সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব

সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব (বাংলা: সুবাব়বন ব়ীডিং ক্লাব) ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ কলকাতাৰ অন্যতম পুৰণি পুথিভঁৰাল। ১৮৮৮ চনত বেলিয়াঘাটা নৰকেলডাংগা অঞ্চলৰ নৰকল্ডাংগা হাইস্কুলৰ এটা সৰু কোঠাত সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এই অঞ্চলৰ কিংবদন্তি ব্যক্তি ছাৰ গুৰুদাস বেনাৰ্জী, ৰাজা ৰাজেন্দ্ৰলাল মিত্ৰ, ৰাখাল চন্দ্ৰ ঘোষ আৰু বিদ্যালয়ৰ নিষ্ঠাৱান শিক্ষক হৰিশ চন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীয়ে তেতিয়াৰ উপনগৰ কলিকতাৰ এই পূব অংশৰ বাবে এটা পুথিভঁৰাল খোলাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

ইতিহাস

১৮৬২ চনত নৰকেলডাঙা অঞ্চলত "নাৰিকেলডাংগা হাইস্কুল" প্ৰতিষ্ঠা হয়। বিদ্যালয়খনৰ আৰম্ভণিৰ আঁৰৰ অন্যতম প্ৰধান সমৰ্থক আছিল ছাৰ গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়। ইয়াৰ পিছত ১৮৮৮ চনত বিদ্যালয়খনত অনুষ্ঠিত এখন সভাৰ সময়ত পুথিভঁৰালৰ প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰা হয়, যাৰ ফলত অৱশেষত "সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব" গঠন হয়। প্ৰথম অৱস্থাত এই পুথিভঁৰালটো শিক্ষক হৰিশচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীয়ে পৰিচালনা কৰিছিল আৰু পিছত বিদ্যালয়ৰ ভিতৰত স্থানৰ অভাৱৰ বাবে পুথিভঁৰালটো নিজ বাসগৃহলৈ স্থানান্তৰিত কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯০০ চনত তেওঁ পুথিভঁৰালটোৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ বাবে মাটি ক্ৰয় কৰে।

দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ১৯০৮ চনত উপযুক্ত ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অভাৱৰ বাবে পুথিভঁৰালটো সাময়িকভাৱে বন্ধ কৰিবলগীয়া হয়। কিন্তু ১৯১৭ চনত স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলৰ সহযোগত পুথিভঁৰালটোৱে ৫৩ নং তালপুকুৰ পথত থকা নলিনিকান্ত বসুৰ বাসগৃহত এটা নতুন ঘৰ বিচাৰি পায়। এই সময়ছোৱাত পুথিভঁৰালৰ বাবে কোনো স্বতন্ত্ৰ অট্টালিকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল। অৱশেষত ইষ্ট চাবাৰবান পৌৰসভা আৰু শ্ব’ ৱালেছ কোম্পানীকে ধৰি বিভিন্ন ব্যক্তি আৰু সংগঠনৰ অৱদানৰ জৰিয়তে পুথিভঁৰালটো ৫৩ টালপুকুৰ ৰোডৰ প্ৰাৰম্ভিক স্থানৰপৰা ৩৩ টালপুকুৰ ৰোডত থকা নিজৰ চৌহদলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। বৰ্তমান এই পুথিভঁৰালটোত ৫৫০ জন সদস্য আৰু প্ৰায় ৩৫,০০০খন কিতাপৰ সংগ্ৰহ আছে।

১৯২৪ চনত পুথিভঁৰালটোৰ বাবে দুমহলীয়া অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হয়। আমোদজনক কথাটো হ’ল, সেই সময়ত অঞ্চলটোত বিশেষভাৱে ছোৱালীৰ বাবে কোনো শিক্ষানুষ্ঠান নাছিল। ১৯২৫ চনতহে "সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব"ৰ সদস্যসকলে একত্ৰিত হৈ স্থানীয় ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ বাবে "সুৰহকন্যা বিদ্যালয়" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। যিবোৰ ক্ষেত্ৰত ছাত্ৰৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাইছিল, সেইবোৰ ক্ষেত্ৰত অতিৰিক্ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে পুথিভঁৰালটো তিনিটা মহলালৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হ’ব।

বিদ্যালয়খনৰ উদ্বোধনী বৰ্ষত ব্ৰজেন্দ্ৰনাথ বসুৰ কন্যা ৰেনুৰ উল্লেখযোগ্য উপস্থিতিকে ধৰি ত্ৰিছগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ ৰেণুৱে দক্ষিণেশ্বৰ শ্ৰী সাৰদা মঠ আৰু মিছনৰ দ্বিতীয় সভাপতিৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি প্ৰব্ৰজিকা মোক্ষপ্ৰণ মাতাজী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিব। আৰম্ভণিৰ তিনি বছৰৰ পাছত বিদ্যালয়খনে আশাক ছাত্ৰী হিচাপে আদৰণি জনায়। পিছলৈ মুক্তিপ্ৰণ মাতাজী নামেৰে পৰিচিত আশাই শ্ৰীসাৰদ মঠৰ প্ৰথম নিয়মীয়া সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামভৰ্তি বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ২৭ হৰে মোহন ঘোষ লেনত থকা কাষৰীয়া সম্পত্তিটো অধিগ্ৰহণ কৰা হয়, যাৰ ফলত "সুৰুকন্যা বিদ্যালয়" এই নতুন স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।