চিম অংশ ৰুবীৰ।

বজ্ৰায়ণত মণ্ডল প্ৰসাদত প্ৰায়ে মেৰু পৰ্বত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, কাৰণ ই আংশিকভাৱে সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মেৰু পৰ্বত বুদ্ধ চক্ৰসংভাৰৰ বাসস্থান বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।[21]

ইউয়ান বংশ ১২৭১–১৩৬৮) চীনা মণ্ডলত মেৰু পৰ্বতক পদুমৰ ওপৰত ওলোটা পিৰামিড হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
ইউয়ান বংশ ১২৭১–১৩৬৮) চীনা মণ্ডলত মেৰু পৰ্বতক পদুমৰ ওপৰত ওলোটা পিৰামিড হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।  
কেন্দ্ৰত মেৰু পৰ্বত থকা তিব্বতী চক্ৰসংভাৰ বালিৰ মণ্ডল।  
কেন্দ্ৰত মেৰু পৰ্বত থকা তিব্বতী চক্ৰসংভাৰ বালিৰ মণ্ডল।    
থাইলেণ্ডৰ বেংককৰ ৱাট ছাখেটত থকা মাউণ্ট মেৰুক চিত্ৰিত কৰা এখন মিউৰেল।
থাইলেণ্ডৰ বেংককৰ ৱাট ছাখেটত থকা মাউণ্ট মেৰুক চিত্ৰিত কৰা এখন মিউৰেল।  
চুমেৰু পৰ্বতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তিব্বতী বৌদ্ধ এম্ব্ৰয়ডাৰী
চুমেৰু পৰ্বতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তিব্বতী বৌদ্ধ এম্ব্ৰয়ডাৰী  
ভাৰতবৰ্ষৰ বোধগয়াত থকা বিখ্যাত বৌদ্ধ মন্দিৰ মহাবোধী মন্দিৰ, ১৯৬৫ চনত।
ভাৰতবৰ্ষৰ বোধগয়াত থকা বিখ্যাত বৌদ্ধ মন্দিৰ মহাবোধী মন্দিৰ, ১৯৬৫ চনত।  


হিন্দু ধৰ্মত

[সম্পাদনা কৰক]
মহাজাগতিক কচ্ছপ, আৰু মেৰু পৰ্বত

হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে মেৰু পৰ্বত হৈছে স্বৰ্গলৈ যোৱা চিৰি। স্বৰ্গ য'ত দেৱতাসকলৰ বাসস্থান।[22] মেৰুক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ইয়াক ৮৪,০০০ যোজন উচ্চতা, প্ৰায় ১,০৮২,০০০ কিলোমিটাৰ (৬৭২,০০০ মাইল) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিটো পৃথিৱীৰ ব্যাসৰ ৮৫ গুণ হ’ব। এটা যোজনাৰ অৰ্থ প্ৰায় ১১.৫ কিলোমিটাৰ (৯ মাইল) বুলি ধৰিব পাৰি, যদিও সময়ৰ লগে লগে ইয়াৰ পৰিসৰ ভিন্ন হোৱা যেন লাগে – উদাহৰণস্বৰূপে, বাৰাহমিহিৰে পৃথিৱীৰ পৰিধি ৩,২০০ যোজন বুলি উল্লেখ কৰিছে, আৰু আৰ্যভটীয়াত অলপ কম, কিন্তু সূৰ্য্যসিদ্ধান্তত ৫,০২৬.৫ যোজন বুলি উল্লেখ কৰিছে। মৎস্য পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণৰ লগতে আন কিছুমান হিন্দু গ্ৰন্থত ধাৰাবাহিকভাৱে মেৰু পৰ্বতৰ উচ্চতা ৮৪,০০০ যোজন বুলি উল্লেখ আছে, যিটো ৬৭২,০০০ মাইল বা ১,০৮২,০০০ কিলোমিটাৰৰ সমতুল্য। সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ সকলো গ্ৰহৰ লগতে পৃথিৱীক পাতাল আৰু স্বৰ্গৰ সৈতে সংযোগ কৰা মেৰু পৰ্বতৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে আৰু শিৱ কৈলাস পৰ্বতৰ শিখৰত বাস কৰে। দেৱতা আৰু দেৱতাক মেৰু পৰ্বতলৈ সঘনাই অহা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

মহাভাৰতৰ মতে মেৰু হিমাৱত পৰ্বতমালাৰ মলয়াৱত আৰু গন্ধমদন পৰ্বতৰ মাজত অৱস্থিত। কিছুমান শাস্ত্ৰত শিৱ পৰ্বতৰ এটা শিংত বাস কৰে, যাক শৈৱত্ৰ বুলি কোৱা হয়। মহাভাৰতত আৰু কোৱা হৈছে যে এই পৰ্বতত যেতিয়া সূৰ্য্যৰ ৰশ্মি পৰে তেতিয়া ই সোণেৰে জিলিকি উঠে আৰু ইয়াত ধুনীয়া অৰণ্য, হ্ৰদ, ফল-মূলৰ গছ, বহুমূলীয়া শিল, জীৱন ৰক্ষাকাৰী বনৌষধিৰে আবৃত নদী আছে বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ উপৰি ইয়াত মেৰুক স্বৰ্গ পোৱাৰ মাধ্যম হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু কোনো পাপ নথকা সত্তাইহে ইয়াত বগা মেৰুক সোণৰ পদুম আৰু মিঠা সোৱাদযুক্ত পানীৰে সজ্জিত আলকা নামৰ হ্ৰদ এটাৰ সৈতে সোণালী দুৱাৰৰ ওচৰত বাস কৰা কুবেৰৰ বাসস্থান বুলিও কোৱা হয়, য'ৰপৰা মন্দাকিনী নদীৰ উৎপত্তি হয়। মহাভাৰতৰ মতে পাণ্ডৱসকলে পত্নী দ্ৰৌপদীৰ সৈতে স্বৰ্গ পোৱাৰ মাধ্যম হিচাপে পৰ্বতৰ শৃংগৰফালে গৈছিল যদিও কুকুৰৰ সৈতে থকা যুধিষ্ঠিৰহে তাত উপনীত হ'বলৈ সক্ষম হৈছিল। [23] হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত মেৰু পৰ্বতত অৱস্থিত কৈলাস পৰ্বত আৰু মনসৰৱৰ হ্ৰদক পৃথিৱীৰ আন ঠাইৰ দৰে নহয় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মেৰু পৰ্বত হনুমান ভগৱানৰ পিতৃ কেছাৰী ৰজাৰ ৰাজ্য বুলিও কোৱা হয়।

বিষ্ণু পুৰাণত উল্লেখ আছে যে মেৰু হৈছে জগতৰ এক স্তম্ভ, পদুমৰ প্ৰতীকিত ছটা পৰ্বতমালাৰ কেন্দ্ৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ উপৰি কোৱা হৈছে যে কৈলাস পৰ্বতৰ চাৰিটা মুখ স্ফটিক, ৰুবি, সোণ আৰু লেপিছ লাজুলিৰে নিৰ্মিত। ইয়াত আৰু শিৱক পদুম অৱস্থাত বহি থকা, পৰ্বতৰ পৰিসীমাৰ ভিতৰত গভীৰ ধ্যান-ধাৰণাত নিয়োজিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[24] এই পৰ্বতটোত চাৰিটা হ্ৰদ আছে, যাৰ পানী দেৱতাসকলে ভাগ কৰে আৰু গংগাৰপৰা উৎপত্তি হৈ পৃথিৱীলৈ বৈ যোৱা চাৰিখন নদী আছে। বায়ু পুৰাণতো একেধৰণৰ বৰ্ণনা আছে। ভাগৱত পুৰাণত কৈলাসক মেৰু পৰ্বতৰ দক্ষিণে অৱস্থিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। স্কন্দ পুৰাণত উল্লেখ আছে যে এই পৰ্বতটো সৰ্বোচ্চ শৃংগৰ ভিতৰত আৰু সদায় বৰফেৰে আবৃত। প্ৰাচীন কালত মেৰু পৰ্বত ৰজা পদ্মজ ব্ৰহ্মৰ বাসস্থান বুলি কোৱা হয়। দেৱতাৰ এই কিংবদন্তি পৰ্বতটোৰ কথা পঞ্চদশ শতিকাৰ মাজাপাহিত যুগত ৰচিত পুৰণি জাভানীজ পাণ্ডুলিপি তন্তু পেজেলাৰনত উল্লেখ আছে। পাণ্ডুলিপিখনত জাভা দ্বীপৰ পৌৰাণিক উৎপত্তিৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, লগতে মেৰু পৰ্বতৰ কিছু অংশ জাভাত উপস্থিত হোৱাৰ পৌৰাণিক পৰিঘটনাৰ বিষয়েও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পাণ্ডুলিপিত উল্লেখ আছে যে বতৰা গুৰু (শিৱ) দেৱে ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণু দেৱতাক জাভা মানুহ জনবসতি কৰিবলৈ আদেশ দিছিল। কিন্তু সেই সময়ত জাভা দ্বীপটো সাগৰৰ ওপৰত মুক্তভাৱে ওপঙি আছিল, অনৱৰতে পৰি আছিল আৰু দোল খাই আছিল। দ্বীপটোৰ গতি বন্ধ কৰিবলৈ দেৱতাসকলে জাম্বুদ্বীপা (ভাৰত)ৰ মহামেৰু পৰ্বতৰ এটা অংশ স্থানান্তৰিত কৰি পৃথিৱীত পেলাই দি জাভাৰ সৈতে সংযোগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।[25] ফলত সৃষ্টি হোৱা পৰ্বতটো হৈছে জাভাৰ সৰ্বোচ্চ পৰ্বত মাউণ্ট চেমেৰু।

জৈন ধৰ্মত

[সম্পাদনা কৰক]

জৈন ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি মেৰু পৰ্বত (বা সুমেৰু) বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰত জম্বুদ্বীপক সামৰি লৈ এক লাখ যোজন ব্যাসৰ বৃত্তৰ আকৃতিত অৱস্থিত। [26][27] সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ আৰু তৰাৰ দুটা গোট মেৰু পৰ্বতৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে; যেতিয়া এটা গোট সক্ৰিয় হয়, আনটো গোট মেৰু পৰ্বতৰ পিছফালে থাকে।

প্ৰতিটো তীৰ্থংকৰক জন্মৰ লগে লগে ইন্দ্ৰই মেৰুৰ শিখৰলৈ লৈ যায়,[28][29][30] তীৰ্থংকৰ সন্তানৰ মাকক গভীৰ টোপনিত ভৰোৱাৰ পিছত। তাত তেওঁক গা ধুৱাই বহুমূলীয়া অভিষেক দিয়া হয়। ইন্দ্ৰ আৰু অন্যান্য দেৱতাই তেওঁৰ জন্ম উদ্‌যাপন কৰে।

তথ্যৰ উৎস

[সম্পাদনা কৰক]
  1. ↑ Gopal, Madan (1990). K.S. Gautam. ed. India through the ages. Publication Division, Ministry of Information and Broadcasting, Government of India. পৃষ্ঠা. 78. https://archive.org/details/indiathroughages00mada. 
  2. ↑ "THƯỢNG THẤT TIÊU TAI TẬP PHÚC DIỆU KINH". thegioivohinh.com. https://thegioivohinh.com/diendan/showthread.php?882588-TH%C6%AF%E1%BB%A2NG-TH%E1%BA%A4T-TI%C3%8AU-TAI-T%E1%BA%ACP-PH%C3%9AC-DI%E1%BB%Thinking। আহৰণ কৰা হৈছে: 2023-03-08. 
  3. ↑ C., Huntington, John (2003). The circle of bliss : Buddhist meditational art. Bangdel, Dina., Thurman, Robert A. F., Los Angeles County Museum of Art., Columbus Museum of Art.. প্ৰকাশক Chicago: Serindia Publications. ISBN 1932476016. OCLC 52430713. 
  4. ↑ "Meru". Sanskrit Dictionary. https://www.sanskritdictionary.com/?q=meru&iencoding=iast&lang=sans। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-08-16. 
  5. ↑ Sachau, Edward C. (2001). Alberuni's India. Psychology Press. পৃষ্ঠা. 271. ISBN 978-0-415-24497-8. https://books.google.com/books?id=a91-t4uw8A4C&q=Meru+sun+planets+revolve&pg=PA271. 
  6. ↑ "The Devi Bhagavatam". Sacred-texts.com. Book  8, Chapter  15. http://www.sacred-texts.com/hin/db/bk08ch15.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-03-02. 
  7. ↑ Chapman, Graham P. (2003). The Geopolitics of South Asia: From early empires to the nuclear age. Ashgate Publishing. পৃষ্ঠা. 16. ISBN 9781409488071. https://books.google.com/books?id=DgbHSGqO2-4C. 
  8. ↑ Curzon, George Nathaniel (1968). The Hindu World: An encyclopedic survey of Hinduism. পৃষ্ঠা. 184. 
  9. ↑ Walker, Benjamin (1969). Hinduism: Ancient Indian tradition & mythology. Purāṇas in Translation. পৃষ্ঠা. 56. 
  10. ↑ Shastri, Jagdish Lal; Kunst, Arnold; Bhatt, G.P.; Tagare, Ganesh Vasudeo (1928). "Oriental literature". Journal of the K.R. Cama Oriental Institute: 38. 
  11. ↑ Rosenthal, Bernice Glatzer (1967). History: Geographical concepts in ancient India. পৃষ্ঠা. 50. 
  12. ↑ Dube, Bechan (1972). India: Geographical data in the early Purāṇas: A critical study. পৃষ্ঠা. 2. 
  13. ↑ Singh, M.R., Dr. (1971). India: Studies in the proto-history of India. পৃষ্ঠা. 17. 
  14. ↑ Mishra, Dr. Satyendra. Narapati Jayacharya Swarodayah (2023 সম্পাদনা). Chaukhamba Surbharati Prakashan. https://www.exoticindiaart.com/book/details/narapati-jayacharya-swarodayah-haa104/. 
  15. ↑ Mittal, J.P.. History of Ancient India: From 7300  BC to 4250  BC. পৃষ্ঠা. 3. 
  16. ↑ Robert Beer (2003). The Handbook of Tibetan Buddhist Symbols. প্ৰকাশক Boston: Shambhala. পৃষ্ঠা. 83–84. ISBN 978-1590301005. 
  17. ↑ Mabbett, I. W. (1983). "The Symbolism of Mount Meru". History of Religions খণ্ড 23 (1): 64–83. doi:10.1086/462936. ISSN 0018-2710. https://www.jstor.org/stable/1062318. 
  18. ↑ Vasubandhu (1988–1990). Abhidharmakośabhāṣyam. প্ৰকাশক Berkeley, California: Asian Humanities Press. 
  19. ↑ "The View from Mount Meru". Lions Roar. 20 August 2013. https://www.lionsroar.com/the-view-from-mount-meru/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-08-17. 
  20. ↑ "Mount Sumeru". Nichiren Buddhism Library. https://www.nichirenlibrary.org/en/dic/Content/S/286। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-08-17. 
  21. ↑ "Heruka Chakrasamvara". Khandro.net. http://www.khandro.net/deity_Chakrasamvara.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-03-02. 
  22. ↑ Allen, Charles (1982). A Mountain in Tibet. Futura Publications. ISBN 0-7088-2411-0. 
  23. ↑ "Mysteries of Kailash: What Are These 9-Foot Tall Entities Found In Mansarovar?". News24. 4 October 2023. https://news24online.com/india/mysteries-of-kailash-what-are-these-9-foot-tall-entities-found-in-mansarovar-mkir/177672/. 
  24. ↑ Mohan, T.S. (Jan–Mar 2012). "Kailash Yatra". Hinduism Today খণ্ড 34 (1): 18–33. 70696022. ISSN 0896-0801. https://search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&db=a9h&AN=70696022&site=eds-live&scope=site. 
  25. ↑ Soekmono, Dr R. (1973). Pengantar Sejarah Kebudayaan Indonesia 2. প্ৰকাশক Yogyakarta, Indonesia: Penerbit Kanisius. পৃষ্ঠা. 119. ISBN 979-413-290-X. 
  26. ↑ Cort, John (2010), Framing the Jina: Narratives of Icons and Idols in Jain History, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-538502-1, https://books.google.com/books?id=0IF2CAAAQBAJ 
  27. ↑ Schubring, Walther (1995), pp. 204–246
  28. ↑ CIL, "Indian Cosmology Reflections in Religion and Metaphysics", Ignca.nic.in, http://ignca.nic.in/ps_04016.htm 
  29. ↑ Shah, Pravin K., Jain Geography, http://www.fas.harvard.edu/~pluralsm/affiliates/jainism/workshop/Jain%20Geoghaph.PDF 
  30. ↑ Journal of the Asiatic Society of Bengal - Asiatic Society of Bengal, 1834, https://books.google.com/books?id=WAHgAAAAMAAJ&pg=RA1-PA504 

বাহ্যিক সংযোগ

[সম্পাদনা কৰক]
ৱিকিমিডিয়া কমন্সত Mount Meru (mythology) সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।
"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মেৰু_পৰ্বত&oldid=554021"ৰ পৰা অনা হৈছে