আমৰলি টোপ
আমৰলি টোপ
অসমৰ জনজাতি লোকসকলৰ মাজত দেখা পোৱা খাদ্যৰাজিৰ ভিতৰত এবিধ প্ৰিয় খাদ্য হ’ল আমৰলি টোপ৷ আমৰলি পৰুৱাই গছত বাহ বান্ধি থাকে৷ এইবিধ পৰুৱাৰ ৰং ৰঙা আৰু ইয়াৰ পিছৰ অংশত এবিধ এচিড জাতীয় পানীয় জমা থাকে৷ শত্ৰুৰ আক্ৰমণ এইবিধ পৰুৱাই নিজে প্ৰাণ দিও প্ৰতিহত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ পৰুৱা বিধে মুখেৰে কামুৰি নিজৰ গাৰ পিছ অংশৰ পৰা এচিড জাতীয় পানী অকণমান কামোৰা ঠাইত বাকি দিয়ে৷ লগে লগে অসহ্য বিষ অনুভৱ হয়৷ চ’ত-ব’হাগ মাহত এইবিধ পৰুৱাৰ বাহত যথেষ্ট কণী থাকে৷ ইয়াক টোপ বুলিও কয়৷ এই টোপ খোৱা মানুহে আমৰলি পৰুৱাৰ বাহৰ পৰা টোপবোৰ কৌশলেৰে সংগ্ৰহ কৰি আনি পৰিষ্কাৰ কৰি সিবোৰ তেলত ভাজি লয় আৰু মদ বা নিচাজাতীয় পানীয়ৰ লগত পৰিবেশন কৰে৷ টোপটোৰ সোৱাদ কিছু টেঙেচি হয়৷ এই ভজা টোপ কোনো কোনোৱে ভাতৰ লগতো ভাজি হিচাপে খায়৷ বড়ো, চাহ জনজাতি, আহোম আৰু টাই লোকৰ ই বৰ প্ৰিয় খাদ্য৷ তদুপৰি এড়ী পলুৱে বাহ সজাৰ এসপ্তাহ বা দহ দিনৰ পিছত বাহটোৰ ভিতৰৰ পৰা লেটাবোৰ উলিয়াই তাক ভাজি কৰি পৰিৱেশন কৰাও দেখা যায়৷ উজনি অসমত আহোমসকল আৰু অসমৰ অন্যান্য জনজাতীয় লোকৰ মাজত এইবিধ খাদ্য বৰ প্ৰিয়৷[1]
প্রস্তুত প্ৰণালী
[সম্পাদনা কৰক]এই খাদ্যবস্তু সাধাৰণতে চ’ত বা ব’হাগ মাহত সংগ্ৰহ কৰা হয়, যেতিয়া পৰুৱাৰ বাহত কণী অধিক থাকে। টোপবোৰ গছৰ পৰা কৌশলেৰে সংগ্ৰহ কৰি, ভালদৰে ধুই পৰিষ্কাৰ কৰা হয়। তাৰ পাছত সামান্য নুন আৰু তেলত ভাজি লোৱা হয়। কেতবোৰে স্বাদ বৃদ্ধিৰ বাবে আদা, হালধি বা জলকীয়া যোগ কৰে। সাধাৰণতে এই ভাজা টোপ মদ বা নিচাজাতীয় পানীয়ৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়, যদিও কিছুমানে ভাতৰ লগতো খায়।
পৰম্পৰাগত ব্যৱহাৰ
[সম্পাদনা কৰক]এই খাদ্যবস্তু বিশেষকৈ আহোম, টাই-আহোম, বড়ো, মটক, আৰু চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত পৰম্পৰাগতভাৱে ব্যৱহৃত হয়। বনভোজন, গৃহ-উৎসৱ, বা বিহুৰ সময়ত এই খাদ্য পৰিবেশন কৰা হয়। কিছুমান পৰিয়ালত ইয়াক এক ধৰণৰ ঐতিহ্য হিচাপে নতুন প্ৰজন্মলৈ পৰিচয় কৰোৱা হয়।
পুষ্টিগুণ আৰু খাদ্য বিজ্ঞান
[সম্পাদনা কৰক]যদিও এই খাদ্যৰ ওপৰত বিস্তৃত বৈজ্ঞানিক গৱেষণা উপলব্ধ নহয়, তথাপি পতংগজাত খাদ্যত সাধাৰণতে উচ্চ প্ৰোটিন, কেলচিয়াম, আৰু ভিটামিন থাকে। চৰকাৰী গৱেষণাত উল্লেখ কৰা হৈছে যে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ জনজাতীয় খাদ্যৰূপে পতংগৰ ব্যৱহাৰে পুষ্টি ঘাটতি কমাবলৈ সহায় কৰে। আমৰলি টোপও এনে খাদ্যৰ ভাল উদাহৰণ।[2]
সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক গুৰুত্ব
[সম্পাদনা কৰক]আমৰলি টোপ কেৱল খাদ্য নহয়, ই এজনজাতীয় জীৱনধাৰাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ই আত্মনির্ভৰশীলতা, সৃজনশীলতা, আৰু পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ অংশ। এইবিধ খাদ্য অসমৰ বহুজাতিক সমাজৰ খাদ্য সংস্কৃতিত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱস্থানত আছে, যি সময়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি থকাৰ এটি প্ৰচেষ্টা হিচাপে বিবেচিত।
