লাজুকী লতা

লাজুকী লতা বা নিলাজী বন (বৈজ্ঞানিক নাম মিমোছা পুডিকা (Mimosa pudica)) হ'ল সংবেদনশীল উদ্ভিদ। ই ভিতৰলৈ ভাঁজ খায় আৰু স্পৰ্শ বা জোকাৰিলে তললৈ নামি যায় আৰু কেইমিনিটমানৰ পিছত পুনৰ খোল খায়। এই কাৰণে এই প্ৰজাতিটোক সাধাৰণতে উদ্ভিদৰ দ্ৰুত গতিৰ উদাহৰণ হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। আন কেইবাবিধো উদ্ভিদ প্ৰজাতিৰ দৰেই ইয়াৰ পাতৰ দিশৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে যাক "টোপনি" বা নাইক্টিনেষ্টিক গতি বুলি কোৱা হয়। আন্ধাৰৰ সময়ত পত্ৰবোৰ বন্ধ হৈ পৰে আৰু পোহৰত পুনৰ খোল খায়। এই বিষয়ে প্ৰথম অধ্যয়ন কৰিছিল ফৰাচী বিজ্ঞানী জিন-জেক ডি অৰ্টুছে। ব্ৰিটেইনত ই ৰয়েল হৰ্টিকালচাৰেল ছ'চাইটিৰ এৱাৰ্ড অৱ গাৰ্ডেন মেৰিট লাভ কৰিছে।^{[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]}

এই প্ৰজাতিটো কেৰিবিয়ান আৰু দক্ষিণ আৰু মধ্য আমেৰিকাৰ স্থানীয়, কিন্তু এতিয়া ই এটা পেণ্ট্ৰপিক অপতৃণ, আৰু এতিয়া দক্ষিণ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, দক্ষিণ এছিয়া, পূব এছিয়া, মাইক্ৰ'নেছিয়া, অষ্ট্ৰেলিয়া, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, আৰু পশ্চিম আফ্ৰিকাতো পোৱা যায়। ই ছাঁ সহনশীল নহয় আৰু ইয়াক প্ৰধানকৈ কম পুষ্টিকৰ পদাৰ্থৰ ঘনত্ব থকা মাটিত পোৱা যায়। লাজুকী লতাৰ বৈশিষ্ট্য স্পৰ্শকাতৰতা: এই উদ্ভিদজোপাৰ পাতত হাত দিলে বা জোকাৰণি লাগিলে কোষৰ ভিতৰত থকা পানীৰ চাপ কমি যায়, যাৰ ফলত পাতবোৰ লগে লগে জাপ খাই পৰে। কিছু সময় পাছত এইবোৰ আকৌ আগৰ দৰে মেল খাই যায়। ​ফুল আৰু ফল: ইয়াৰ ফুলবোৰ গুলপীয়া ৰঙৰ আৰু দেখাত সৰু বল একোটাৰ দৰে। ইয়াৰ সৰু সৰু চেৰেলা ফল লাগে। ​কাণ্ড: লাজুকী লতাৰ গাত সৰু সৰু কাঁইট থাকে। ​. ঔষধি গুণাগুণ : ​অসমীয়া সমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে লাজুকী লতাক বিভিন্ন বেমাৰৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়: ​আঘাত বা কটা-ছিঙা: গাখীৰতী বা কটা ঠাইত লাজুকী লতাৰ পাত থেতেলিয়াই লগালে তেজ ওলোৱা বন্ধ হয় আৰু ঘাঁ সোনকালে শুকায়। ​পেটৰ অসুখ: গ্ৰহণী বা পেটৰ কামোৰণি হ’লে ইয়াৰ শিপাৰ ৰস ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ​উচ্চ ৰক্তচাপ: কিছুমান ক্ষেত্ৰত ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবেও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। ​খজুৱতি: ছালৰ এলাৰ্জী বা খজুৱতি হ’লে পাতৰ ৰস লগালে উপশম পোৱা যায়। ​ বৈজ্ঞানিক কাৰণ : ​লাজুকী লতাই কিয় পাত জাপ খুৱায়? ইয়াক Thigmonasty বুলি কোৱা হয়। ই আচলতে গছজোপাৰ এটা আত্মৰক্ষাৰ কৌশল। চৰাই বা পোক-পৰুৱাই যাতে গছজোপাক অনিষ্ট কৰিব নোৱাৰে, তাৰ বাবে ই হঠাতে জাপ খাই মৰহি যোৱা যেন দেখুৱায়।