স্বৰভানু
স্বৰভানু (সংস্কৃত: स्वर्भानु)[1] বৈদিক পৌৰাণিক কাহিনীত পৰম্পৰাগতভাৱে সূৰ্যগ্ৰহণ আৰু চন্দ্ৰগ্ৰহণৰ বাবে দায়ী বুলি গণ্য কৰা এক অসুৰ। এই নামটো পৌৰাণিক কাহিনীত ৰাহু আৰু কেতুৰ বৈশিষ্ট্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়,[1] যিসকল সূৰ্যগ্ৰহণ আৰু চন্দ্ৰগ্ৰহণৰ সৈতেও জড়িত।
কিম্বদন্তি
[সম্পাদনা কৰক]ৰাহু
[সম্পাদনা কৰক]ঋগবেদৰ ধাৰাৰ পুথিত স্বৰভানুক দুবাৰকৈ অসুৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[2] স্বৰভানুৱে সূৰ্যক আঘাত কৰি সূৰ্য্যক আন্ধাৰেৰে ছাঁ পেলোৱাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[3] ষ্টেলা ক্ৰামৰিচে এই কাৰ্যক স্বৰভানুক সূৰ্যতকৈও ডাঙৰ দেৱতা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা বুলি গণ্য কৰে।[1] ইয়াৰ পিছত ঋগবেদত আৰু কোৱা হৈছে যে স্বৰ্গৰজা - ইন্দ্ৰই স্বৰভানুক আঘাত কৰিছিল আৰু অত্ৰিয়ে লুকাই থকা সূৰ্যক বিচাৰি পাই তাৰ ঠাইত আকাশত ৰাখিছিল।[2][4] স্বৰভানু পুনৰ যজুৰ্বেদ আৰু ব্ৰাহ্মণত প্ৰকাশ পাইছে।[2] ব্ৰাহ্মণসকলৰ মতে স্বৰভানুৱে অন্ধকাৰেৰে আদিত্য (সূৰ্য) ঢাকিছিল, যাক অৱশ্যে দেৱতাসকলে স্বৰ (উচ্চাৰণ) দ্বাৰা মুক্ত কৰিছিল।[5]
শুক্ৰৰ (শুক্ৰাচাৰ্য) সহায়ক স্বৰভানু অসুৰৰ গুৰুও আছিল। তেওঁ প্ৰতাৰণা কৰি মোহিনীয়ে আগবঢ়োৱা অমৃতক গলাধঃকৰণ কৰিলে, যাৰ ফলত তাৰ লগে লগে মূৰ কাটি পেলোৱাৰ পিছতো দুটা সত্ত্বা হিচাপে অমৰত্ব লাভ কৰিলে: তেওঁৰ মূৰ ৰাহু আৰু শৰীৰক কেতু হিচাপে জনা গ’ল।[6][7]
মহাভাৰতৰ মতে সূৰ্য দেৱতা সূৰ্যকো "স্বৰভানুৰ শত্ৰু" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[8][9] স্বৰভানুৱে সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ উভয়কে কাঁড়েৰে আঘাত কৰে বুলি কোৱা হয়, স্বৰ্গৰ পদাৰ্থবোৰক ঋগবেদৰ দৰে অত্ৰিৰ দ্বাৰা পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হয়।[4]
হৰিবংশ গ্ৰন্থ অনুসৰি,[10] স্বৰভানুৱে কালনেমিক তাৰকাৰাজ্যৰ মাজেৰে লৈ যায়। এখন পুৰাণত স্বৰভানুক দেৱী সিংহিকা(মাৰ্জাৰ বা মেকুৰী) ('সৰু সিংহনী')ৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[11]
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- ↑ 1.0 1.1 1.2 Kramrisch, Stella; Burnier, Raymond (1976). The Hindu temple. 2. Motilal Banarsidass Publ.. পৃষ্ঠা. 325–6. ISBN 978-81-208-0224-7. https://books.google.com/books?id=8-aS52MgIkMC&dq=svarbhanu&pg=PA325.
- ↑ 2.0 2.1 2.2 Wash Edward Hale (1986). Ásura- in early Vedic religion. Motilal Banarsidass. পৃষ্ঠা. 63–6. ISBN 978-81-208-0061-8. https://books.google.com/books?id=wN6dz2UZkw4C&dq=svarbhanu&pg=PA63.
- ↑ Mitchiner 1982, p. 258
- ↑ 4.0 4.1 Antonio Rigopoulos. Dattātreya: the immortal guru, yogin, and avatāra. পৃষ্ঠা. 3–4.
- ↑ Jaiminīya Brāhmaṇa 2:386; Maitrāyaṇi Brāhmaṇa 4:5:2
- ↑ Chander 2000, p. 2
- ↑ B S Shylaja, H R Madhusudan (1999). Eclipse. Universities Press. পৃষ্ঠা. 2. ISBN 978-81-7371-237-1. https://books.google.com/books?id=OQo37jub5TcC&dq=Swarbhanu&pg=PA2.
- ↑ ""Sambhava" parvan, Section LXVII". Archived from the original on 2012-03-01. https://web.archive.org/web/20120301061802/http://www.booksboost.com/K/Kisari_Mohan_Ganguli_(Translator)/The_Mahabharata_of_Krishna_Dwaipayana_Vyasa/read_page16.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2025-12-24.
- ↑ Johannes Adrianus Bernardus van Buitenen (1981). The Mahabharata. 2. University of Chicago Press. পৃষ্ঠা. 242, 784. ISBN 978-0-226-84664-4. https://books.google.com/books?id=YNZFdBgP2ZEC&dq=svarbhanu&pg=PA782.
- ↑ 1:47:52
- ↑ "Kāla-Sarpa Yoga". Archived from the original on 2015-10-21. https://web.archive.org/web/20151021233855/http://www.cyberastro.com/articles/article_kaal_sarpa1.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 2025-12-24.