শংকৰদেৱৰ ভাগৱত
শংকৰদেৱৰ ভাগৱত হৈছে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে পঞ্চদশ-ষষ্ঠদশ শতিকাত ৰচনা কৰা ভাগৱত পুৰাণৰ অসমীয়া অভিযোজন৷ যদিও ৰচনাখনৰ প্ৰধান অংশ শংকৰদেৱে ৰূপান্তৰিত কৰিছিল, তথাপিও সেই সময়ৰ আন কেইজনমান লেখকে বাকী অংশবোৰত অৰিহণা যোগাইছিল। গ্ৰন্থখন মূল সংস্কৃতৰ পৰা স্থানীয় ভাষালৈ আক্ষৰিক অনুবাদ নহয় যদিও ই ভাষা আৰু বিষয়বস্তুৰ স্থানীয় পৰিৱেশৰ লগত খাপ খোৱা।
অনুবাদ
[সম্পাদনা কৰক]শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে নিজৰ জীৱনৰ বিভিন্ন কালচোৱাত মূল ভাগৱত পুৰাণৰ বিভিন্ন শিতানক ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। সেইবোৰ হ'ল:[1]
বাৰ ভূঞা ৰাজ্যত
[সম্পাদনা কৰক]- ষষ্ঠ পুথি (অজামিল উপাখ্যান)
- অষ্টম পুথি (অমৃত মন্থন): শংকৰদেৱে মূল চৌবিশটা অধ্যায়ৰ প্ৰথম আৰু শেষ অধ্যায় বাদ দিছে, আৰু বাকীবোৰৰ পৰা চাৰিটা কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে (গজেন্দ্ৰপাখ্যান, আমৰ্তা-মন্থন, হৰ-মোহন আৰু বলি-ছলন) । এই কাহিনীবোৰৰ ভিতৰত প্ৰথম আৰু তৃতীয়খন কীৰ্তন-ঘোষাৰ, আৰু চতুৰ্থখন স্বতন্ত্ৰ গ্ৰন্থ। তথাপিও সেইবোৰ সকলো একেলগে উপস্থাপন কৰি কম্পোজিটৰ এটা অংশ গঠন কৰা হয়। শংকৰদেৱে অমৃত-মন্থনক মুক্তভাৱে বিকশিত কৰি কাব্যিক আৱেগ আৰু খণ্ডৰে সজাই তুলিছে।[2]
কোচ ৰাজ্যত
[সম্পাদনা কৰক]- প্ৰথম পুথি
- দ্বিতীয় পুথি
- সপ্তম পুথি (বলিচলন অংশ)
- নবম পুথি (হেৰাই গ’ল)
- দশম পুথি: এই পুথিৰ প্ৰথম অংশ আদি-দশম শংকৰদেৱে ১৫৫১ পৰা ১৫৫৮ চনৰ ভিতৰত ৰূপান্তৰ কৰিছিল;[3] আৰু তেওঁ ইয়াক তেওঁৰ ধৰ্মীয় প্ৰচাৰ-প্ৰচাৰৰ (একশৰণ ধৰ্ম) মুখ্য প্ৰামাণ্য গ্ৰন্থ হিচাপে ধাৰণা কৰিছিল কাৰণ ইয়াত তেওঁ বহু সংখ্যক মূল অংশ যোগ কৰিছিল, যাক উপদেশ (উপদেশমূলক বাণী) বুলি কোৱা হয়।[4] কীৰ্তন-ঘোষাৰ তুলনাত ইয়াৰ ভাষা গম্ভীৰ আৰু পৰিণত। মূল পুথিৰ সৈতে যথেষ্ট বিশ্বস্ততা ৰাখি ৰূপান্তৰ কৰা হলেও, ইয়াত শ্ৰীধৰ স্বামীৰ ভাৱাৰ্থ-দীপিকাৰ ব্যাখ্যা অনুসৰণ কৰা হৈছে। কৃষ্টৰ লীলাময়তা অধিক প্ৰকাশ পোৱা গৈছে আৰু দাৰ্শনিক অংশবোৰ বাদ দিয়া হৈছে।[5]
- একাদশ পুথি
- দ্বাদশ পুথি
এইবোৰৰ ভিতৰত, দশম পুথি, যাক স্থানীয়ভাৱে দশম বুলি কোৱা হয়, বিশেষকৈ মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ গ্ৰন্থসমূহৰ মাজত বহুলভাৱে জনপ্ৰিয়, কীৰ্তন-ঘোষাৰ পাছত দ্বিতীয় স্থানত।[6] শংকৰদেৱৰ নবম পুথিৰ ৰূপান্তৰ হেৰাই গ'ল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
অন্য ৰূপান্তৰকাৰীসকল হ’ল:
- চতুৰ্থ পুথি: অনন্ত কন্দলী, অনিৰুদ্ধ কবি, গোপাল চৰণ দ্বিজ
- পঞ্চম পুথি: অনিৰুদ্ধ কবি
- সপ্তম পুথি: কেশৱ দাস
- নৱম পুথি: কেশৱ দাস
- দশম পুথি: অনন্ত কন্দলী (সহ অংশ)
মূলৰ সৈতে পাৰ্থক্য
[সম্পাদনা কৰক]সংস্কৃতত লিখা মূলখন শংকৰদেৱে সেই সময়ৰ অসমীয়া শব্দ আৰু প্ৰবচনলৈ অনুবাদ কৰিছিল যদিও সেয়া শব্দাংশৰ অনুবাদ নাছিল। তেওঁ ইচ্ছাকৃতভাৱে অসমৰ পৰিস্থিতিৰ লগত খাপ খুৱাই কিছুমান খণ্ড বাদ দি আন কিছুমানৰ সাৰাংশ বা বিশদভাৱে উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ ফুলৰ নাম সলনি কৰি অসমত পোৱা ফুলৰ নাম দিছিল। তাতোকৈ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, মূল গ্ৰন্থসমূহত বৰ্ণাশ্ৰমৰ কথা উল্লেখ আছে যদিও তেওঁ নতুন সামাজিক ব্যৱস্থাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। কিছুমান অধিক অস্পষ্ট দাৰ্শনিক অংশৰ মূলভাব আকাৰত উল্লেখ হৈছিল যাতে অসমৰ সাধাৰণ মানুহে সহজতে বুজিব পাৰে।[7]
টোকা
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ (Barman 1999, পৃষ্ঠা 121)
- ↑ (Neog 1980, পৃষ্ঠা 181–182)
- ↑ (Neog 1980, পৃষ্ঠা 187)
- ↑ (Neog 1980, পৃষ্ঠা 186)
- ↑ (Neog 1980, পৃষ্ঠা 188)
- ↑ (Barman 1999, পৃষ্ঠা 122)
- ↑ (Barman 1999, পৃষ্ঠা 121)
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- Srimad-Bhagavat, প্ৰকাশক Nalbari: H Dattabaruah and Co.
- Barman, Sivanath (1999), An Unsung Colossus: An Introduction to the Life and Works of Sankaradeva, প্ৰকাশক Guwahati: Forum for Sankaradeva Studies
- Neog, Maheshwar (1980). Early History of the Vaishnava Faith and Movement in Assam. প্ৰকাশক Delhi: Motilal Banarasidass.