সদস্য বাৰ্তা:Hiranyadhan

বিষ্ণু শইকীয়া⇒✉ 13:47, 15 ফেব্ৰুৱাৰী 2013 (UTC)

বাঘমাৰা নামৰ উৎপত্তি

বৰপেটা জিলাৰ বজালী মহকুমাৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ এখন লেখত লব লগিয়া গাওঁ বাঘমাৰা ৷ মিশ্ৰিত জন গাঠনিৰে স্ব-স্ব ধৰ্মীয় গৰিমাৰে বসবাস কৰি থকা আমাৰ অতিকৈ আপোন এইখন বাঘমাৰা… অতিতত এই ঠাইখন অটব্য হাবিৰে ভৰা এখন জয়াল ঠাই আছিল৷ হাবিত বাভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ লগতে বাঘ আছিল৷ সময়ত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা কিছুমান সাহসী মানুহে হাবি কাটি ঠাই মুকলি কৰি ইয়াত থকা বাঘকেইটা মাৰি বসতি পাতিলে৷ ফলত এই ঠাইখন কালক্ৰমত বাঘমাৰা নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল৷ এয়েই বাঘমাৰা নামৰ উৎপত্তিৰ সম্পৰ্কে সৰ্বসাধাৰণৰ ধাৰণা৷ এই ধাৰণা আমাৰো আছিল যদিও ইয়াৰ পৰিবেশ আৰু অৱস্থানৰ পৰ্যালোচনা কৰি প্ৰতীতি জন্মিল যে উক্ত ধাৰণা সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়৷ আমি জনাত বাঘমাৰাৰ পৰা আঢ়ৈ মাইল পশ্চিমে পহুমাৰা নদীৰ পশ্চিম পাৰত থকা “বৰজাৰ” আছিল অসংখ্য বাঘৰ বাসস্থান৷ নদা পাৰ হৈ আহি বাঘবিলাকে কাষতে থকা বতীয়ামাৰী, কঠালমূৰী, চৰ্ণা আদি গাওঁত সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ সন্ত্ৰাস জৰ্জৰ মানুহবোৰে বিভিন্ন উপায়েৰে তাত থকা বাঘ বিলাক মাৰি শেষ কৰিলে৷ কিন্তু সেই বিলাক ঠাই বাঘমাৰা বুলি খ্যাত নহ’ল৷ ইয়াৰ বিপৰীতে বাঘমাৰাত কোনো হাবি থকাৰ প্ৰমান নাই আৰু ইয়াত বাঘমাৰাৰো কোনো নজিৰ নাই৷ অথচ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হ’ল৷ সেইসময়ৰ কিছুমান মানুৰ মুখৰ পৰা শুনা মতে বনৰ বাঘ মৰাৰ কাৰণে এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱা নাই৷ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱাৰ এচি সুন্দৰ কাহিনী আছে৷ সেই কাহিনীটো এনে ধৰণৰ… বৰপেটা জিলাৰ বজালী মহকুমাৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ এখন লেখত লব লগিয়া গাওঁ বাঘমাৰা ৷ মিশ্ৰিত জন গাঠনিৰে স্ব-স্ব ধৰ্মীয় গৰিমাৰে বসবাস কৰি থকা আমাৰ অতিকৈ আপোন এইখন বাঘমাৰা… বৰপেটা জিলাৰ বজালী মহকুমাৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ এখন লেখত লব লগিয়া গাওঁ বাঘমাৰা ৷ মিশ্ৰিত জন গাঠনিৰে স্ব-স্ব ধৰ্মীয় গৰিমাৰে বসবাস কৰি থকা আমাৰ অতিকৈ আপোন এইখন বাঘমাৰা… অতিতত এই ঠাইখন অটব্য হাবিৰে ভৰা এখন জয়াল ঠাই আছিল৷ হাবিত বাভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ লগতে বাঘ আছিল৷ সময়ত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা কিছুমান সাহসী মানুহে হাবি কাটি ঠাই মুকলি কৰি ইয়াত থকা বাঘকেইটা মাৰি বসতি পাতিলে৷ ফলত এই ঠাইখন কালক্ৰমত বাঘমাৰা নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল৷ এয়েই বাঘমাৰা নামৰ উৎপত্তিৰ সম্পৰ্কে সৰ্বসাধাৰণৰ ধাৰণা৷ এই ধাৰণা আমাৰো আছিল যদিও ইয়াৰ পৰিবেশ আৰু অৱস্থানৰ পৰ্যালোচনা কৰি প্ৰতীতি জন্মিল যে উক্ত ধাৰণা সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়৷ আমি জনাত বাঘমাৰাৰ পৰা আঢ়ৈ মাইল পশ্চিমে পহুমাৰা নদীৰ পশ্চিম পাৰত থকা “বৰজাৰ” আছিল অসংখ্য বাঘৰ বাসস্থান৷ নদা পাৰ হৈ আহি বাঘবিলাকে কাষতে থকা বতীয়ামাৰী, কঠালমূৰী, চৰ্ণা আদি গাওঁত সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ সন্ত্ৰাস জৰ্জৰ মানুহবোৰে বিভিন্ন উপায়েৰে তাত থকা বাঘ বিলাক মাৰি শেষ কৰিলে৷ কিন্তু সেই বিলাক ঠাই বাঘমাৰা বুলি খ্যাত নহ’ল৷ ইয়াৰ বিপৰীতে বাঘমাৰাত কোনো হাবি থকাৰ প্ৰমান নাই আৰু ইয়াত বাঘমাৰাৰো কোনো নজিৰ নাই৷ অথচ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হ’ল৷ সেইসময়ৰ কিছুমান মানুৰ মুখৰ পৰা শুনা মতে বনৰ বাঘ মৰাৰ কাৰণে এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱা নাই৷ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱাৰ এচি সুন্দৰ কাহিনী আছে৷ সেই কাহিনীটো এনে ধৰণৰ… অতিতত এই ঠাইখন অটব্য হাবিৰে ভৰা এখন জয়াল ঠাই আছিল৷ হাবিত বাভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ লগতে বাঘ আছিল৷ সময়ত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা কিছুমান সাহসী মানুহে হাবি কাটি ঠাই মুকলি কৰি ইয়াত থকা বাঘকেইটা মাৰি বসতি পাতিলে৷ ফলত এই ঠাইখন কালক্ৰমত বাঘমাৰা নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল৷ এয়েই বাঘমাৰা নামৰ উৎপত্তিৰ সম্পৰ্কে সৰ্বসাধাৰণৰ ধাৰণা৷ এই ধাৰণা আমাৰো আছিল যদিও ইয়াৰ পৰিবেশ আৰু অৱস্থানৰ পৰ্যালোচনা কৰি প্ৰতীতি জন্মিল যে উক্ত ধাৰণা সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়৷ আমি জনাত বাঘমাৰাৰ পৰা আঢ়ৈ মাইল পশ্চিমে পহুমাৰা নদীৰ পশ্চিম পাৰত থকা “বৰজাৰ” আছিল অসংখ্য বাঘৰ বাসস্থান৷ নদা পাৰ হৈ আহি বাঘবিলাকে কাষতে থকা বতীয়ামাৰী, কঠালমূৰী, চৰ্ণা আদি গাওঁত সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ সন্ত্ৰাস জৰ্জৰ মানুহবোৰে বিভিন্ন উপায়েৰে তাত থকা বাঘ বিলাক মাৰি শেষ কৰিলে৷ কিন্তু সেই বিলাক ঠাই বাঘমাৰা বুলি খ্যাত নহ’ল৷ ইয়াৰ বিপৰীতে বাঘমাৰাত কোনো হাবি থকাৰ প্ৰমান নাই আৰু ইয়াত বাঘমাৰাৰো কোনো নজিৰ নাই৷ অথচ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হ’ল৷ সেইসময়ৰ কিছুমান মানুৰ মুখৰ পৰা শুনা মতে বনৰ বাঘ মৰাৰ কাৰণে এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱা নাই৷ এই ঠাইৰ নাম বাঘমাৰা হোৱাৰ এচি সুন্দৰ কাহিনী আছে৷ সেই কাহিনীটো এনে ধৰণৰ… কেবা শ বছৰ আগতে বৰ্তমানৰ বাঘমাৰাৰ পশ্চিম দিশেৰে বৈ গৈছিল শুকুলা নদী৷ এটিয়াৰ বাঘমাৰা ছোৱালী হাইস্কুলৰ কাষেৰে এটি জান বৈ গৈ শুকুলা নদীত মিলিছিল৷ এই জানৰ পাৰতেই আছিল এখন কুমাৰ (হীড়া)৷ জীৱিকাৰ সন্ধানত সুদূৰ দক্ষিণৰ পৰা নদী পথেৰে আহি সুবিধাজনক ঠাই পাই তেওঁলোকে ইয়াতে বসতি স্থাপন কৰিছিল৷ মানুহৰ প্ৰয়োজনীয় বিভন্ন মাটিৰ পাত্ৰ তেওঁলোকে তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু এই পাত্ৰ বিলাকৰ বিনিময়ত তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু যেনে- ধান, মাহ, সৰিয়হ, আদি সংগ্ৰহ কৰিছিল৷ মাটিৰ পাত্ৰ তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে তেওঁলোকে বহুত দক্ষিণৰ পৰা নাওৰে মাটি আনিছিল৷ মাটি আনিবলৈ দুই তিনি জন মানুহ একেলগে গৈছিল৷ এবাৰ আটহু,জলহু আৰু বদৰু নামৰ তিনিজন মানুহ মাটি আনিবলৈ যাওঁতে নদীৰ পাৰৰ এজোপা বট গছৰ তলত এজন সন্যাসী লগ পাইছিল৷ সেইদিনা তেওঁলোকে সেই সন্যাসীৰ ঘাটত নাওঁ বান্ধি সন্যাসীৰ লগত নিশা কটাইছিল৷ সেই নিশাই তেওঁলোকৰ মাজৰ আতহু নামৰ লোকজনে সন্যাসীৰ পৰা কেবাটাও মন্ত্ৰ শিকিছিল৷ মন্ত্ৰ বিলাকৰ ভিতৰত এটি আছিল মানুহক বাঘ কৰা মন্ত্ৰ৷ সেইবাৰ মাটি লৈ অহাৰ পিছত যেতিয়া গাওঁৰ মানুহে জলহু আৰু বদৰুৰ পৰা এই কথা গম পালে তেতিয়া সকলোৰে মানুহ বাঘ চাবলৈ ইচ্ছা হ’ল৷ ঘৈনিয়েক বতাহীয়েও সেই একেই ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিলে৷ আতহুই তেতিয়া কাৰনো বাঘ হ’বলৈ ইচ্ছা আছে শুধিলে৷ কোনেও কিন্তু বাঘ হ’বলৈ আগবাঢ়ি নাহিল৷ অবশেষত নিজেই বাঘ হ’ব বুলি ঠিক কৰিলে আৰু দুটি মাটিৰ পাত্ৰত পানীলৈ মন্ত্ৰপুত কৰিলে আৰু ঘৈনিয়েকক কলে- “বাওঁফালৰ পাত্ৰটোৰ পানী মোৰ গাত ছতিয়াই দিলে মই বাঘ হ’ম আৰু সোঁ ফালৰ পাত্ৰটিৰ পানী ছটিয়াই দিলে মই পুনৰ মানুহ হ’ম৷” আতহু বাঘ হোৱাৰ বাবে সাজু হ’ল৷ সম্মুখত এটি হাঁহ বান্ধি থলে৷ মন্ত্ৰপুত পানী হাতত লৈ বতাহীয়ে ভয়ে ভয়ে আতহুৰ গাত ছতিয়াই দিলে৷ মুহূৰ্ততে তাৰ চৰিত্ৰৰ আমোল পৰিবৰ্তন হ’ল৷ তাৰ দৃষ্টিত হিংস্ৰ ভাব ফুলি উঠিল-সি বাঘৰ দৰে গুজুৰিবলৈ ধৰিলে আৰু এক জাঁপ মাৰি সম্মুখত থকা হাঁহটো থাপ মাৰি ধৰি দাঁতেৰে কামুৰি ডিঙ চিঙি পেলালে আৰু তেজ পিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ মূৰ্তি দেখি বতাহীৰ চুৰ্তি হেৰাল৷ তাই পানীৰ পাত্ৰসহ কঁপি কঁপি আন মানুহৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰিলে৷ দৌৰ মাৰতে বতাহীৰ হাতৰ পৰা মন্ত্ৰপুত পানীৰ পাত্ৰ ভাগি পানীখিনি মাটিত পৰি গ’ল৷ আতহুক পুনৰ মানুহ কৰাৰ উপায় চিৰদিনৰ কাৰণে নাইকিয়া হ’ল৷ মানুহ বিলাকে বিপদ বুজি পাই চিঞয়ৰ বাখৰ লগাই দিলে৷ বাঘটোৱে ভয় পাই ওচৰৰ জোপোহাত আশ্ৰয় ললে৷ মানুহবোৰে সাধুবাবাৰ সন্ধানত জলহু আৰু বদৰুক পঠালে৷ পাচঁ দিন পিছত সাধুবাবাক লগ নাপাই ব্যৰ্থ মনোৰথ লৈ সিহঁত উভতি আহিল৷ ওচৰে পাজৰে থকা বেজবোৰেও নিজৰ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিলে৷ বাঘটোৱে হাঁহ, ছাগলি, গৰু আক্ৰমন কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তাক পুনৰ মানুহ কৰাৰ আন একো উপাই নেদেখি ৰাইজে মেলপাতি তাক মাৰি পেলোৱাৰ সিদ্ধান্ত ললে৷ সেইমতে এদিন গাওঁৰ সকলো মানুহে ডাং-টাঙোন লৈ ওলাই আহিল আৰু তাক আগুৰি ধৰি মাৰি পেলালে৷ দূৰ-দূৰণিলৈকে বাঘটো মৰাৰ খবৰ বিয়পি পৰিল৷ বহুতে বাঘমাৰা চাবলৈ আহিলে৷ ইয়াৰ পিছত যিকোনো মানুহে ইয়ালৈ আহিলে বাঘমাৰালৈ অহাবুলি কবলৈ ললে৷ এনেদৰে এই ঠাইখনৰ নাম বাঘমাৰা বুলি প্ৰখ্যাত হৈ পৰিলে৷