সত্যকাম জাবালা
সত্যকাম জাবালা, যাক সত্যকাম জাবালি বুলিও জনা যায়, এজন বৈদিক ঋষি আছিল, যি প্ৰথমে প্ৰাচীন বৈদিক গ্ৰন্থৰ চতুৰ্থ প্ৰপাথক/অধ্যায় চান্দোগ্য উপনিষদত প্ৰকাশ পাইছে।[1]
বাল্যৱস্থাতে ব্ৰহ্মচাৰী হ’বলৈ মন কৰি সত্যকামে মাতৃ জবালাৰপৰা তেওঁৰ পিতৃ আৰু পৰিয়ালৰ বিষয়ে জানিবলৈ ইচ্ছা কৰে। তেওঁৰ মাকে তেওঁক কয় যে, তেওঁ যৌৱনত বহু ঠাইত ঘূৰি ফুৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ নিজ কৰ্মৰ প্ৰতি নিষ্ঠাৱান বিভিন্ন লোকৰ যত্ন লৈছিল কিন্তু তেওঁলোকৰ বংশৰ বিষয়ে নাজানিছিল। গতিকে, তেওঁ কয় যে, এই জগতত তেওঁৰ যি আছে, সত্যকামেই আছে; গতিকে তোমাক সত্যকাম জাবালা বুলি কোৱা হ’ব।
জ্ঞানলাভৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ তেওঁ ব্ৰহ্মচৰ্যৰ বাবে পঢ়াশালিত থাকিবলৈ ঋষিৰ অনুমতি বিচাৰি হৰিদ্ৰুমতা গৌতমৰ ওচৰলৈ যায়। গুৰুৱে সুধিলে, "মোৰ প্ৰিয় পুত্ৰ, তুমি কোন পৰিয়ালৰপৰা আহিছা?" সত্যকামে উত্তৰ দিলে যে, তেওঁৰ পিতৃ-পৰিচয় অনিশ্চিত, কাৰণ তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁৰ পিতৃ কোন সেইটো নাজানে। তেওঁ কয় যে, মাকে দিয়া পৰিচয়সূচক নাম, সত্যকাম জাবালা। তেওঁৰ নিষ্কলুষতা আৰু তেওঁৰ অধ্যয়ন ইচ্ছাৰ প্ৰমাণ পাই ঋষিয়ে ঘোষণা কৰে যে ল'ৰাজনৰ চৰিত্ৰত এজন "ব্ৰাহ্মণ, ব্ৰহ্ম জ্ঞানৰ প্ৰকৃত সাধক"ৰ চিন আছে আৰু তেওঁক নিজৰ পঢ়াশালিত শিষ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।[2][3]
ঋষিয়ে সত্যকামক চাৰিশ গৰু চোৱা-চিতা কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে আৰু হাজাৰ গৰু বৃদ্ধি হ’লে উভতি আহিবলৈ কয়।[3] তাৰ পিছত প্ৰতীকী কিংবদন্তিটোত সত্যকামৰ কথোপকথন এটা ম’হ, একুৰা জুই, এটা হাঁহ আৰু এটা ডুবাৰু চৰাই (মদ্গু, মদ্গু)ৰ সৈতে উপস্থাপন কৰা হয়, যিবোৰ ক্ৰমে বায়ু, অগ্নি, আদিত্য আৰু প্ৰাণৰ প্ৰতীক।[1] তাৰ পিছত সত্যকামে এই জীৱবোৰৰপৰা শিকে যে ব্ৰহ্মৰ ৰূপ সকলো মূল দিশতে (উত্তৰ, দক্ষিণ, পূব, পশ্চিম), জগত-বস্তু (পৃথিৱী, বায়ুমণ্ডল, আকাশ আৰু সাগৰ), পোহৰৰ উৎস (অগ্নি, সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, বিজুলী), আৰু মানুহত (শ্বাস, চকু, কাণ আৰু মন) আছে।[2] সত্যকামে হাজাৰ গৰু লৈ গুৰুৰ ওচৰলৈ উভতি আহে, আৰু বিনম্ৰভাৱে বাকীখিনি, ব্ৰাহ্মণৰ স্বভাৱ (আধ্যাত্মিক, চূড়ান্ত বাস্তৱ) শিকে।
সত্যকামে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি হিন্দু পৰম্পৰা অনুসৰি এজন প্ৰখ্যাত ঋষি হৈ পৰে। তেওঁৰ নামেৰে এখন বৈদিক বিদ্যালয়ৰ নামকৰণ কৰা হৈছে, লগতে প্ৰভাৱশালী প্ৰাচীন গ্ৰন্থ জাবালা উপনিষদ – সন্ন্যাস (এজন হিন্দু সন্ন্যাসীৰ মঠ জীৱন)ৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ।[4] উপকোচলা কমলায়ন সত্যকাম জবালাৰ ছাত্ৰ আছিল, যাৰ কাহিনী চান্দোগ্য উপনিষদতো উপস্থাপন কৰা হৈছে।[5] সত্যকাম জাবালাৰ গুৰু গৌতমে তেওঁক পতন নাম দিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ 1.0 1.1 Robert Hume, Chandogya Upanishad 4.4 - 4.9, The Thirteen Principal Upanishads, Oxford University Press, pages 218-221
- ↑ 2.0 2.1 Chandogya Upanishad with Shankara Bhashya Ganganath Jha (Translator), pages 189-198
- ↑ 3.0 3.1 Max Muller, Chandogya Upanishad 4.4 - 4.9, The Upanishads, Part I, Oxford University Press, pages 60-64 with footnotes
- ↑ Paul Deussen, Sixty Upanishads of the Veda, Volume 2, Motilal Banarsidass, আই.এচ.বি.এন. 978-8120814684, pages 757-758
- ↑ Danielle Feller (2004). Sanskrit Epics. Motilal Banarsidass. পৃষ্ঠা. 217. ISBN 978-81-208-2008-1. https://books.google.com/books?id=G3yQJU-4mOoC.