ইফতাৰ

২০০৫ চনত কাইৰোত ইফতাৰ

ইমাম ৰেজা মছজিদ]ত ৰোজাধাৰীৰ বাবে ইফতাৰ পৰিবেশন কৰা।

ৰিয়াধৰ এখন হোটেলত ২০১৬ চনৰ ইফতাৰ বুফে।

ইফতাৰ হ’ল ৰমজান মাহত মুছলমানসকলে মগ্ৰীৱৰ নামাজৰ আদায় কৰাৰ সময়ত বা পাছত ৰোজা ভংগ কৰা সন্ধিয়াৰ আহাৰ।

ইফতাৰ দিনটোৰ দ্বিতীয় আহাৰ; ৰমজানৰ সময়ত দৈনিক ৰোজা চুহুৰ বা চেহৰীৰ ৰাতিপুৱাৰ আগৰ আহাৰ খোৱাৰ লগে লগে আৰম্ভ হয় আৰু দিনৰ পোহৰৰ সময়ত চলি থাকে, সূৰ্যাস্তৰ সময়ত ইফতাৰৰ সন্ধিয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ সৈতে শেষ হয়।

২০২৩ চনত ইউনেস্কোৱে ইফতাৰক অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ তালিকাত যোগ কৰে।

পৰিয়াল আৰু সম্প্ৰদায়সমূহে প্ৰায়ে একত্ৰিত হৈ খাদ্য আৰু প্ৰাৰ্থনা ভাগ-বতৰা কৰে। বহুতো মুছলমান সম্প্ৰদায়ত মছজিদ বা সংগঠনে বৃহৎ সাম্প্ৰদায়িক ইফতাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে।

ইতিহাস

ইছলামিক পৰম্পৰাত ইফতাৰৰ ইতিহাস গভীৰভাৱে শিপাই থকাটো নিশ্চিত। ইয়াৰ শিপা সপ্তম শতিকাৰ ইছলামিক হজৰত মহম্মদৰ জীৱনৰ পৰাই পোৱা যায়, যেতিয়া তেওঁ খাদ্য আৰু পানীৰে ৰোজা ভংগ কৰিছিল আৰু বিশ্বৰ মুছলমানসকলে বহুলভাৱে অনুকৰণ কৰা পৰম্পৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ইফতাৰৰ সাম্প্ৰদায়িক দিশ য'ত মানুহৰ মাজত খাদ্য ভাগ কৰা হয়, সংহতি আৰু সম্প্ৰদায়ৰ সম্পৰ্ক নিশ্চিত কৰাত সহায় কৰে।

ইফতাৰ এক চহকী সামাজিক-সাংস্কৃতিক পৰম্পৰালৈ বিকশিত হৈছে। বিশেষকৈ ইছলামিক সোণালী যুগত এই কথা স্পষ্ট হৈ পৰিছিল যেতিয়া ধনী ব্যক্তিসকলে মুছলমানসকলৰ মাজত দান-বৰঙণি আৰু ঐক্যক উৎসাহিত কৰিবলৈ বিলাসী আহাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। সময়ৰ লগে লগে এই প্ৰথা মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশসমূহত বিয়পি পৰিল। ইয়াৰ উদাহৰণ হ'ল ইৰাণৰ ইমাম ৰেজা মছজিদত ইফতাৰ আয়োজন কৰাৰ পৰম্পৰা যিটো ৩৩২ বছৰ ধৰি চলি আছে, যিয়ে ইফতাৰৰ গভীৰ সাংস্কৃতিক শিপাক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে। ইয়াৰ গুৰুত্বৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ইউনেস্কোৱে ২০২৩ চনত ইফতাৰক অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰে, ইয়াৰ দ্বাৰা পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলা, দাতব্য সংস্থাক প্ৰসাৰ কৰা আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ভূমিকা উদযাপন কৰা হয়।

আজিলৈকে অঞ্চল আৰু দেশৰ মাজত ইফতাৰৰ প্ৰথাৰ পাৰ্থক্য আছে যদিও ইয়াৰ গভীৰ আধ্যাত্মিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক তাৎপৰ্য অব্যাহত আছে। উপবাস ভংগ কৰাটো পৰম্পৰাগতভাৱে খেজুৰ আৰু পানীৰ পৰা আৰম্ভ হয় যদিও পৰিবেশন কৰা খাদ্যসমূহ স্থানীয় সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। দক্ষিণ এছিয়াত ভজা জলপান জনপ্ৰিয়; মধ্যপ্ৰাচ্যত বৃহৎ সাম্প্ৰদায়িক টেবুলে উদাৰতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; আৰু তুৰস্কৰ দৰে ঠাণ্ডা জলবায়ুত আন্তৰিক চূপ পছন্দ কৰা হয়। কোনো কোনো ঠাইত দৰিদ্ৰতা বা সংঘাতৰ দৰে বাধাৰ মাজতো ইফতাৰ বিশ্বজুৰি মুছলমানসকলৰ বাবে কৃতজ্ঞতা, চিন্তা আৰু সংযোগৰ এক শক্তিশালী প্ৰতীক হৈয়েই আছে।

বৰ্ণনা

ইফতাৰ ৰমজানৰ অন্যতম ধৰ্মীয় পালন, আৰু ইয়াক প্ৰায়ে এটা সম্প্ৰদায় হিচাপে কৰা হয়, মুছলমান লোকসকলে একেলগে ৰোজা ভংগ কৰিবলৈ গোট খায়। মাগ্ৰীৱৰ নামাজৰ আহ্বানৰ ঠিক পিছতেই এই আহাৰ গ্ৰহণ কৰা হয়, যিটো সূৰ্যাস্তৰ আশে-পাশে হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে ৰোজা ভংগ কৰিবলৈ তিনিটা খেজুৰ খোৱা হয়, ইছলামিক নবী মহম্মদৰ অনুকৰণত, যিয়ে এইদৰে ৰোজা ভংগ কৰিছিল, কিন্তু এইটো বাধ্যতামূলক নহয়। মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে কাৰোবাক ইফতাৰ খুৱাই সাদাকাহ/জাকাত/দাতব্য হিচাপে দিয়াটো অতি লাভজনক আৰু মহম্মদে এনেকুৱা পালন কৰিছিল।

কিছুমান হাদীছত ইফতাৰৰ অন্তত মহম্মদে তলত দিয়া দোৱা পঢ়িছিল বুলিও উল্লেখ আছে:

“ধহাবা আল-জামা’ ৱা আবতলাত আল-‘উৰুক ৱা থাবাত আল-আজৰ ইনশ্বা’আল্লাহ – “পিয়াহ গুচি গ’ল, শিৰাবোৰ আৰ্দ্ৰ হৈ পৰিছে, আৰু আল্লাহৰ ইচ্ছা হ’লে পুৰস্কাৰ নিশ্চিত কৰা হৈছে।”