সূত

সূত (সংস্কৃত: सूत) হিন্দু পুৰাণিক কাহিনীৰ চৰাই আৰু মিশ্ৰিত জাতি বা সম্প্ৰদায় দুয়োটাকে বুজায়। মনু স্মৃতি (১০.১১.১৭)ৰ মতে সূত জাতি ক্ষত্ৰিয় পিতৃ আৰু ব্ৰাহ্মণ মাতৃৰ সন্তান। আৰু কেইবাখনো পুৰাণৰ কথক ৰোমাহৰ্ষণৰ পুত্ৰ উগ্ৰশ্ৰৱা সৌতিকো সূত বুলি কোৱা হৈছিল। লুডো ৰ'চাৰে আঙুলিয়াই দিয়ে যে, সূতক জাতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো ৰোমাহৰ্ষণ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ উগ্ৰশ্ৰৱ সৌতিৰ বৰ্ণনাৰ বাবে পূৰ্বতে সূতৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা পৃথক হ'ব পাৰে।^{[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]}।আৰ এন ডাণ্ডেকাৰে কৈছে যে সূত জাতি পুৰাণৰ কাহিনীৰ পৰা পৃথক।

"ব্ৰাহ্মণ্য ক্ষত্ৰিয়ৎসুতো প্ৰাতিলোম্যেনা জায়তে। গজবন্ধনমশ্বানাং বাহনং কৰ্ম সাৰথেঃ।২৯।" বৈশ্যধৰ্মেসু সূতস্য অধিকাৰঃ ক্ৱচিদভেদ। জাতিবিঃ – ক্ষত্ৰিয়নামসৌ ধৰ্ম কৰ্তুমাৰ'হাত্যাশতঃ। কিঞ্চিকা ক্ষত্ৰজাতিভ্যো ন'য়ুনাতা তস্য জয়তে ॥ ৩০ ॥"

"ব্ৰাহ্মণ নাৰীত ক্ষত্ৰিয়ৰ প্ৰতিলোম বিবাহৰ পৰা সূত জাতিৰ জন্ম হয়। হাতী পালন আৰু ৰথ চলোৱা তেওঁলোকৰ জীৱিকা, বৈশ্যধৰ্মত তেওঁলোকৰ কোনো অধিকাৰ নাই। "জাতি বিবেক"ত লিখা আছে যে তেওঁলোকে ক্ষত্ৰিয়ৰ সকলো কৰ্তব্য কৰিব পাৰে, কিন্তু ই ক্ষত্ৰিয় জাতিতকৈ অলপ কম, ই দ্বাদশ"॥ ২৯ ॥ ৩০ ॥ জাতিভাস্কৰ

মহাকাব্য মহাভাৰতত সূতক প্ৰায়ে ৰথী হিচাপেও উল্লেখ কৰা হৈছে। কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ চৰিত্ৰ কৰ্ণৰ পোষক পিতৃ-মাতৃ আছিল সূত। সেয়েহে কৰ্ণকো সূত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। মৎস্য সেনাৰ সেনাপতি কীচক আছিল এজন সূত।

মহাকাব্য মহাভাৰতৰ মতে সূতৰ দুটা মূল বৃত্তি আছিল কাহিনী কোৱা আৰু ৰথ চলোৱা।