হাওনু চাখানু
হাওনু চাখানু (Haonu Chakhanu), যাক হাওনু চাখা চাফাবী বুলিও জনা যায়, হৈছে খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকাৰ ধ্ৰুপদী মেইতেই সাহিত্যিক কৰ্ম নুমিত কাপ্পা (সূৰ্যক গুলীয়াই নমাই অনা)ত উল্লেখ কৰা এগৰাকী প্ৰাচীন মেইতেই মহিলা। তেওঁ খ্বাই নংচেংপাম পিবাহৰ পত্নী, যিজন দাসে তেওঁৰ দুজন মালিকৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰি জ্যেষ্ঠ সূৰ্য টাউহুইৰেং আহানপাক গুলীয়াই নমাই দিছিল। তেওঁ তেওঁৰ স্বামীক সহায় কৰি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সহায়ক ভূমিকা পালন কৰে, যিয়ে তেওঁৰ আৱেগিক আৰু ঘৰুৱা দিশবোৰৰ লগতে প্ৰাচীন মেইতেই সাংস্কৃতিক আখ্যানবোৰত মহিলাসকলৰ নীৰৱ শক্তিক প্ৰদৰ্শন কৰে।[1][2][3]
অৱলোকন
[সম্পাদনা কৰক]হাওনু চাখানু এগৰাকী কৰ্তব্যপৰায়ণ পত্নী আৰু সূৰ্যক গুলীয়াই নমাই অনাৰ বাবে তেওঁৰ স্বামীৰ সাহসী তথা বিপদজনক পৰিকল্পনাৰ এগৰাকী নীৰৱ সহযোগী আছিল। কাহিনীটোত তেওঁৰ অৱদান পৰোক্ষ হ'লেও অপৰিহাৰ্য আছিল কাৰণ তেওঁ তেওঁৰ জন্মগৃহৰ পৰা শক্তিশালী আৰু নমনীয় বাঁহ আনিবলৈ স্বামীয়ে কৰা অনুৰোধ পালন কৰিছিল, যিটো তেওঁৰ স্বামীয়ে এই অভিযানৰ বাবে ধেনু আৰু কাঁড় তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁ কেৱল এগৰাকী ঘৰুৱা সংগীয়েই নাছিল, বৰঞ্চ বিশ্ব পৰিৱৰ্তনকাৰী এক ঘটনাৰ নীৰৱ সহায়কও আছিল।[1][2][3]
চৰিত্ৰ আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ
[সম্পাদনা কৰক]হাওনু চাখানু তেওঁৰ আজ্ঞা পালন, আনুগত্য আৰু আৱেগিক সংযমৰ বাবে জনাজাত। আক্ৰমণৰ বাবে চলি থকা এসপ্তাহজোৰা প্ৰস্তুতিৰ সময়ত তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁক কঠোৰ নিৰ্দেশ দিছিল যাতে তেওঁ ঘৰৰ ভিতৰতে থাকে, নিজৰ বোৱা-কটাত মনোনিবেশ কৰে আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সৈতে কথা পতা বা তেওঁলোকৰ ঘৰখনৰ প্ৰতি কাৰোবাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে। তেওঁ কোনো প্ৰশ্ন নকৰাকৈয়ে স্বামীৰ নিৰ্দেশত সন্মতি জনাইছিল, যিয়ে তেওঁৰ অনুশাসন আৰু বিচক্ষণতা প্ৰদৰ্শন কৰে। গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল যে স্বামীৰ পৰিকল্পনাৰ গুৰুত্ব থকা সত্ত্বেও তেওঁক স্বামীয়ে সবিশেষ জনোৱা নাছিল। তেওঁৰ স্বামীয়ে এই অভিযানটো গোপন কৰি ৰাখিছিল, যিয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বোৰত মৌনতা আৰু দূৰত্ব বজাই ৰখাৰ মেইতেই সাংস্কৃতিক নিয়মৰ লগতে তেওঁৰ স্বামীৰ একক বোজাটোকো প্ৰতিফলিত কৰে।[1][2][3]
অংশগ্ৰহণ
[সম্পাদনা কৰক]হাওনু চাখানুৱে তেওঁৰ স্বামীৰ ধনুৰ্বিদ্যা প্ৰশিক্ষণত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু স্বামীৰ লক্ষ্যৰ নিখুঁততা পৰীক্ষা কৰিবলৈ এক নিষ্ক্ৰীয় লক্ষ্য হিচাপে কাম কৰে। যেতিয়া তেওঁ পানীৰ কলহ লৈ পাহাৰৰ ফালে খোজ কাঢ়ি গৈ আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁৰ কাণফুলিখন দুভাগ কৰিবলৈ এটা কাঁড় নিক্ষেপ কৰিছিল। তেওঁৰ কোনো ক্ষতি নকৰাকৈয়ে তেওঁৰ মূৰত থোৱা এটা কচুৰ শিপাৰ টুকুৰাত স্বামীয়ে আঘাত কৰিছিল। নিজৰ দক্ষতা পৰীক্ষা কৰিবলৈ তেওঁ ধৰি থকা টানকৈ মেলি থোৱা সূতা এডালো তেওঁৰ স্বামীয়ে কাটি পেলাইছিল।[1][2][3]
তথ্যসূত্ৰ
[সম্পাদনা কৰক]- 1 2 3 4 Singh, Ch. Manihar. A History of Manipuri Literature. India: Sahitya Akademi, 1996.
- 1 2 3 4 Bhogeshwar, Oinam (1977). Numit Kappa. http://archive.org.
- 1 2 3 4 Singh, Khelchandra Ningthoukhongjam. History Of Old Manipuri Literature. http://archive.org.