ন্যায়সূত্ৰ

অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ পৰা


ন্যায়শাস্ত্ৰ হৈছে এক প্ৰাচীন ভাৰতীয় দৰ্শন শাস্ত্ৰ। ভাৰতীয় আস্তিক দৰ্শন পৰম্পৰাৰ অন্যতম এই ন্যায়দৰ্শনৰ প্ৰণেতা মহৰ্ষি অক্ষপাদ্ গৌতম Akṣapāda Gautama। ন্যায়দৰ্শনৰ আধাৰগ্ৰন্থ "ন্যায়সূত্ৰ A"[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]। ন্যায়সূত্ৰসমূহ ২য় খ্ৰীষ্টাব্দত বিৰচিত কৰা হৈছিল[1] যদিও পাচত অনেক প্ৰক্ষেপ (interpolation) যোগ কৰা হৈছে .[2]। ন্যায়শাস্ত্ৰ অন্বিক্ষীকি ,তৰ্কশাস্ত্ৰ বা প্ৰমাণশাস্ত্ৰ নামেৰও অভিহিত। ই ভাৰতীয় ন্যায়দৰ্শনৰ আধাৰ।

এই গ্ৰন্থত পাঁচটা অধ্যায় আছে। ন্যায়দৰ্শনত ১৬ বিধ পদাৰ্থৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।এই পদাৰ্থসমূহ হ'ল প্ৰমাণ,প্ৰমেয়,সংশয়, প্ৰয়োজন্,দৃষটান্ত্, সিদ্ধান্ত অৱ্য়্ৱ,তৰ্ক, নিৰ্ণয়,বাদ, জল্প,বিতণ্ডা, হেত্বাভাষ,ছল,জাতি আৰু নিগ্ৰহস্থান।

তথ্যসূত্ৰ[সম্পাদনা কৰক]

  1. B. K. Matilal "Perception. An Essay on Classical Indian Theories of Knowledge" (Oxford University Press, 1986), p. xiv.
  2. Encyclopædia Britannica (2007)