অৰুণ শৰ্মা

অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ পৰা
অৰুণ শৰ্মা
জন্ম ১৯৩১ চন
সেন্দুৰী আলি, ডিব্ৰুগড়, অসম, ভাৰত
পেচা সহিত্যিক, নাট্যকাৰ
ভাষা অসমীয়া
ৰাষ্ট্ৰীয়তা ভাৰত ভাৰতীয়
নাগৰিকত্ব ভাৰতীয়
উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজী আশীৰ্বাদৰ ৰং
উল্লেখযোগ্য বঁটা সাহিত্য অকাডেমী বঁটা (১৯৯৭)[1]
দাম্পত্যসংগী আৰতি শৰ্মা
সন্তান নন্দিনী, অচিন্ত

অৰুণ শৰ্মা (ইংৰাজী: Arun Sharma, জন্ম:১৯৩১ চন) একেধাৰে এজন নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, প্ৰৱন্ধ লিখক, কবি তথা অনাতাঁৰ শিল্পী আছিল৷ শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য নাটকৰ বাবে খ্যাত। অৰুণ শৰ্মাদেৱ আশীৰ্বাদৰ ৰং শীৰ্ষক উপন্যাস খনৰ বাবে ১৯৯৭ চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ পঞ্চাছখনৰো অধিক অনাতাঁৰ নাটক আৰু অনাতাঁৰ ৰূপক ৰচনা কৰিছে৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন[সম্পাদনা কৰক]

১৯৩১ চনত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ সেন্দুৰী আলিত অৰুণ শৰ্মাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল তিলক চন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল নৰ্মদা কুমাৰী দেৱী। তেওঁৰ পিতৃ সেই সময়ৰ দা টাইমছ অফ ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৩৫ চনত তেওঁৰ পৰিয়াল হেলেমৰ ওচৰৰ হেলেমগুৰিৰ এখন গাঁৱলৈ গুছি যায়। তিলক চন্দ্ৰ শৰ্মাই গান্ধীৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ তেতিয়াৰ পৰা খেতি আৰু সমাজ সেৱাৰ লগত নিজকে জড়িত কৰি ৰাখে। অৰুণ শৰ্মাই তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে আৰু তাৰপৰাই ১৯৪৮ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত কটন কলেজৰ পৰা ১৯৫২ চনত আই এ আৰু ১৯৫৪ চনত শিক্ষা বিষয়ত অনাৰ্চ সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। এইখিনি সময়ৰ পৰাই তেওঁ নাটক আৰু কবিতা ৰচনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

কৰ্মজীৱন[সম্পাদনা কৰক]

১৯৫৪ চনত দা আসাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ আৰ্হি কাকত চাওঁতা হিচাপে অৰুণ শৰ্মাই নিজৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু পিছলৈ এই কাকতৰ সহকাৰী সম্পাদক হৈছিল। ১৯৫৫ চনত তেওঁ জন্ম হোৱা গাঁও হালেমলৈ উভতি যায় আৰু তাত এম চি ডি হাইস্কুলত সহকাৰী অধ্যক্ষ পদত যোগদান কৰে। ১৯৬০ চনত তেওঁ পুনৰ গুৱাহাটীলৈ উভতি আহে আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত যোগদান কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে। প্ৰথমতে ইয়াত প্ৰযোজক হিচাবে কাম কৰিছিল আৰু পিছত জ্যেষ্ঠ প্ৰযোজক হৈছিল। তেওঁ শিক্ষাবিষয়ক প্ৰচাৰ বিভাগৰ মুৰব্বী আছিল আৰু এই বিভাগটোৱে শ্ৰেণীকোঠাৰ বাহিৰত অতিৰিক্ত জ্ঞান যোগাৱাৰ এক মাধ্যম আছিল। ১৯৬৯ চনত তেওঁ লণ্ডনবি বি চিত ৰেডিঅ’ প্ৰ’গাম প্ৰডাকচনৰ ওপৰত ছমহীয়া প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। ১৯৭০ আৰু ১৯৮০ দশকত তেওঁ গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰত নাটক বিভাগৰ সহায়ক আছিল। এই সময়তে তেওঁ ৪৭ খন নাটক আৰু গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰ আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ নেচনেল প্ৰ’গামৰ বাবে আৰু যথেষ্ট সংখ্যক অনাতাঁৰ তথ্যচিত্ৰ (Radio Documentary) ৰচনা আৰু নিৰ্দেশনা কৰে। তেওঁ এই তথ্যচিত্ৰসমূহৰ বাবে তিনিটাকৈ শ্ৰেষ্ঠ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈকে তেওঁ ডিব্ৰুগড় আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ সঞ্চালক হিচাবে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৯০ চনত শ্বিলঙৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’, নৰ্থ ইষ্ট চাৰ্ভিচৰ সঞ্চালক পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা পাছত অৰুণ শৰ্মা সাপ্তাহিক অসমীয়া বাতৰি কাকত পূৰ্বাচলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক (১৯৯০-১৯৯২) হিচাপে আৰু ১৯৯২ চনৰ পৰা ১৯৯৭ চনলৈকে অসম চাহ কমিটীৰ জনসম্পৰ্কৰক্ষী বিষয়া হিচাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। সেই সময়তে অসমত বিভিন্ন বিবাদ হৈছিল আৰু তেওঁক স্থানীয় চাহ উদ্যোগ আৰু অসমীয়া লোকসকল মাজত মিলা-প্ৰীতি আনিবৰ বাবে নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ অসম বুৰঞ্জীক কেন্দ্ৰ কৰি son-et-lumiere (sound-and-light show) ৰচনা কৰি প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু ইয়াক দৈনিক গুৱাহাটীত অৱস্থিত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ২০০২ চনত অসম নাট্য সন্মিলনৰ দুবছৰীয়া কাৰ্যকালৰ সভাপতি আছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন[সম্পাদনা কৰক]

১৯৫৯ চনত উজানবজাৰৰ মুক্তিযুঁজাৰু চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ নাতিনীয়েক আৰতি শৰ্মাৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ সন্তান দুটা: নন্দিনী আৰু অচিন্ত

নাট্য আৰু সাহিত্যিক জীৱন[সম্পাদনা কৰক]

স্বীকৃতি আৰু বঁটা[সম্পাদনা কৰক]

  • শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য শীৰ্ষক নাটকখন সাহিত্য সভাৰ দ্বাৰা শ্ৰেষ্ঠ নাটক হিচাপে নিৰ্বাচিত (১৯৬৭)
সাহিত্যৰ বাবে
অনাতাঁৰ প্ৰচাৰৰ বাবে
  • জাপানত অনুষ্ঠিত আলেখ্য প্ৰতিযোগিতাত এছিয়া পেছিফিক এৱাৰ্ড (১৯৮০)
    Japan Prize (1980) International for the radio documentary “All Buds to bloom”.
  • ABU (Asia-Pacific Broadcasting Union) Award (1982) for the radio documentary “Caution : Danger Ahead”.
  • প্ৰাঁ ফিউচাৰ বাৰ্লিন বঁটা (১৯৮২)
    Prix Futura Berlin Commendation certificate (1983) for the radio documentary “All Lips to Smile”.
  • Akashvani Award (Second best radio play in India) for the play titled “Kukurnechia Manuh”.

সাহিত্য কৃতী[সম্পাদনা কৰক]

নাট্য সম্ভাৰ[সম্পাদনা কৰক]

  1. শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য (১৯৬১)
  2. জিণ্টি (১৯৬২)
  3. পৰশুৰাম (১৯৬২)
  4. উৰুখা পঁজা (১৯৬৪)
  5. আহাৰ (১৯৬৪)
  6. পুৰুষ (১৯৬৪)
  7. কুকুৰনেচীয়া মানুহ (১৯৬৫)
  8. চিঞঁৰ (১৯৭২)
  9. বুৰঞ্জী পাঠ (১৯৭৪)
  10. পদ্মা-কুন্তী (১৯৭৬)
  11. পোষ্টাৰ (১৯৮২)
  12. বাঘজাল (১৯৮৪)
  13. নেপোলিয়ন আৰু ডেৰিজী ৯১৯৮৫)
  14. অন্য এক অধ্যায় (১৯৯৪)
  15. অগ্নিগড় (১৯৯৬)
  16. অদিতিৰ আত্মকথা (২০০০)
  17. চক্ৰব্যুহ (২০০৩)
  18. চিত্ৰলেখা (গৰীয়সীত প্ৰকাশিত)(২০০৮)

উপন্যাস[সম্পাদনা কৰক]

  1. আশীৰ্বাদৰ ৰং
  2. উভলা শিপা
  3. পৰশুৰাম
  4. যযাতি আৰু ৰঞ্জনা
  5. সংকল্প

অনুবাদ সাহিত্য[সম্পাদনা কৰক]

  1. মালায়লম একাংকিকা নাট
  2. পাঞ্জাৱী একাংকিকা নাট
  3. বাংলা উপন্যাস "ইচ্ছামতী'ৰ অসমীয়া অনুবাদ

অন্যান্য[সম্পাদনা কৰক]

  1. গৰীয়সী আৰু বিভিন্ন আলোচনীত অসংখ্য তথ্যগধুৰ প্ৰৱন্ধ তথা কবিতা প্ৰকাশ

তথ্য সংগ্ৰহ[সম্পাদনা কৰক]

  • কথা বৰেণ্য ১০০- সম্পাদক- শোণিত বিজয় দাস, মুনীন বায়ন প্ৰথম প্ৰকাশ -২০০৬ চন, পৃষ্ঠা নং -১৮৯
  • অৰুণ শৰ্মাৰ নাটক –ড০ পোনা মহন্ত , দৈনিক জনমভূমি ১২ মাৰ্চ ২০০৬

বাহ্যিক সংযোগ[সম্পাদনা কৰক]